Ang Multo ng Nakaraan

(Kaelian POV)

Bumalik ako sa aking upuan, ngunit kahit gaano ko pa igalaw ang mga papeles sa aking mesa, hindi makaalis ang imahe ni Elara sa aking isipan. Ang pangalan ng kumpanya, ang mga kasunduan, ang milyun-milyong halaga—lahat ng ito ay biglang naging walang halaga kumpara sa sandaling nakita ko siya sa ibaba.

Ilang taon? Labinlima? Dalawampu? Hindi ko na mabilang. Ang alam ko lang, bawat araw na lumipas nang wala siya ay parang isang parusa na ipinataw ko sa aking sarili. Ginawa ko ito para sa kanya. Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko: Ligtas siya hangga’t hindi niya alam kung sino ako, hangga’t malayo siya sa gulo at panganib na dala ng pangalang Riego.

Pero ngayon… nandiyan na siya. Sa parehong lungsod, sa parehong mundong matagal kong tinakbuhan at muling sinakop.

Kinuha ko ang isang itim na litrato mula sa loob ng aking pitaka—ang tanging alaala na hindi ko kailanman binura. Kuha iyon noong mga bata pa kami, sa ilalim ng parehong puno. Nakangiti siya habang nakasandal sa akin, at nakikita mo pa sa mukha ko ang kawalang-malay at init na matagal nang nawala. Hinaplos ko nang marahan ang kanyang mukha sa litrato, isang bagay na matagal ko nang ipinagbabawal sa sarili kong gawin.

“Ginoong Riego,” nagpatunog ng pinto ang aking sekretarya, seryoso at maingat ang boses. “Nandito na po ang mga ulat para sa proyekto sa probinsya, at nakatakda po ang inyong inspeksyon bukas sa bagong gusali.”

Itinago ko agad ang litrato at ibinalik ang matigas at walang emosyong ekspresyon na nakasanayan na nilang makita. Ang Kaelian na kilala nila ay hindi ang batang lalaking nangako ng walang hanggan. Ang kilala nila ay ang taong walang puso, ang taong gagawin ang lahat para sa kapangyarihan at tagumpay.

“Ihanda ang sasakyan nang maaga,” malamig kong utos, hindi man lang siya tiningnan. “At siguraduhing malinaw ang lahat ng detalye. Walang dapat magkamali.”

“Opo, Ginoo.” Umalis siya agad, takot na manatili pa ng ilang saglit. Ganoon naman sila sa akin—takot, nirerespeto, ngunit walang sinumang tunay na nakakakilala sa akin.

Napabuntong-hininga ako at tumayo upang muling tumingin sa bintana. Wala na siya sa ibaba, ngunit parang naroon pa rin ang kanyang anino.

Alam kong hindi ito nagkataon lang. Ang pagkakataong ito ay sadyang inayos ng tadhana, marahil upang singilin ako sa lahat ng iniwan ko. Ang tanong ko lang… handa ba akong harapin ang kahihinatnan?

Sa sumunod na araw, habang nasa gitna ako ng inspeksyon sa bagong itatayong gusali ng kumpanya, maingay at magulo ang paligid. Maraming manggagawa, mga arkitekto, at mga bisita. Nakasuot ako ng pormal na kasuotan, nasa harapan ng lahat, at lahat ay nakatingin sa akin bilang pinuno—makapangyarihan, mayaman, at walang kahinaan.

Habang naglalakad ako kasama ang aking mga tauhan, may biglang bumangga sa akin mula sa gilid. Muntik nang matumba ang mga hawak niyang gamit—mga plano at kopya ng mga dokumento.

“Pasensya na po! Patawad po, hindi ko sinasadya!” mabilis siyang yumuko habang pinupulot ang mga nahulog na papel.

Ang boses na iyon…

Nanigas ako sa aking kinatatayuan. Parang huminto ang ikot ng mundo. Ang lahat ng ingay sa paligid ay biglang nawala at isa lang ang naririnig ko—ang boses na iyon, na kahit kailan ay hindi ko makakalimutan.

Dahan-dahan siyang tumingala.

Doon ko siya muling nakita.

Sa ilalim ng matinding sikat ng araw, nakatitig sa akin ang parehong mga matang minsang puno ng pagmamahal para sa akin. Ang parehong mukha, ang parehong liwanag, ngunit ngayon ay may halong pagtataka at pagkalito.

Nakita ko kung paano lumaki ang kanyang mga mata habang nakatitig siya sa akin. Nakita ko ang pagbabago sa kanyang ekspresyon—mula sa paghingi ng paumanhin, papunta sa pagkamangha, at sa huli… pagkilala.

Pero hindi, hindi pa siya sigurado. Nakikita lang niya ang pagkakahawig. Hindi niya matanggap na ang lalaking minahal niya noon ay ang taong nakatayo sa harap niya ngayon—ang malamig at mayabang na CEO na kilala ng lahat.

Hindi ako gumalaw. Hindi ako nagsalita. Pinanatili ko ang matigas na ekspresyon, kahit na sa loob-loob ko ay parang dinudurog na ako sa sakit at pananabik.

Tumayo siya nang tuwid, hawak na ang kanyang mga gamit, at yumuko muli nang bahagya.

“Patawad po, Ginoong Riego,” mahina niyang sabi, ang kanyang boses ay nanginginig nang kaunti. “Hindi ko po sinasadyang makabangga sa inyo.”

Tinitigan ko siya nang maigi. Ang daming gusto kong sabihin. Ang daming gustong lumabas sa bibig ko—ang mga salitang “Elara, ako ito. Ako si Kaelian. Hindi kita nakalimutan.”

Ngunit sa halip, ang tanging lumabas sa aking bibig ay isang malamig at walang emosyong sagot:

“Mag-ingat ka sa iyong dinadaanan. Hindi lahat ay mapagpapalagay sa ganitong kapabayaan.”

Lumampas ako sa kanya na parang isa lamang siyang estranghero, parang isa lamang siya sa libo-libong empleyado na kailangang sundin ang aking mga utos. Pero habang lumalayo ako, alam kong nakatingin pa rin siya sa aking likuran. Alam kong naguguluhan siya. Alam kong may binubuo na siyang katanungan sa kanyang isipan.

At habang patuloy akong naglalakad palayo, dala-dala ko ang bigat ng katotohanang ito:

Nakita niya na ako. At ngayon… wala na akong kasiguraduhan kung kaya ko pa ba siyang ilayo. O kung gusto ko pa ba siyang ilayo.