All Chapters of My Cold Secret CEO: Chapter 1 - Chapter 10

55 Chapters

Pangako sa Ilalim ng Puno

Ang Multo ng Nakaraan

(Kaelian POV) Bumalik ako sa aking upuan, ngunit kahit gaano ko pa igalaw ang mga papeles sa aking mesa, hindi makaalis ang imahe ni Elara sa aking isipan. Ang pangalan ng kumpanya, ang mga kasunduan, ang milyun-milyong halaga—lahat ng ito ay biglang naging walang halaga kumpara sa sandaling nakita ko siya sa ibaba. Ilang taon? Labinlima? Dalawampu? Hindi ko na mabilang. Ang alam ko lang, bawat araw na lumipas nang wala siya ay parang isang parusa na ipinataw ko sa aking sarili. Ginawa ko ito para sa kanya. Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko: Ligtas siya hangga’t hindi niya alam kung sino ako, hangga’t malayo siya sa gulo at panganib na dala ng pangalang Riego. Pero ngayon… nandiyan na siya. Sa parehong lungsod, sa parehong mundong matagal kong tinakbuhan at muling sinakop. Kinuha ko ang isang itim na litrato mula sa loob ng aking pitaka—ang tanging alaala na hindi ko kailanman binura. Kuha iyon noong mga bata pa kami, sa ilalim ng pareho

Sa Pagitan ng Lamig at Alaala

Nagpatuloy ako sa paglalakad palayo, bawat hakbang ay mabigat na tila may nakadagan at dumudurog sa aking dibdib. Ang bawat salitang binitawan ko kanina—iyong mga malamig, mapagmataas, at mapanghusgang pananalita—ay parang sarili kong patalim na tumusok nang malalim sa bawat bahagi ng aking pagkatao. Sa likuran ko, alam kong nakatayo pa rin siya, nakatulala at puno ng pagtataka, habang ang imahe ko ay unti-unting lumalayo at nawawala sa kanyang paningin. Nais kong lumingon. Nais kong tumakbo pabalik sa kanya, hawakan ang kanyang mga kamay, at sabihing patawad—patawad dahil kailangan kong magkunwari, patawad dahil kailangan kong maging ganito para sa kanya, patawad dahil ang paglayo at pananakit ko ay ang tanging paraan ng pagmamahal na alam ko noon pa man. Ngunit hindi ko nagawa. Sa sandaling lingunin ko siya, sa sandaling makita niya ang kahinaan sa aking mga mata at ang pagmamahal na matagal kong itinatago, mawawala ang lahat ng pag-iingat at pader na itinayo ko sa loob ng mahaba

Sa Pagitan ng Pagdududa at Katotohanan

Kinabukasan, maaga pa lamang ay nasa aking opisina na ako, nakatitig sa makapal na talaan na nasa ibabaw ng aking mesa. Nasa harapan ko ang listahan ng lahat ng empleyadong nakatalaga sa proyektong iyon—mga pangalan, larawan, posisyon, at mga detalye ng kanilang buhay. Dahan-dahan kong binasa ang bawat pangalan hanggang sa tumigil ang aking mga mata sa isang pangalang matagal nang nakaukit sa aking puso, ang pangalang kahit saan man ako magpunta ay laging kasama ko: Elara F. Delos Santos. Arkitekto. Iyan ang kanyang posisyon. Hindi ko inakala na sa larangang ito kami muling magtatagpo. Ang babaeng kilala ko noon na mahilig lamang gumuhit ng mga pangarap sa ilalim ng puno, ngayon ay gumuguhit na ng mga gusali at istruktura na nakatayo sa buong lungsod. Tinitigan ko ang kanyang litrato—simple lamang ang suot, nakatali ang kanyang buhok, at naroon pa rin ang parehong ngiting puno ng liwanag at kabutihan. Sa likod ng larawang iyon, nakasulat ang kanyang kasaysayan: lumaki sa

Ang Pagguho ng mga Pader

Ilang araw ang lumipas, ngunit ang bawat sandali ay tila mas mahaba at mas mabigat kaysa sa nakaraan. Mula nang umalis siya sa aking opisina na puno ng luha at pagdududa, wala ni isang sandali na hindi siya sumagi sa aking isipan. Ang mga salitang binitawan ko—ang mga malamig at mapanghamong salitang naglayo sa kanya—ay parang sarili kong kadena na humihila sa akin pababa sa kailaliman ng pagsisisi. Sa bawat pagkakataong nakikita ko siya sa paligid ng gusali, nakayuko, tahimik, at tila dinadala ang bigat ng mga tanong na iniwan ko, lalo lamang dumudurog ang aking puso. Nais kong tumakbo palapit, hawakan siya sa mga balikat, at sabihin ang lahat. Nais kong sumigaw at ilabas ang katotohanang matagal ko nang ibinabaon. Ngunit ang takot—takot na mapahamak siya, takot na masira ang lahat ng binuo ko para sa kanyang kaligtasan—ay nananatili pa ring matibay na pader sa pagitan namin. Ngunit alam kong nagbabago na ang lahat. Nakikita ko ito sa kanyang mga kilos, sa kanyang mga tin

Sa Huli, Ikaw Pa Rin

Ang katahimikan na bumalot sa aming dalawa matapos kong ibunyag ang lahat ay hindi na mabigat o puno ng pagdududa. Sa halip, ito ay isang katahimikang puno ng ginhawa—ang uri ng katahimikang matagal ko nang hinahangad, ang katahimikang dala lamang ng katotohanan at pagtanggap. Nakayakap pa rin ako sa kanya, mahigpit, tila sinusukat ko kung totoo ba ito o isa lamang panaginip na muling maglalaho anumang oras. Ang kanyang mga kamay ay marahang humahaplos sa aking likuran, at ang bawat hipo ay parang gamot na unti-unting nagpapagaling sa mga sugat na matagal nang nakabaon sa aking puso. “Kaelian…” bulong niya, at sa pagkakataong ito, binigkas niya ang pangalan ko hindi bilang pangalan ng isang makapangyarihang CEO, kundi bilang pangalan ng lalaking minahal niya noon at minamahal pa rin hanggang ngayon. “Ang daming taon… ang daming sakit na pinagdaanan natin. Pero kahit kailan, hindi nawala sa isip ko na darating ang araw na ito.” Tinitigan ko siya nang mal

Wakas na Hindi Pa Wakas

Akala ko, nang isulat ko ang salitang “WAKAS” sa dulo ng pahina, doon na hihinto ang lahat. Akala ko, ang gabing iyon sa ilalim ng matandang puno ng akasya, kung saan isinuot ko ang singsing sa daliri ni Elara at muling pinagtibay ang aming pangako, ay ang huling bahagi ng kwentong puno ng luha, paghihiwalay, at matagal na paghihintay. Sa isip ko, tapos na ang laban. Tapos na ang pagtakas. Tapos na ang pagtatago at panlilinlang. Ang natitira na lamang ay ang payapang pamumuhay kasama ang babaeng minahal ko mula pa sa aking kabataan—ang babaeng dahilan kung bakit nanatili akong buhay at matatag sa kabila ng lahat ng unos ng buhay. Sa loob ng mahigit isang taon matapos ang gabing iyon, tila napakatamis ng bawat sandali. Ang Riego Corporation, na dating kilala bilang imperyong pinamumunuan ng isang malamig at walang pusong CEO, ay unti-unting nagbago. Ang mga pader na bakal at salamin na naghihiwalay sa akin sa ibang tao ay gumuho na. Ang mga empleyado, na dati’y nanginginig

Ang Lihim ng Ama at Ang Init ng Pag-ibig

Ilang linggo na ang lumipas mula nang malaman namin ang tungkol sa batang nabubuo sa sinapupunan ni Elara. Ang bawat araw ay tila puno ng bagong kahulugan, bawat sandali ay mas mahalaga at mas masarap pahahalagahan. Ang bahay na itinayo namin sa labas ng siyudad, malayo sa ingay at gulo, ay naging saksi sa bawat pagbabago—mula sa dating tahimik at seryosong tirahan, ngayon ay napuno na ito ng huni, pag-aalaga, at lambing na akala ko ay hindi ko na muling mararanasan kailanman. Sa bawat paggising ko sa umaga, ang unang nakikita ko ay siya. Si Elara, na natutulog nang payapa sa aking tabi, ang kanyang buhok na nakakalat sa unan, ang kanyang mukha na tila nililok ng mga anghel, at ang kanyang tiyan na bahagyang umuusli—tanda ng buhay na aming nabuo. Sa mga sandaling iyon, nawawala ang lahat ng bigat sa aking balikat. Nawawala ang lahat ng takot at pangamba na dulot ng mga balitang natatanggap ko mula kay Mateo tungkol sa mga taong muling kumikilos mula sa dilim. Sa piling niy

Ang Unang Banta

Ang liwanag ng bagong araw ay dahan-dahang tumagos sa mga bintana ng aming silid, dala ng mainit at malamyos na sinag ng araw na tila hinahaplos ang bawat sulok ng aming tahanan. Gumising ako na payapa ang kalooban, isang pakiramdam na matagal nang hindi ko nararanasan, isang kapayapaang dulot ng gabing inilagi ko sa piling ni Elara—gabing puno ng init, lambing, at pagkakaisa na muling nagpatunay sa akin na anuman ang mangyari, basta’t magkasama kami, kaya naming harapin ang mundo. Sa aking pagmulat, siya pa rin ang una kong nakita. Nakahiga siya sa aking tabi, nakatalikod nang bahagya ngunit nakadungaw sa akin ang kanyang mukha habang natutulog. Ang kanyang buhok ay nakakalat sa unan na parang itim na seda na kumikinang sa liwanag ng umaga, at ang kanyang mukha ay tila nililok ng mga anghel—payapa, walang bahid ng pag-aalala, at puno ng kagandahang walang katulad. Ang kanyang damit na suot noong nakaraang gabi ay wala na, at sa halip ay nakabalot siya sa malambot na kumot

Gulo sa Loob ng Tahanan

Ang mga araw ay naging mabilis at mabigat, tila ba ang oras ay hindi na karaniwang dumadaloy kundi tumitibok kasabay ng kaba at pagbabantay na bumabalot na sa buong paligid ng aming tahanan at negosyo. Mula noong dumating ang itim na sulat na naglalaman ng mga banta at pagbabalik ng mga lumang kaaway, nagbago ang takbo ng aming pamumuhay. Ang dating bukas, malaya, at puno ng kapayapaang tirahan ay napalitan ng higpit, pagbabantay, at walang humpay na paghahanda para sa digmaang alam naming parating na parang bagyong hindi na mapipigilan. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, sa kabila ng mga nakakalat na guwardiya sa bawat sulok, sa kabila ng mga ulat ni Mateo tungkol sa mga kilos at galaw ng mga pamilyang Rivas, Delos Santos, at Mercado, at sa kabila ng bigat ng nakaraan na pasan-pasan ko sa aking mga balikat… mayroon pa ring isang lugar na nanatiling banal, payapa, at tahanan ko. At iyon ay ang piling ni Elara. Siya pa rin ang aking kanlungan, siya pa rin ang aking liwanag,

1 2 3 4 5 6

SCAN CODE TO READ ON APP