All Chapters of My Cold Secret CEO: Chapter 21 - Chapter 30

56 Chapters

Ang Desisyon at Bagong Simula

Ilang araw ang lumipas matapos ang aming pag-uusap sa silid‑aklatan—mga araw na tila mas mahaba at mas mabigat kaysa sa karaniwan. Sa labas, patuloy ang takbo ng trabaho: mga ulat, pagpupulong, mga desisyong kailangang gawin agad. Pero sa likod ng bawat sagot at bawat pagsang‑ayon, may bahagi ng isip ko na laging nakabitin sa iisang tanong: tatanggapin kaya nila ang alok ko? Hindi ko inaasahang magiging madali ito. Mula sa henerasyon hanggang henerasyon, lumaki ang pamilyang De Los Reyes na may dalang paniniwalang sila ay naagawan, na ang pangalang Riego ay kasingkahulugan ng pandaraya. Ang pagbabago ng ganoong paniniwala ay hindi nangyayari sa isang gabi lamang. Maagang‑maaga pa, nasa opisina na ako. Sinubukan kong magbasa ng kontrata, pero ang bawat pangungusap ay parang naglalaro at lumalayo sa isip ko. Biglang bumukas ang pinto nang walang katok—si Mila, may dalang kape at malapad ang ngiti. “Ginoo, mukha po kayong nasa lotto pero hindi maalala ang numero ninyo,” panim

Mga Bagong Hamon at Hindi Inaasahang Pagtatagpo

Ang simula ng linggo ay tila nagdala ng mas mainit na panahon at mas maraming gawain, na parang sinubok ng langit ang aking pasensya bago pa man sumikat nang lubusan ang araw. Sa loob ng gusali ng kumpanya, karaniwang sariwa at presko ang hangin dahil sa malalakas na aircon, ngunit sa umagang ito ay tila nagkasundo ang lahat ng kagamitan na magbigay ng abala. Habang binabasa ko ang mga ulat, biglang humina ang hangin at napalitan ito ng mainit‑init na simoy, at ilang sandali pa ay tumunog ang isang malakas na ugong mula sa makina—parang isang kalabaw na hinihingal matapos umakyat sa bundok. Dumating si Mila dala ang kanyang karaniwang ngiti, ngunit agad siyang napasinghap at kumaway sa harap ng kanyang mukha. “Ginoo, parang nasa loob na tayo ng inihaw na kawali! Ang aircon po kanina ay parang yelo, ngayon ay parang nag‑aaral mag‑kalan,” sabi niya habang pinipigilan ang halakhak. “Narinig ko sa mga tagapaglinis na may bahagi ng tubo na barado, at ang sinasabi ng teknisyan

Mga Pagsubok sa Pagpapatupad at Lihim na Kaawa

Inaasahan kong magiging maayos ang pag-usad ng mga proyektong napagkasunduan namin kasama ang pamilyang De Los Reyes, ngunit natutunan ko nang maaga na sa mundo ng negosyo at ugnayang pampamilya, bihirang dumating ang tagumpay nang walang hadlang. Ilang linggo matapos ang aming pagkakasundo, nagsimula ang maliliit ngunit nakakabahalang pangyayari na tila sinadyang guluhin ang lahat. Sa opisina, muli kaming dinagsa ng init dahil sa paulit‑ulit na pagkasira ng aircon, at sa pagkakataong ito ay tila nagkaroon na ito ng sariling isip—gumagana kapag walang tao at biglang namamatay kapag nagsisimula na ang mahahalagang pagpupulong. “Ginoo, parang naging eksperto na ang makinang ito sa ‘mainit‑malamig na pag‑ibig’,” biro ni Mila habang pinapaypayan ang sarili gamit ang isang makapal na ulat. “Kahit ang aircon ay may pag‑iimbot—minsan ay kaibigan, minsan ay parang kapitbahay na galit dahil hindi nabigyan ng handa.” Napangiti ako nang mapait habang pinupunasan ang pawis sa aking noo. “Kung g

Pagbisita sa Bayan at Lihim ng Nakaraan

Kinabukasan, maaga pa lamang ay nasa daan na kami ni Lucas, Mila, at ilang tauhan patungo sa malayong bayan kung saan nakalatag ang lupang pagtutulungan. Mahaba at maalikabok ang biyahe, at sa bawat pagliko ay tila may lihim na ibinubulong ang mga puno at burol. Sa loob ng sasakyan, nagsimula ang usapan na mabilis na naging laro ng mga biro—ang uri ng “kanal humor” na naging karaniwan na sa aming samahan. “Gabriel, ang sasakyang ito ay parang aircon noong nakaraang linggo,” turo ni Lucas habang umuugong ang makina sa isang lubak. “Minsan maayos, minsan parang nagtatanong kung bakit pa ito nilikha.” Napangiti ako habang tumitingin sa bintana. “Mas mabuti ito kaysa sa opisina—dito, ang init ay may kasamang hangin at tanawin, hindi parang nakakulong sa kahon na nagtatanim ng sama ng loob.” Sumabat si Mila mula sa likuran, inaayos ang kanyang buhok na gulo‑gulo dahil sa pagyanig. “Ang sabi po nila, ang daang ito ay matanda na—kasing‑tanda ng mga kwento ng ating mga ninuno. Parang airco

Ang Paglagda at Bagong Pangalan

Dumating ang araw na matagal naming inaasahan—ang araw ng pormal na paglagda ng kasunduan at pagpapahayag ng aming pagkakaisa. Maaga pa lamang ay puno na ng gawain ang aming punong‑tanggapan; ang mga bulwagan ay nilagyan ng mga palamuting simple ngunit marangal, at ang hangin ay tila puno ng pag‑asa sa halip na ang karaniwang bigat ng negosyo. Pumasok ako sa aking silid na nakasuot ng pinakamainam na barong, ngunit bago pa ako makalabas ay sinalubong ako ni Mila na may hawak na maliit na salamin at nakataas ang kilay. “Ginoo, parang handa na kayong humarap sa lahat,” panimula niya habang inaayos nang bahagya ang kuwelyo ng aking damit. “Pero tandaan ninyo: kahit pormal ang okasyon, huwag ninyong hayaang maging kasing‑tigas ng pader ang inyong mukha—ang mga bisita ay hindi naririto para magpagawa ng bahay.” Napangiti ako habang tinitingnan ang aking repleksyon. “Minsan, Mila, iniisip ko kung mas mahirap ang pamahalaan ang kumpanya o ang panatilihin ang iyong mga biro sa loob ng hangg

Mga Bagong Proyekto at Hindi Inaasahang Pagbabalik

Mabilis na nagsimula ang mga gawain sa ilalim ng bagong pangalang Riego‑Reyes Pag‑unlad, Inc. Sa mapa ng ating mga plano ay nakalatag ang pagpapatayo ng bagong daan, pagpapalawak ng irigasyon, at pagbubukas ng sentrong pang‑sanay at pang‑kalusugan. Sa opisina, tila sumabay ang lahat sa masiglang takbo—kahit ang aircon, na dati’y parang may sariling pasya kung kailan gagana, ay nanatiling matatag at presko, na tila naging masunurin matapos ang matagal na pagpapaalala at pagkumpuni. “Ginoo, parang nakinig din pala ang makina sa seremonya,” biro ni Mila habang inaayos ang mga plano sa mesa. “Ngayon ay kasing‑tibay na ng ating samahan—hindi na nagpapabigla, hindi na nagbibigay ng ‘mainit‑malamig’ na sorpresa.” Napangiti ako habang tinitingnan ang mga guhit ng mapa. “Sana ay manatili itong ganyan,” sagot ko. “Dahil kung magsimula na naman itong magkaroon ng ugali, baka kailangan ko nang gawan ito ng sariling kasunduan—may lagda at selyo pa.” Si Lucas ay naging madalas na kasama

Pagsubok sa Panahon at Hindi Inaasahang Tulong

Ilang araw matapos ang pagkikita kay Victor, biglang nagbago ang anyo ng kalangitan. Ang dating mainit at maliwanag na panahon ay napalitan ng makakapal na ulap at malakas na ihip ng hangin—senyales na may parating na malakas na bagyo. Sa opisina, mabilis kaming kumilos upang ayusin ang mga plano at siguraduhing ligtas ang lahat ng gusali, kagamitan, at higit sa lahat, ang mga tao sa mga lugar na pinagtatrabahuhan. “Ginoo, parang nagalit ang langit,” sabi ni Mila habang tinitingnan ang ulat mula sa istasyon ng panahon. “Kahit ang ating aircon ay parang naguguluhan—minsan malamig, minsan may halong amoy ulan. Parang panahon sa kalsada: hindi mo alam kung magiging presko o magbabad ka hanggang buto.” Tinitigan ko ang mapa ng mga proyekto sa mesa. “Hindi bago sa atin ang bagyo,” sagot ko. “Pero ito ang unang pagsubok sa ating mga bagong daan at gusali. Kung matibay ang pundasyon, mananatili itong nakatayo kahit anong ihip ng hangin.” Si Lucas ay nasa daan na patungo sa baryo upang pamu

Paglago at Bagong Pagkakakilala

Mabilis na lumaganap ang balita tungkol sa tibay ng ating mga proyekto matapos ang bagyo, at kasabay nito ay dumami ang mga paanyaya at mungkahi mula sa iba’t ibang panig—mga lungsod, kooperatiba, at mga negosyanteng nais makipag-ugnayan sa Riego‑Reyes Pag‑unlad, Inc. Sa opisina, tila sumabay ang lahat sa masiglang takbo; kahit ang aircon, na dati’y paboritong paksa ng ating mga biro, ay nanatiling matatag at presko, na tila ayaw nang magbigay ng anumang dahilan para magreklamo. “Ginoo, baka may narinig din pala ang makina sa ating usapan tungkol sa pagiging maaasahan,” sabi ni Mila habang inilalagay ang mga bagong mungkahi sa mesa. “Ngayon ay parang aircon sa perpektong temperatura—hindi mo ito napapansin hangga’t maayos ang lahat, pero kapag nawala, saka mo lang malalaman kung gaano ito kahalaga.” Napangiti ako habang binabasa ang mga ulat. “Sana ay manatili itong ganyan,” sagot ko. “Pero sa negosyo, ang paglago ay laging may kasamang bagong hamon—parang pagtaas ng tao sa silid: k

Ang Tunay na Lihim at Bagong Simula

Dumating ang gabi bago ang anibersaryo ng pagkakabuo ng Riego‑Reyes Pag‑unlad, at sa halip na maghanda ng malaking pagdiriwang, pinili kong tipunin ang pinakamalalapit na kasama—si Lucas, Mila, Don Teodoro, Ama, at Lolo—sa lumang silid‑aklatan kung saan nagsimula ang lahat ng pagtuklas. Tahimik ang paligid, tanging ang mahinang ugong ng maayos nang aircon at kaluskos ng mga lumang pahina ang naririnig. Sa gitna ng mesa nakalatag ang sulat ni Don Jose at ang mga kasulatan ng pagkakasundo—mga bagay na nagpatunay na ang nakaraan ay hindi dapat maging tanikala, kundi gabay lamang. “Matagal ko nang tinatawag ang sarili kong ‘malamig na CEO’,” panimula ko habang nakatingin sa kanilang lahat. “Akala ko noon, ang pagiging matigas at walang pakiramdam ang tanging paraan upang hindi madapa o maloko sa mundo ng negosyo. Itinago ko ang aking tunay na damdamin sa likod ng pader na itinayo ko, parang aircon na laging nakaset sa pinakamababang temperatura para hindi lapitan ng sinuman—hindi ko ala

Bagong Hangganan at Lihim na Panauhin

Ilang buwan na ang lumipas mula nang itatag ang bagong pundasyon ng Riego‑Reyes, at ang tawag na “malamig na CEO” ay naging lalo lamang lumang biro sa halip na buong paglalarawan sa akin. Mas malawak na ngayon ang aming sakop—mula sa mga lupain sa Bicol ay umaabot na ang mga plano hanggang sa mga bayan sa katimugang bahagi ng Luzon at ilang bahagi ng Visayas. Sa opisina, hindi na kakaiba ang masiglang usapan at tawanan; pati ang aircon, na minsang naging paksa ng walang katapusang “kanal humor,” ay tila naging huwaran na ng pagiging matatag at maayos—hindi na nagbibigay ng biglaang gulat o pagbabago ng temperatura. “Ginoo, parang natuto na rin ang makina ng ating mga prinsipyo,” biro ni Mila habang inilalagay ang mga bagong ulat sa mesa. “Ngayon ay pare‑pareho na ang lamig sa buong silid—walang paboritong sulok, walang iniwan. Parang tamang pamamahala.” Napangiti ako habang tinitingnan ang mapa na puno na ngayon ng mga kulay na tanda ng mga proyektong natapos o kasalukuyang ginagawa

1 2 3 4 5 6

SCAN CODE TO READ ON APP