All Chapters of My Cold Secret CEO: Chapter 31 - Chapter 40

Maaga pa kinabukasan, naroon na kami sa lumang silid‑aklatan kung saan nakatago ang pinakamatatandang talaan ng pamilya—mga aklat at kasulatan na ang balat ay kupas na at ang papel ay manipis na parang tuyong dahon. Kasama namin si Don Teodoro, na ang mga mata ay lalong nanliliit habang binabasa ang maliliit na sulat‑kamay, at si Aris Varela na tahimik na nakaupo sa sulok, tila nagbabalik‑tanaw sa mga kwentong pamilyar sa kanya. “Ang ukit sa iyong singsing,” panimula ni Don Teodoro habang itinuturo ang isang guhit sa mapa mula sa taong 1892, “ay hindi pangkaraniwang tatak. Ito ay pagmamay‑ari ng mga mangangalakal na tinawag noon na ‘Mga Tagapag‑ugnay ng Timog’—mga angkan na naglalakbay sa pagitan ng ating kapuluan at mga daungan sa Borneo, Malaya, at Java.” Tumingin si Aris sa kanyang singsing at bahagyang ngumiti. “Tama po kayo. Ang pamilya Varela ay isa sa mga iyon. Matagal kaming nagtago ng ugnayan dahil sa takot na madamay sa mga alitan sa lupa. Ngunit nang mabalitaan namin ang

Matapos naming buksan ang mga kahon at basahin ang mga lihim na nakatago sa ilalim ng lumang daungan ng Sulu, tila may bigat na gumaan sa aming mga balikat, ngunit napalitan ito ng mas malaking pananagutan. Ang mga papel na hawak namin ay hindi lamang mga tala ng nakaraan—ito ay mga gabay na magdidikta ng takbo ng aming mga susunod na hakbang, at magiging sandata namin upang harapin ang mga pwersang matagal nang naghihintay sa anino. Ang natitirang oras ng araw ay ginugol namin sa maingat na paglilipat ng mga orihinal na kasulatan sa mas ligtas na lalagyan, habang gumagawa kami ng tumpak na kopya ng bawat pahina. Walang puwang sa pagkakamali; ang isang maling salita o nawalang guhit sa mapa ay maaaring maging sanhi ng kalituhan sa hinaharap. Habang nagtatrabaho kami, hindi nawala ang ugali ni Mila na magbigay ng mga biro upang mapawi ang pagod at seryosong kapaligiran. “Ginoo,” panimula niya habang pinupunasan ang alikabok mula sa isang lumang balumbon, “sa loob

Ang balita ng parating na pwersa ng Samahang Silangan-Kanluran ay kumalat nang mabilis sa buong Alyansa ng Timog-Silangang Karagatan. Sa loob lamang ng isang araw, ang mga pinuno ng bawat pamilya at komunidad ay dumating na sa daungan ng Sulu, handang makinig, magpasya, at kumilos. Ang dating payapa at tahimik na paligid ay napalitan ng masiglang paghahanda—mga bangkang inayos, mga kagamitang inihanda, at mga plano na pinag-uusapan sa bawat sulok. Nang magtipon kaming lahat sa loob ng Bahay ng Pagkikita, ramdam ko ang bigat ng panahon. Ang hangin na pumasok sa mga bintana ay tila may dalang kakaibang kaba, parang hudyat na malapit na ang malaking pagbabago. Ngunit sa kabila nito, hindi nawala ang pagtitiwala sa mga mata ng mga naroon. Alam nilang hindi sila nag-iisa, at ang desisyong gagawin nila ay hindi lamang para sa kanilang sarili, kundi para sa kinabukasan ng susunod na henerasyon. Tumayo ako sa harap nila, kasama sina Aris at Lucas sa aking tabi. Tumingin

Matapos naming malaman ang tunay na kasaysayan at layunin ng ating pagkakaisa, tila naging mas matibay ang pundasyon ng Alyansa. Ngunit sa mundo ng pakikibaka at kapangyarihan, ang pagkakaroon ng mas malalim na kaalaman ay madalas na nagiging dahilan din upang makita ka ng iyong mga kaaway bilang mas malaking banta. Tatlong buwan ang lumipas mula noong aming paglalakbay sa Pulo ng Ugat. Ang mga ulat mula sa aming mga tagapagmasid ay unti-unting naging mas madalas at mas seryoso. Ang mga balitang dating bulung-bulungan lamang—tungkol sa malalaking barkong nagtitipon sa malalayong daungan, mga dayuhang mangangalakal na bumibili ng impluwensya sa mga malalayong bayan, at mga kwento ng pagbabanta sa mga pamayanang nais sumali sa amin—ay naging malinaw at tiyak na mga palatandaan. Isang gabi, habang nakaupo kaming apat—ako, sina Aris, Lucas, at Mila—sa ilalim ng liwanag ng ilaw sa silid ng mga kasulatan, inilatag ni Lucas ang pinakabagong balita. Ang kanyang mukha ay

Lumipas ang halos isang taon mula noong itinatag natin ang bagong ayos ng Alyansa. Ang dating mga landas na mahirap tahakin ay naging malawak at maayos na mga daanan; ang mga dating liblib na pook ay ngayon ay may mga ilaw, maayos na tahanan, at masiglang kabuhayan. Sa paningin ng marami, tila naabot na natin ang pinakamataas na antas ng kaunlaran at kapayapaan. Ngunit para sa akin, ang kapayapaang ito ay hindi ang dulo ng ating paglalakbay—ito ay ang pagkakataon upang suriin kung tama ba ang ating tinatahak na direksyon, at kung ano pa ang mga lihim na maaaring magbigay ng mas malalim na kahulugan sa ating misyon.Isang hapon, habang binabasa ko muli ang lumang aklat na nakuha natin sa Pulo ng Ugat, may napansin akong bahagi na dati ay tila walang malinaw na kahulugan. Sa dulo ng huling pahina, sa ilalim ng mga linyang nakasulat, may mga maliliit na markang tila mga palatandaan lamang—ngunit nang ilagay ko ito sa tapat ng liwanag ng araw sa tamang anggulo, bumuo ito ng isang direksyo