LOGINNoong mga araw ng dalisay na pag-ibig, sila ang perpektong pares. Magkaklase at laging magkasama, nagbahagi sila ng mga pangarap at pangako sa ilalim ng matandang puno—nanata na hinding-hindi maghihiwalay. Siya ay puno ng ningning at init noon, habang si Elara ang kanyang liwanag: simple, tapat, at mabuti. Payapa ang kanilang samahan, hanggang sa isang mabigat na dahilan ang nagpilit sa kanilang maghiwalay. Walang paalam o paliwanag; nawala ang ugnayan, at ang lahat ay naiwan lamang bilang alaala sa kanilang mga puso. Lumipas ang maraming taon at nagbago ang lahat. Ang lalaking kilala niya noon ay bumalik na ibang-iba—si Kaelian na ngayon, isa sa pinakamakapangyarihan, mayaman, at pinakamalamig na CEO sa industriya. Tinitingala at kinatatakutan, itinayo niya ang matibay na pader sa paligid ng sarili upang itago ang nakaraan at mga lihim. Ang pusong minsang mainit ay nagyelo na, sarado na sa sinuman, at determinado siyang panatilihing lihim ang kanyang tunay na pagkatao. Sa kabilang dako, nanatiling simple at payapa si Elara, namumuhay nang karaniwan at malayo sa ingay ng kanyang mundo. Masaya siya sa buhay, walang kaalam-alam na ang lalaking akala niya ay bahagi na lamang ng nakaraan ay isa na sa pinakakilalang tao sa bansa. Para sa kanya, si Kaelian ay alaala na lamang na tahimik niyang iniingatan. Hanggang sa pagtagpuin sila muli ng tadhana nang hindi inaasahan. Sa unang pagkikita matapos ang mahabang panahon, nababalot ng pagdududa ang kanilang mga mata. Makikilala pa kaya ng malamig na CEO ang babaeng minsang nagbigay kulay sa kanyang mundo? O mananatili siyang nakatago sa likod ng matigas na anyo, itinatago pa rin ang mga lihim na naghiwalay sa kanila noon? Ang muling pagtatagpo ay simula ng pagbukas ng nakaraan at pagsubok kung ang dating pag-ibig ay sapat pa upang gibain ang mga pader na itinayo ng panahon.
View MoreSANTET CE-LA-NA DALAM 1
PINDAHKAN JEMURAN KE DALAM RUMAH SEBELUM MALAM, TERUTAMA PAKAIAN DALAM! *** NANA SHAMSY***"Maaf Mbak Darsih, bukan saya mau menolak lamaran Galih, tapi saya sudah punya calon suami," jawab Kemuning."Ning, beneran kamu sudah punya calon?" tanya Aji kepada adiknya.Kemuning menoleh mengangguk kepada kakaknya, "Iya, Mas. Arkan--yang pernah main ke sini dua bulan yang lalu, Mas masih ingat, kan?"Aji mencoba mengingat, kemudian ia mengangguk. Dua bulan yang lalu seorang pemuda tampan dengan kepala plontos datang ke rumahnya. Setau Aji pemuda itu akan berangkat menempuh pendidikan militer sebagai calon TNI."Arkan calon TNI bukan?" tanya Aji memastikan. Darsih yang mendengar kata TNI sedikit kaget, ia melirik Galih-adiknya. Pun juga Galih, tiba-tiba saja ia merasa minder. Nining pasti lebih memilih pemuda itu jika dibandingkan dirinya."Kita pulang saja, Mbak," ajak Galih tiba-tiba membuat Kemuning semakin tak enak hati."Galih ... Aku nggak bermaksud--""Nggak papa Ning. Aku tahu, aku ini apa, kerjaanku cuma kuli dan serabutan. Kamu lebih pantas dengan Arkan, masa depan kamu pasti terjamin jika bersamanya," tekan Galih.Aji yang mendengar perkataan Galih tak tinggal diam. Ia membela adiknya. Kemuning dan dirinya bukan tipe orang seperti itu, memandang seseorang dari status sosialnya. Bagi Aji, calon suami adiknya haruslah pemuda baik-baik yang mengerti tentang agama dan rajin bekerja, sopan santun dan ber-atitude, itu saja sudah cukup."Bukan begitu Gal, Nining hanya-" Aji mencoba memberi penjelasan, tetapi Galih memotong ucapan Aji."Sudahlah Mas Aji, nggak papa kok. Lagian ini salahku, aku terlalu lancang melamar Nining. Dia cantik, kulitnya putih bersih, baik, pintar dan saleha. Harusnya aku sadar diri dan bercermin terlebih dahulu. Mbak, ayo kita pulang!" Galih bangkit dari duduknya, diikuti Nining dan Aji."Baiklah ayo kita pulang, semua sudah jelas, Nining menolak lamaranmu karena kita miskin! Tapi lihat saja nanti, kupastikan kalian akan menyesal karena sudah menolak lamaran ini. Roda kehidupan akan berputar, nggak selamanya yang miskin bakal terus miskin! Ingat itu!" tekan Darsih marah."Bukan begitu, Mbak.""Halah, coba saja kami kaya, pasti kamu akan terima lamaran adikku, nggak usah munafik," cecar Darsih makin menjadi."Mbak Darsih tolong dijaga ucapannya. Nining sudah menjelaskan alasannya.""Ya, sudah. Kita lihat saja nanti, siapa yang bakal menyesal." Darsih menghentak kaki kemudian pergi tanpa mengucap salam."Mbak tunggu!" Galih bingung harus berbuat apa, bukan seperti ini yang ia harapkan. Meski ia memang kecewa akan jawaban Nining. Akan tetapi ia juga tak mau memaksa Nining, apalagi sampai membuat Nining membencinya."Mas Aji, Ning, aku minta maaf atas sikap Mbak Darsih. Aku permisi dulu assalamualaikum. Mbak tunggu!" Galih pun pergi mengejar kakaknya yang sudah semakin jauh."Mas." Kemuning memegang lengan tangan kakaknya dengan perasaan kalut, ia kawatir kemarahan Darsih akan berdampak buruk baginya."Sudahlah nggak papa, toh kita sudah bicara baik-baik kalau mereka tersinggung itu urusan mereka," kata Aji. Meskipun begitu Nining tetap saja merasa tak enak hati. Galih adalah pemuda yang baik di mata Nining. Sayangnya Nining sudah punya kekasih, selama ini Nining memang tidak mengumbar hubungannya dengan Arkan, ia ingin hanya dia, Arkan, dan Allah saja yang tahu. Satu lagi, Masyita atau Ita sepupu Nining.Semenjak ke dua orang tua Nining meninggal, Ita selalu menjadi tempat ternyamannya dalam berbagi cerita selain Aji-kakaknya. Di tambah usia mereka yang seumuran, juga sekolah mereka yang selalu sama. Kini mereka sudah lulus sekolah, Ita bekerja di sebuah minimarket dan akan pulang seminggu sekali, sedangkan Nining memilih menjadi guru ngaji anak-anak di kampungnya dengan biaya seikhlasnya. Ia akan mengajar ngaji dari asar sampai menjelang magrib di mushola tak jauh dari rumahnya.***Malamnya Nining merasa sangat gelisah, ia tidak bisa memejamkan mata memikirkan kata-kata terakhir Darsih yang seakan memberikan ancaman. Ia sangat takut, keputusannya sudah melukai hati Darsih dan Galih."Ya, Allah." Nining meraup wajahnya, ia menghela napas dalam sebelum akhirnya memutuskan untuk salat malam dan berdzikir saja untuk menenangkan hatinya. Meminta maaf kepada Allah SWT jikalau dia tanpa sengaja berbuat salah.Pagi harinya, ketika ia berpapasan dengan Darsih di jalan, ia mencoba menyapa Darsih. Akan tetapi, Darsih melengos begitu saja, seakan tidak mau mengenal dirinya."Mas tadi saat aku ketemu Mbak Darsih, aku nyapa dia, tapi Mbak Darsih nggak mau menjawab sapaanku, Mas," cerita Nining sambil mengeluarkan sayuran yang baru saja ia beli dari kantong plastik. Ia baru saja pulang dari belanja, selanjutnya menyiapkan sarapan untuk kakaknya karena kakak iparnya sedang tidak ada di rumah. Bagi Nining--Aji adalah Ibu sekaligus Bapak, selama ini ia-lah yang merawat dan memenuhi segala kebutuhannyaAji menghela nafas berat lalu meletakkan cangkir kopi di meja, " Biarin aja Ning, yang terpenting kita nggak bermaksud jahat pada mereka. Kita sabar aja Insya Allah semuanya akan baik-baik aja, seiring dengan berjalannya waktu semuanya akan kembali seperti dulu. Mungkin sekarang ini Mbak Darsih masih merasa sakit hati," kata Aji memberi penjelasan."Iya, Mas."***"Jadi, Galih melamar kamu, Ning?" seru Ita yang baru saja pulang. Biasa, ketika Ita pulang Nining akan menceritakan hal apapun padanya, seperti sore ini. Nining sudah tak sabar berbagi cerita dengannya."Iya, tapi aku, kan sudah punya Arkan, aku jadi nggak enak dengan Galih. Aku yakin dia pasti kecewa berat padaku," jawab Nining. Ia merangkul boneka sapi milik Ita dan merebahkan diri di sebelahnya."Tenang, Galih itu kan, baik banget. Aku yakin, dia hanya marah sementara waktu. Kita kenal Galih dari kecil kan. Mana bisa Galih marah," jawab Ita."Kamu benar, Ta, tapi kita tak pernah tahu bagaimana dalamnya hati seseorang, kan?" Nining mengubah posisi miring ke arah Ita."Ini hanya proses pendewasaan diri. Galih pasti bisa menerima," kata Ita dengan senyum khasnya. "Maskeran yuks," ajak Ita. Ia bangkit meraih tas nya, lalu melempar bungkus masker kepada Nining."Thank U," jawab Nining. Kedua saudara itu lantas menghabiskan waktu bersama. Malam itu Nining memutuskan untuk tidur di rumah Ita. Rumah mereka memang berdampingan, oleh sebab itu mereka menjadi begitu dekat sedari kecil.Ita hanya satu hari di rumah, karena hari Senin ia harus kembali bekerja, jadi Minggu sore Ita sudah pergi lagi. Nining merasa kesepian di rumah, Yasmin--kakak iparnya masih belum kembali karena bapaknya sedang sakit. Ia akan di rumah orang tuanya sampai keadaan orang tuanya membaik.Dua Minggu berlalu semenjak lamaran itu datang hampir setiap hari Nining tidak bisa tidur dengan nyanyak. Entah mengapa rasanya ia begitu gelisah.***"Ini Ki." Seorang wanita memberikan benda berupa ce_la_na dalam Nining sebagai syarat utama kepada seorang dukun. Ce_la_na dalam tersebut akan digunakan sebagai media santet. Santet yang sangat kejam. Si korban akan dibuat merasakan naf-su yang mengebu-ngebu kepada lawan jenis. Naf-su yang tak bisa ditahan dengan cara apapun.Kamis wage, tepat di hari kelahiran Nining, namanya disebut diikat dengan mantra jahat. Kemudian santet itu ditanam pada sebuah tempat yang sulit ditemukan agar tak ada seorang pun yang bisa membebaskannya kecuali sang dukun. Untuk melakukan ritual ini Sang Dukun pun telah melakukan puasa tujuh hari tujuh malam."Apakah sudah selesai, Ki?""Kamu bisa buktikan esok hari, jawab Sang Dukun." Matanya liar menatap wanita yang berada di hadapannya.Sekarang saatnya ia meminta bayaran yang dijanjikan oleh perempuan itu, karena ia tak sanggub membayar Ki Darma. Maka ia dengan rela memberikan tubuhnya kepada dukun itu.***Angin berhembus menghempas wajah Nining yang tengah tertidur lelap. Tangan-tangan nakal menge-ra-yangi dirinya, menyentuh setiap daerah terlarang membuatnya hilang kendali. Napas Nining tersenggal-senggal. Tanpa sadar de-sa-han kecil keluar dari bibir manisnya.Sesosok laki-laki tiba-tiba saja muncul di pelupuk matanya. Nining menikmati setiap sen-tu-han dan rang-sang-an yang diberikan lelaki tersebut."Ah." Nining mengigit ujung bibirnya. Tubuhnya mengenang, ke dua tangannya mengebal kain sprei hingga tertarik berantakan."Ning." Suara lelaki itu mampu membuat bulu halus di seluruh tubuh Nining meremang."Mas." Nining memeluk lelaki tersebut. Melilitkan tangannya di punggung dan di leher lelaki tersebut."Nining.""Iya, Mas.""Aku mencintamu." Bibir, dagu, tengkuk leher, sampai gundukan kembar Nining basah tak luput dari sentuhan hangat bibir lelaki tersebut.Tubuh Nining meregang, mengeliat, dan menari dalam buaian semu. Begitu berada di puncaknya lelaki itu menggodanya dengan meninggalkan Nining yang tengah hanyut dalam lautan naf-su begitu saja."Kejar aku, Ning," bisik lelaki itu di daun telinga Nining. Ia lantas melepaskan pelukan Nining."Mas.""Kejar aku."Nining mengejarnya, seperti permainan dua bocah di dalam kamar. Nining berlarian mencoba meraih lelaki itu. Mereka tertawa terbahak bersama. Hingga sebuah tangan kekar berhasil mencekal pergelangan tangan Nining. Bersamaan dengan itu lelaki tadi menghilang."Lepaaaaas!" Nining memberontak hebat."Astaqfirullahaladzim, Ning. Eling, Dik! Istiqfar!" Aji membungkus tubuh adiknya yang tanpa sehelai kain pun menutupi tubuhnya dengan selimut. Ia memeluk Kemuning dengan erat setelah berhasil mengejarnya sampai di ujung jalan, lalu menggiringnya pulang tanpa peduli dengan tatapan sinis para tetangga.Adikku tidak gila!***BERSAMBUNGAng panahon ay hindi lamang paglipas ng mga araw at taon — ito ay ang paglago ng mga ugat na nag-uugnay sa lahat ng bagay, hanggang sa hindi na natin matukoy kung saan nagtatapos ang isa at nagsisimula ang iba. Ilang henerasyon na ang lumipas mula noong nakipag-ugnayan tayo sa mga bagong lupain, at ngayon ang tawag na “Alyansa ng Mabagal na Hakbang” ay hindi na lamang pangalan ng isang samahan — ito ay naging tawag sa buong paraan ng pag-iral ng mga taong piniling mamuhay nang may paggalang, pagtutulungan, at pag-iisip sa kinabukasan. Ang Dambana sa pampang ng ating ilog ay nananatiling nakatayo, ngunit hindi na ito lamang sentro ng ating lupain — ito ay naging isa na lamang sa maraming tahanan ng mga kwento na nakakalat sa iba’t ibang dako ng mundo, bawat isa ay nagtatago ng sariling karunungan at nag-uugnay sa iba. Ang mga ilog, bundok, at karagatan ay hindi na nagsisilbing hangganan — naging daan na sila upang magkaintindihan at magbahagi ng lahat ng ating natutunan. Sa
Ang panahon ay walang hangganang pagbabago, at ang paglalakbay ng ating kwento ay hindi natapos sa pag-alis ng mga manlalakbay — ito ay nagsimula lamang ng isang bagong kabanata na hindi nakatali sa iisang lupain, iisang ilog, o iisang pananaw. Ilang taon na ang lumipas mula noong sila ay naglayag patungo sa hindi pa nakikilalang dako, at dito sa ating pinanggalingan, ang buhay ay patuloy na dumadaloy nang may parehong balanse at pag-iingat. Si Elio ay nananatiling tagapangalaga ng Dambana, ngunit ngayon ay hindi na lamang siya ang nag-iisa — kasama na niya ang mga bagong tagapangalaga na lumaki na may malalim na pag-unawa na ang ating pamana ay hindi pag-aari ng sinuman, kundi isang ipinapasa mula sa isa’t isa. Ang Dambana ay hindi na lamang lugar ng pag-iingat ng mga lumang kwento; ito ay naging tulay din sa pagitan ng kung ano ang nakaraan at kung ano ang darating pa — kung saan ang mga bagong natutuklasan ay sinusuri, ang mga bagong ideya ay pinag-uusapan, at ang mga prinsipyo a
Ang panahon ay dumadaloy na parang tubig na lumalampas sa makinis na mga bato — hindi nito binabago ang diwa ng mga bagay, ngunit pinapagaan at pinapakinis nito ang mga gilid, hanggang sa ang lahat ay magkasya nang maayos sa dakilang kabuuan. Ilang daang taon na ang lumipas mula noong itinayo ang Dambana ng mga Kwento, at ang pangalang “Alyansa ng Mabagal na Hakbang” ay hindi na tinatawag bilang pangalan ng isang samahan — ito ay naging tawag na lamang sa paraan ng pamumuhay na naging likas na sa lahat. Walang nagtatalo kung tama ba o mali ang pag-iingat sa kalikasan, kung dapat bang isipin ang kinabukasan, o kung ang pagkakaisa ay mas mahalaga kaysa sa sariling kapakinabangan. Ang mga aral na minsang kailangang ipaglaban at ipaliwanag nang mahaba ay ngayon ay itinuturo na kasabay ng unang pagbigkas ng mga salita ng bata — kasama na ito sa paglalarawan ng pagmamahal, katapatan, at dignidad. Ang Dambana ay nakatayo pa rin sa pampang ng ilog, hindi bilang isang dakilang palatandaan ng
Ang panahon ay patuloy na dumadaloy tulad ng ilog na hindi kailanman bumabalik sa pinanggalingan, ngunit palaging nag-iiwan ng sustansya sa bawat lupang dadaanan nito. Si Mara ay tumanda na, at ang kanyang mga kamay na minsang mabilis at matalas sa pagkilala sa mga pagbabago sa kalikasan ay ngayon ay kulubot na at nanginginig nang bahagya, ngunit ang kanyang mga mata ay nananatiling malinaw at puno ng pag-unawa. Ang Alyansa ng Mabagal na Hakbang ay hindi na lamang isang samahan o pangalan — ito ay naging isang pamana, isang paraan ng pamumuhay na nakatanim na sa puso ng halos lahat ng pamayanan sa kilalang mundo. Gayunpaman, alam natin na ang kapayapaan at pagkakaisa ay hindi bagay na makukuha mo nang minsanan at itatago na lamang — ito ay kailangang alagaan, ipagtanggol, at patuloy na ipaliwanag sa bawat bagong henerasyon na dumarating. May mga pagkakataong lumilitaw pa rin ang mga matatandang kaisipan: ang pagnanais na maging mas makapangyarihan kaysa sa iba, ang akala na ang yama
(Kaelian POV) Bumalik ako sa aking upuan, ngunit kahit gaano ko pa igalaw ang mga papeles sa aking mesa, hindi makaalis ang imahe ni Elara sa aking isipan. Ang pangalan ng kumpanya, ang mga kasunduan, ang milyun-milyong halaga—lahat ng ito ay biglang naging walang halaga kumpara sa san
Ilang araw ang lumipas, ngunit ang bawat sandali ay tila mas mahaba at mas mabigat kaysa sa nakaraan. Mula nang umalis siya sa aking opisina na puno ng luha at pagdududa, wala ni isang sandali na hindi siya sumagi sa aking isipan. Ang mga salitang binitawan ko—ang mga malamig at mapanghamong sali
Kinabukasan, maaga pa lamang ay nasa aking opisina na ako, nakatitig sa makapal na talaan na nasa ibabaw ng aking mesa. Nasa harapan ko ang listahan ng lahat ng empleyadong nakatalaga sa proyektong iyon—mga pangalan, larawan, posisyon, at mga detalye ng kanilang buhay. Dahan-dahan kong binasa an
Minsan sa isang gabi, kapag tahimik na ang lahat at tanging ang ingay ng aking hininga lang ang naririnig ko, bumabalik ako sa araw na iyon. Ang araw na tila nakaukit na sa aking isipan—hindi dahil masaya ito, kundi dahil doon nagsimula ang lahat ng pangakong napilitan kong talikuran.












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reviews