روايات بقلم 25 เมษา

นับจากวันที่ขนมโตเกียวถุงนั้นส่งถึงมือเจ้าเด็กแก้มป่อง ‘พระเพลิง’ ก็ค้นพบว่าตารางชีวิตของตัวเองพังพินาศไม่เป็นท่า จากเสือวิศวะผู้ไม่เคยสนใจใคร บัดนี้เขากลับพาตัวเองมานั่งแอบอยู่ตามมุมตึกหลังต้นไม้ใหญ่ที่คณะบริหารธุรกิจเกือบทุกวัน ดวงตาคมกริบคอยกวาดสายตาหาเพียงร่างเล็กที่มักจะนั่งกินขนมหรืออ่านหนังสืออยู่กับกลุ่มเพื่อน โดยที่ ‘สายธาร’ ไม่เคยรู้ตัวเลยสักครั้งว่ากำลังถูกใครบางคนใช้สายตาจับจองอยู่เงียบๆ"ไอ้เพลิง ช่วงนี้มึงหายหัวบ่อยนะ คลุกอยู่แต่คณะบริหาร มีคนเห็นมึงแวะเวียนไปแถวนั้นแทบทุกวัน ไปทำไรวะ?"เสียงของ 'เมฆ' ที่เอ่ยทักขึ้นกลางโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะวิศวะ ทำเอาเพลิงที่กำลังคีบบะหมี่เข้าปากชะงักไปเล็กน้อย ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรนอกจากแค่นยิ้มกลบเกลื่อน ทว่าในอกกลับเกิดคำถามประหลาดพุ่งขึ้นมาวนเวียนไม่หยุด... นั่นดิ กูไปทำไมวะ? เขาเพียงแค่บอกตัวเองว่าขัดหูขัดตาเวลาเห็นคนอื่นเอาขนมไปล่อไอ้เด็กคนนั้นก็เท่านั้น ชายหนุ่มยังไม่อยากจะยอมรับ หรือแม้แต่จะคิดว่าตัวเองกำลัง ‘ชอบ’ เด็กบริหารปี1คนนั้นเข้าให้แล้ววันนี้ก็เช่นกัน... ทันทีที่เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลา10.00 น. ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปสีแ

กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่อบอวลเข้ามาในโสตประสาทไม่ได้ทำให้ ‘พระเพลิง’ รู้สึกอภิรมย์เลยแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูกำลังนั่งกินข้าวอยู่ในโรงอาหารคณะวิศวะพร้อมกับเพื่อนๆ ในคณะ ดวงตาคมกริบฉายแววรำคาญใจอย่างปิดไม่มิดเมื่อ ‘แพรว’ อดีตแฟนสาวที่เพิ่งสะบั้นความสัมพันธ์กันไปพยายามเดินเข้ามาเกาะแขนและส่งสายตาออดอ้อนเหมือนวันวาน"เพลิงคะ... แพรวขอโทษ วันนั้นแพรวเมามากจริงๆ แพรวไม่ได้ตั้งใจนะคะเพลิง เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม" เสียงแหลมเล็กพยายามบีบคั้นหยาดน้ำตา ทว่าชายหนุ่มกลับสะบัดแขนออกอย่างไร้เยื่อใย"กูบอกไปเคลียร์ตั้งแต่เมื่อวานแล้วไม่ใช่เหรอแพรว ว่ากูเบื่อและกูจะเลิก" เพลิงเอ่ยเสียงเรียบต่ำจนน่ากลัว "อย่ามาทำตัวน่ารำคาญแถวนี้ ไปให้พ้นหน้ากู"คำพูดตัดรอนอย่างโหดร้ายทำให้แพรวหน้าเสีย หล่อนเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความอับอาย ก่อนจะหันรีหันขวางแล้วเปลี่ยนเป้าหมายเมื่อเห็น ‘ฝุ่น’ กำลังเดินถือจานข้าวเข้ามาในโรงอาหารวิศวะพอดี แพรวรีบสับเท้าตรงดิ่งเข้าไปหาอดีตเพื่อนสนิทของเพลิงทันที หวังจะใช้ฝุ่นเป็นเครื่องมือประชดหรืออย่างน้อยก็หาที่พึ่งใหม่"ฝุ่น! ฝุ่นต้องช่วยแพรวนะคะ วันนั้นเรา...

ความสับสนที่เกิดขึ้นในหัวใจยังคงตกค้างอยู่..หลังจากที่ ‘พระเพลิง’ ขี่บิ๊กไบค์คันโตกลับมาถึงคอนโดหรูใจกลางเมือง เขาก็พบว่าตัวเองไม่สามารถสลัดภาพใบหน้ากลมโตและรอยยิ้มตาปิดของเด็กหนุ่มปี1คนนั้นออกไปจากสมองได้เลยมุมปากหนาจุดประกายรอยยิ้มบางเบาขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่สระน้ำ และเหตุการณ์ริมฟุตบาทหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทาง... ลูกชายนักธุรกิจระดับพันล้านอย่างเขาที่ไม่เคยชายตามองร้านข้าวข้างทางแบบนั้น กลับยอมไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวธรรมดาๆ ได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ เพียงเพราะมีเจ้าตัวเล็กแก้มตุ่ยคอยคีบลูกชิ้นมาวางในชามให้ เพียงเพราะกลัวว่าเขาจะเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นจนกินอะไรไม่ลง (โดยที่เจ้าตัวไม่คิดจะถามเขาสักคำว่าเรื่องราวมันเกิดอะไรขึ้น) แววตาใสซื่อที่เปี่ยมไปด้วยความกตัญญูและมุ่งมั่นที่จะแบ่งเบาภาระของที่บ้านด้วยการแอบแม่มาทำงานพิเศษในร้านเหล้าซอยเปลี่ยวนั่น ยิ่งทำให้เพลิงรู้สึกประทับใจลึกๆ อยู่ในใจอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน‘สายธาร... บริหารปี1งั้นเหรอ’เพลิงทวนชื่อนั้นในใจพลางหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่เครื่องสำรองที่เพิ่งเปิดใช้ขึ้นมาดู หน้าจอว่างเปล

ความเงียบปกคลุมบริเวณริมสระน้ำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ ‘สายธาร’ จะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นด้วยการคว้าหมับเข้าที่ข้อมือหนาของหนุ่มรุ่นพี่วิศวะอย่างถือวิสาสะ"ไปครับพี่ ไปห้องพยาบาลกัน" ธารออกแรงดึง แต่ร่างสูงใหญ่ราวยักษ์ปักหลั่นของเพลิงกลับนิ่งสนิทไม่ขยับเขยื้อนตามแรงแม้แต่น้อย"จะไปไหน" เพลิงขมวดคิ้ว มองข้อมือตัวเองที่โดนมือเปียกๆ ของเด็กปี 1 เกาะกุมไว้ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างราบเรียบติดจะดุตามนิสัย"ก็ไปทำแผลไงครับ ดูสิ เลือดที่มุมปากพี่ยังไหลอยู่เลย หน้าก็ช้ำหมดแล้ว" ธารหันมาทำตาโตใส่พลางชี้ไปที่ใบหน้าของคนพี่ "ขืนปล่อยไว้แบบนี้แผลอักเสบขึ้นมาจะแย่นะครับ""แผลแค่นี้ ไกลหัวใจว่ะ ไม่ต้องไปหรอก" เพลิงบอกปัดอย่างรำคาญใจ ปกติเรื่องชกต่อยสำหรับเขาเป็นเรื่องธรรมดา แผลแค่นี้ไกลเกินกว่าจะเรียกว่าเจ็บด้วยซ้ำ เขาตั้งท่าจะสะบัดมือออกและเดินหนีไปสงบสติอารมณ์ต่อแต่มีหรือที่คนใจดีแถมดื้อตาใสอย่างสายธารจะยอม"ไม่ได้ครับ! แผลนิดเดียวก็คือแผล พี่อย่าดื้อสิ" เจ้าตัวเล็กไม่พูดเปล่า แต่กลับใช้มืออีกข้างมาช่วยจับแล้วออกแรงลากสุดชีวิต ตัวกะเปี๊ยกเดียวแต่แรงเยอะใช่ย่อย แถมยังทำหน้ามุ่งมั่นจนเพลิงที่กำลังจ

สายลมยามเย็นของมหาวิทยาลัยไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิในใจของ ‘พระเพลิง’ ลดลงเลยแม้แต่น้อยหนุ่มวิศวะปี 3 ร่างสูงโปร่งเจ้าของส่วนสูงเกือบ 190 เซนติเมตร ยืนกำหมัดแน่นอยู่ริมสระน้ำกลางมหาวิทยาลัย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ปกติก็ดูดุดันและเย็นชาอยู่แล้ว บัดนี้กลับดูน่ากลัวขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ มุมปากหนามีรอยแตกและคราบเลือดซึมออกมา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นโบ เสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูตัวเก่งหลุดลุ่ยและเปื้อนฝุ่นจากการปะทะที่เพิ่งจบลงเมื่อครู่เพลิงเพิ่งบอกเลิกกับแฟนสาวที่คบกันได้เพียง 3 เดือน... ไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะเขาจับได้คาตาว่าเธอแอบไปนอนกับ ‘เพื่อนสนิท’ ในกลุ่มของเขาเอง ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศโดยคนที่ไว้ใจที่สุดสองคนพร้อมกัน เปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เพลิงเปิดฉากชกต่อยกับ 'ฝุ่น' อดีตเพื่อนรักอย่างบ้าคลั่ง แม้อีกฝ่ายจะมีพวกมาช่วยสมทบอีกสองคนรวมเป็นสาม แต่เสือร้ายอย่างเพลิงก็ไม่ยอมถอย แลกหมัดกันนัวเนียจนเจ็บตัวกันไปทั้งสองฝ่าย ก่อนที่เขาจะเดินแยกตัวออกมาเพื่อสงบสติอารมณ์เพียงลำพัง"แม่งเอ้ย!"เพลิงสบถลั่น เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวใส่ความว่างเปล่า ยิ่งสายตาเหลือบไปเห็นหน้าจอ

“อ๊ะ อ๊ะ พี่พายุ...หนู...เสียว...ไม่ไหวแล้ว” พะพายร่อนสะโพกรับแรงกระแทกกระทั้นอย่างลืมอาย สองมือขยำเส้นผมหนาของเขาแน่น ยอดอกสั่นคลอนไปตามแรงส่งจนพายุอดใจไม่ไหวต้องก้มลงไปดูดเม้มสลับซ้ายขวาอย่างมัวเมา สะโพกหนากระแทกเน้นย้ำเข้าใส่ร่องรักที่ตอดรัดถี่รัว“ซี้ด...พร้อมกันนะพะพาย” พายุเร่งความเร็วขยับเข้าออกอย่างรุนแรงในจังหวะสุดท้าย ร่างเล็กสั่นคลอนโอนเอนตามแรงกระแทกอันหนักหน่วง ก่อนที่พายุจะกดเน้นสะโพกจมลึก สองร่างกระตุกเกร็งพร้อมกัน พะพายหวีดร้องเสียงหลงเมื่อแตะขอบสวรรค์ ขณะที่พายุปลดปล่อยความต้องการจนเต็มถุงยางอนามัย ชายหนุ่มผ่อนร่างลงนอนกอดเธอด้วยความอิ่มเอมใจหลังจากบทรักครั้งแรกผ่านพ้นไป ความเจ็บปวดปนกระสันเสียวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหา พายุถอดเครื่องป้องกันชิ้นเก่าทิ้งขยะ ทว่ากระแสไฟตัณหาในกายเขายังคงไม่มอดดับ สายตาคมจ้องมองร่างเปลือยเปล่าของเด็กสาวที่บัดนี้มีรอยรักสีกุหลาบแต่งแต้มไปทั่วทั้งตัว ความแข็งแกร่งขยายตัวผงาดขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็วชายหนุ่มแยกขาเรียวของพะพายออกอีกครั้ง นำพาความต้องการที่ตื่นตัวเต็มที่จ่อประชิดทางรักชุ่มฉ่ำ ร่างเล็กเบิกตากว้างเมื่อเห็นเขาไม่ได้หยิบถุง

เสียงลือเสียงเล่าอ้างภายในมหาวิทยาลัยไม่มีใครไม่รู้จัก ‘พี่พายุ’ นิสิตปี 3 ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล ควบตำแหน่งประธานสโมสรนิสิตสุดโหด ใบหน้าคมคายราวกับสลักเสลาจากประติมากรรมชั้นยอด ดวงตาคมดุคู่ดั้งเดิมที่ตอนนี้แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามและดุดันดึงดูดสายตาของสาวๆ ทั้งในและนอกคณะได้อย่างง่ายดาย แต่ทว่าน้อยคนนักจะทราบว่า หัวใจของเขามีเจ้าของอย่างเหนียวแน่นมานานหลายปีแล้ว“พี่พายุคะ...นี่น้ำส้มค่ะ ดรีมเห็นพี่พายุเดินมาเหนื่อยๆ” ดาวคณะบริหารคนสวยเดินนวยนาดเข้ามาหาพายุที่กำลังยืนกอดอกหน้าตาถมึงทึงคุมน้องปี 1 อยู่ข้างสนาม ท่ามกลางสายตาอิจฉาของนิสิตหญิงคนอื่นๆพายุตวัดสายตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก ไม่แม้แต่จะยื่นมือไปรับแก้วน้ำ “ไม่เป็นไรครับ ผมมีน้ำส่วนตัวแล้ว และขอความกรุณาอย่ามาเดินเพ่นพ่านแถวนี้ มันรบกวนเวลาซ้อมของน้องๆ”น้ำเสียงเย็นชาเชือดเฉือนทำเอาดาวคณะหน้าเสีย รีบหมุนตัวเดินหนีไปทันที เพื่อนสนิทอย่างทศและสายฟ้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับส่ายหน้าขำขัน“ไอ้พายุ มึงนี่มันเสือจำศีลจริงๆ ดาวบริหารมาอ่อยขนาดนี้ยังไม่แล” ทศแซว“กูมีแฟนแล้ว มึงก็รู้” พายุเอ่ยเสียงเรียบ ทว

ลมร้อนแรกของเดือนเมษายนพัดผ่านเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายของเทศกาลแห่งความสุข วันหยุดยาวช่วงสงกรานต์คือช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอย โดยเฉพาะพะพาย เพราะมันคือช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนหลังจากผ่านการเรียนอันหนักหน่วงมาตลอดทั้งปี แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าความตื่นเต้นของเทศกาล คือร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตดูหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารที่กำลังนั่งทำหน้าอ้อนวอนน่าสงสารอยู่หน้าแม่ของเธอในบ้านพักหลังเล็ก“คุณแม่ครับ...สงกรานต์ปีนี้ ผมอยากจะขออนุญาตพาพะพายไปเที่ยวทะเลสักสามสี่วันครับ พอดีเพื่อนที่คณะวิศวะมันชวนกลุ่มเพื่อนๆ ไปเที่ยวบ้านริมทะเลของมันที่ระยองครับ มีเพื่อนไปกันหลายคนเลย ทั้งผู้หญิงผู้ชาย คุณแม่ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมสัญญาว่าจะดูแลพะพายเท่าชีวิต และจะไม่ทำอะไรให้พะพายเสียหายเด็ดขาดครับ”พายุ อดีตประธานนักเรียนผู้เคร่งขรึมและบัดนี้เป็นพี่ปี 2 คณะวิศวกรรมศาสตร์ เอ่ยปากขออนุญาตด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาคมกริบเปี่ยมไปด้วยความจริงใจและนอบน้อม แม่ของพะพายมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเอ็นดู เธอเห็นพายุมาตั้งแต่ตอนที่ลูกสาวยังอยู่ม.4 จนถึงวันนี้พายุก็ยังคงมั่นคงและให้เกียรติพะพายเสมอมา“แม่เช

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากเด็กสาวม.4 ในวันนั้น ตอนนี้พะพายเติบโตขึ้นเป็นรุ่นพี่ม.5 ที่ต้องรับผิดชอบอะไรหลายอย่างมากขึ้น ทว่าสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยคือความรักและความเอาใจใส่ของพี่พายุที่มีให้เธอเสมอมา และในปีนี้...คือปีสำคัญที่พายุต้องก้าวข้ามผ่านรั้วโรงเรียนมัธยมเข้าสู่ชีวิตมหาวิทยาลัยอย่างเต็มตัวภายในหอประชุมใหญ่ของโรงเรียนคลาคล่ำไปด้วยหยาดน้ำตาและรอยยิ้มในวันพิธีปัจฉิมนิเทศของพี่ม.6 พะพายยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักเรียนหญิงที่มาคอยส่งรุ่นพี่สุดฮอต พายุในชุดนักเรียนเนี้ยบเรียบกริบวันสุดท้ายเดินถือใบประกาศนียบัตรออกมาด้วยท่าทางสง่างาม บนหน้าอกของเขาไม่มีสติกเกอร์รูปหัวใจแปะอยู่เลยแม้แต่ดวงเดียว เพราะสายตาคมดุดันคู่นั้นคอยกันผู้หญิงทุกคนให้ออกห่าง แต่ทันทีที่สายตาของเขาสบเข้ากับพะพาย แววตาคู่นั้นก็อ่อนแสงลงกลายเป็นความอบอุ่นละมุนใจทันที พายุเดินตรงดิ่งเข้ามาหาพะพายท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ เขาขยับเข้ามายืนชิดจนพะพายได้กลิ่นน้ำหอมสะอาดจางๆ จากตัวเขา มือหนายื่นช่อดอกไม้ช่อโตที่เขาได้รับมาส่งให้เธอถือไว้ ก่อนจะหยิบสติกเกอร์รูปแมวส้มตัวอ้วนกลมที่เขาเตรียมมาเองจากกระเป

หลังจากผ่านพ้นค่ำคืนอันแสนอบอุ่นที่บ้านของพี่พายุมาได้ พะพายก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ความกังวลเรื่องฐานะที่เคยมีลดน้อยลงไปมากเมื่อได้รับความรักและความเอ็นดูจากคุณพ่อคุณแม่ของเขา แต่ทว่า... ชีวิตรักของเด็ก ม.4 กับท่านประธานนักเรียนสุดฮอต มันไม่เคยเรียบง่ายขนาดนั้น เพราะหลังจากนั้นเพียงไม่กี่วัน เรื่องปวดหัวเรื่องใหม่ก็วิ่งเข้ามาชนเธอเข้าอย่างจัง“ยัยพะพาย! แกต้องฟังฉันนะ!” เสียงแหลมลนลานของ ‘มิ้นท์’ เพื่อนสนิทร่วมห้องดังขึ้นทันทีที่พะพายก้าวเท้าเข้ามาในห้องเรียนยามเช้า มิ้นท์รีบคว้าข้อมือเธอแล้วลากไปที่มุมห้อง ท่าทางลุกลี้ลุกลนจนน่าสงสัย“มีอะไรเหรอ ตื่นตูมแต่เช้าเชียว” พะพายถามยิ้มๆ พร้อมกับวางกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะ“ก็เรื่องพี่พายุของแกน่ะสิ! เมื่อวานเย็นหลังจากเลิกเรียน ฉันไปเดินซื้อของที่ห้างสรรพสินค้ามา แล้วแกเดาซิว่าฉันเจอใคร... ฉันเจอพี่พายุเดินอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง!”พะพายชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรักษารอยยิ้มไว้ “อ๋อ... พี่พายุอาจจะไปเดินกับคุณแม่หรือเปล่า วันก่อนฉันเพิ่งไปเจอคุณแม่พี่เขามา ท่านยังวัยรุ่นและสวยมากเลยนะ”“ไม่ใช่คุณแม่ยัยพะพาย! ฉันตาไม่ฝาดแน่ๆ!” มินท์ขัดขึ

แสงแดดยามเย็นทอแสงสีส้มรำไรผ่านกระจกหน้าต่างของรถยนต์คันหรู พะพายนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะข้างคนขับ มือเล็กทั้งสองข้างกำสายกระเป๋านักเรียนแน่นจนนิ้วซีดขาว เธอลอบมองคนข้างกายที่นั่งสบายๆ ด้วยท่าทางสงบนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาของพี่พายุยังคงเรียบเฉยตามสไตล์ประธานนักเรียนผู้เพียบพร้อมและเย่อหยิ่ง แต่ในแววตาคู่นั้นกลับมีความอบอุ่นจางๆ ที่มีไว้ให้เธอเพียงคนเดียว “พี่พายุคะ...หนูว่ามันจะดีจริงๆ เหรอคะ” พะพายถามเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้าน่ารักฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด“ทำไมถามแบบนั้นล่ะ” พายุเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ“ก็...พี่พายุบอกเองว่าคุณแม่ของพี่แพ้ขนแมว แล้วนี่พวกเรากำลังจะอุ้ม ‘เจ้าพีนัท’ เข้าไปในบ้านพี่ แถมคุณแม่ของพี่ก็ยังไม่เคยเจอหนูเลยด้วย” เธอพ่นลมหายใจยาว ความกังวลใจเรื่องความแตกต่างของฐานะยังคงเป็นเงาตามตัว บ้านเธอเป็นแค่บ้านไม้ชั้นเดียวหลังเล็กๆ แม่ทำขนมขายตลาดนัด แต่บ้านของพายุกลับเป็นคฤหาสน์หรูหราที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านระดับมหาเศรษฐี พายุชะลอรถติดสัญญาณไฟแดง วันนี้เค้าทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถไปรับพระพายจากบ้านเพื่อพามาเจอกับคุณพ่อคุณแม่ของเขา พายุเอื้อมมือหนามากุมมือเล็กของพะพายไว้หลวมๆ ความอบอุ่นจ

แสงแดดจ้าสะท้อนผืนน้ำทะเลสีครามระยิบระยับราวกับเกล็ดเพชร ลมทะเลพัดโชยหอบเอาความสดชื่นและกลิ่นไอทะเลเข้ามาปะทะใบหน้าหวานของ ‘นิ่ม’ ที่ตอนนี้ขยับฐานะมาเป็นภรรยาตีตราจองของสายฟ้าอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว หลังจากเข้าพิธีวิวาห์เรียบง่ายทว่าอบอวลไปด้วยความสุข ประจวบเหมาะกับเป็นช่วงปิดภาคเรียนพอดี สายฟ้าจึงตั้งใจจะพายัยตัวเล็กของเขาบินลัดฟ้าไปฮันนีมูนไกลถึงต่างประเทศแต่นิ่มกลับปฏิเสธ... เพราะเธอรู้ดีว่าชายหนุ่มเพิ่งเรียนจบและต้องเข้ามาบริหารดูแลอู่สายฟ้าโอเวอร์ไดรฟ์รวมถึงสนามแข่งไซโคลน สปีดเวย์แบบเต็มตัว งานเอกสารและดีลธุรกิจต่าง ๆ กำลังรัดตัวจนเขาแทบไม่ได้พัก นิ่มไม่อยากให้คนรักต้องทิ้งงานและหอบความกังวลไปไกลถึงต่างแดน เธอจึงเลือกที่จะชวนเขาลงใต้มาติดเกาะที่ภูเก็ตแทน“พี่สายฟ้าดูสิคะ ทะเลไทยสวยไม่แพ้ที่ไหนในโลกเลยนะ นิ่มบอกแล้วว่ามาที่นี่ก็พอ ไม่ต้องทิ้งงานไปไกล ๆ หรอกค่ะ” ร่างบางในชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าพลิ้วสีขาวหันมาส่งยิ้มตาหยีให้สามีป้ายแดงขณะเดินทอดน่องอยู่บนหาดทรายขาวละเอียดสายฟ้าที่เดินตามหลังมาสวมกอดเอวคอดกิ่วของภรรยาจากทางด้านหลังทันที ซุกหน้าลงกับไหล่มนสูดความหอมกรุ่นเข้าปอดฟอดใหญ่ “ก็

หลังจากผ่านพ้นมรสุมความวุ่นวายและบทพิสูจน์ความรักอันหนักหน่วงมามากมาย ท้องฟ้าหลังพายุใหญ่ก็กลับมาสดใสและสงบเงียบอีกครั้ง แต่ความสงบสุขนั้นมักจะมาพร้อมกับบททดสอบใหม่เสมอ... โดยเฉพาะเมื่อ 'คุณหมอนิ่ม' ของสายฟ้าที่่ยิ่งโตก็ยิ่งเปล่งประกายความสวย ละมุนตาจนกลายเป็นดาวเด่นของคณะแพทยศาสตร์ แม้ว่านิ่มจะเรียนหนักจนแทบไม่มีเวลาหายใจ แต่ความน่ารักเป็นธรรมชาติของเธอกลับดึงดูดให้หนุ่ม ๆ ทั้งในและนอกคณะแวะเวียนมาขายขนมจีบไม่เว้นแต่ละวัน บางรายถึงขั้นแสร้งทำเป็นป่วยเพื่อมาขอคำปรึกษาจากนักศึกษาแพทย์สาวเลยทีเดียวและคนที่ไม่เป็นอันทำอะไรเลยก็คือ 'สายฟ้า'ชายหนุ่มในชุดช็อปวิศวะปี 4 ที่ตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบอย่างเป็นทางการ ต้องคอยแวะเวียนมาทำหน้าตึง แผ่รังสีอำมหิตเป็นหมาหวงก้างอยู่ใต้ตึกคณะแพทย์แทบทุกวัน จนหนุ่ม ๆ พากันเข็ดขยาด แต่พอมานั่งคิดดูแล้ว... หลังจากเขาเรียนจบไป ต้องเข้าบริหารงานที่สนามแข่งและอู่สายฟ้าโอเวอร์ไดรฟ์เต็มตัว เขาคงไม่มีเวลาตามมาเฝ้าตามมาคุมยัยตัวเล็กของเขาได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงแบบนี้แน่‘ถ้าอย่างนั้น... ก็ตีตราจองให้จบ ๆ ไปเลยดีกว่า’ความคิดนั้นทำให้สายฟ้ารีบแจ

ร่างบางของนิ่มกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับเข้ามาภายในห้องรับรอง VIP ด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นระทึกไม่หาย มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าอกเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมความตื่นตระหนกจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เสียงกระหึ่มจากภายนอกก็ถูกตัดออกด้วยกระจกเก็บเสียงบานหนา สายฟ้าที่เพิ่งเคลียร์งานกับพายุและแบงก์เสร็จหันมาเห็นเธอเข้าพอดี ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งขรึมพลันเปลี่ยนเป็นอบอุ่นขึ้นมาทันตา"ไปห้องน้ำนานจังครับ นิ่มเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าตาดูตื่น ๆ" สายฟ้าสาวเท้าเข้ามาหาพลางใช้หลังมือแตะแก้มเนียนเบา ๆ ด้วยความห่วงใยนิ่มลอบกลืนน้ำลาย เธอตัดสินใจส่งยิ้มบาง ๆ พลางส่ายหน้า "เปล่าค่ะ พอดีคนเยอะน่ะค่ะ นิ่มเลยต้องเดินวนหาห้องน้ำที่ว่างอยู่ ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่สายฟ้า"เธอเลือกที่จะเงียบและไม่บอกเรื่องของหมื่นฟ้าให้คนรักฟัง เพราะรู้ดีว่าสายฟ้าเป็นคนใจร้อนและขี้หวงขนาดไหน หากรู้ว่ามีผู้ชายมาพูดจาแทะโลมใส่เธอที่หลังสนาม มีหวังอาณาจักรไซโคลน สปีดเวย์แห่งนี้คงได้นองเลือดก่อนที่การแข่งขันรอบถัดไปจะเริ่มขึ้นแน่ ๆ อีกอย่างเธอคิดว่ามันเป็นแค่การเจอกันโดยบังเอิญ และหลังจากวันนี้เธอกับผู้ชายเพลย์บอยคนนั้นก็คงไม่มีทา

กลิ่นน้ำมันเครื่องจาง ๆ เสียงยางบดเบียดกับผิวถนนดังเอี๊ยดอ๊าด และเสียงคำรามของเครื่องยนต์ที่ดัดแปลงมาอย่างเต็มสูบดังก้องไปทั่วอาณาจักรความเร็วอันกว้างใหญ่ 'ไซโคลน สปีดเวย์' (Cyclone Speedway) สนามแข่งขันรถยนต์ทางเรียบมาตรฐานสากลแห่งใหม่ที่เป็นการร่วมทุนครั้งสำคัญของสามหนุ่มฮอตแห่งแก๊งวิศวะ—สายฟ้า พายุ และแบงก์วันนี้เป็นวันแข่งขันแมตช์สำคัญระดับประเทศ บรรยากาศรอบสนามจึงคึกคักเป็นพิเศษด้วยเหล่าบรรดาบายเออร์ สปอนเซอร์ และผู้ชมที่ตีตั๋วเข้ามาจนเต็มความจุของสเตนด์"พี่สายฟ้า... เสียงรถมันดังขนาดนี้เลยเหรอคะ นิ่มตื่นเต้นจัง"นิ่มที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์เรียบง่ายแต่กลับดูน่ารักสดใสจนตาพร่า เอ่ยถามชายหนุ่มข้างกายเสียงสั่น มือเรียวเล็กกุมกระชับมือหนาของสายฟ้าไว้แน่น สายตาของเธอกวาดมองรถแข่งสีสันฉูดฉาดที่กำลังวอร์มอัปอยู่บนแทร็กด้วยความตื่นตาตื่นใจ เพราะนี่คือครั้งแรกในชีวิตที่คุณหมอฝึกหัดอย่างเธอได้ก้าวเข้ามาในสถานที่ที่เต็มไปด้วยอะดรีนาลีนแห่งนี้สายฟ้าในลุคเจ้าของสนามสุดเท่ สวมเสื้อแจ็กเก็ตทีมสีดำปักลายสายฟ้า ลอบยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มกระชับมือเล็กให้แน่นขึ้นพลางก้มลงก

สายลมหนาวพัดโบกสะบัดจนยอดหญ้าบนดอยสูงของจังหวัดเชียงรายเอนลู่ นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 3 ของมหาวิทยาลัยชื่อดังในกรุงเทพฯ ต่างอยู่ในชุดกราวน์สั้นทับด้วยเสื้อกันหนาวหนา ๆ กำลังสาละวนกับการจัดเตรียมสถานที่ภายในอาคารอเนกประสงค์ของหมู่บ้านชาวเขา นิ่มก้มหน้าก้มตาจัดเตรียมแผงยา และอุปกรณ์ตรวจวัดสัญญาณชีพอย่างคล่องแคล่วเพื่อเตรียมต้อนรับชาวบ้านที่มารอรับการตรวจรักษาใน 'ค่ายอาสาแพทย์แผนชุมชนบนดอยสูง'ปีนี้เธอขึ้นปี3 ส่วนสายฟ้าก็เป็นพี่วิศวะเครื่องกลปี4 ใกล้เรียนจบแล้วการมาออกค่ายต่างจังหวัดยาวนานถึงหนึ่งสัปดาห์เต็มในครั้งนี้ เป็นส่วนหนึ่งของวิชาการแพทย์ชุมชนและการส่งเสริมสุขภาพอนามัยในพื้นที่ห่างไกล นิ่มตั้งใจกับค่ายนี้มาก แต่ในใจลึก ๆ กลับมีความรู้สึกโหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูกเพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เธอต้องห่างจาก 'คนขี้หวง' นานขนาดนี้"นิ่ม... เหม่ออะไรอยู่จ๊ะ อิพี่สายฟ้าวิดวะสุดหล่อฉุดกระชากวิญญาณเธอไปอีกแล้วเหรอ" 'มินตรา' เพื่อนสนิทเอ่ยแซวพลางยื่นขวดแอลกอฮอล์ล้างมือให้ นิ่มสะดุ้งเล็กน้อยก่อนแก้มจะสุกปลั่งเป็นลูกตำลึงสุก"บ้าเหรอมิน... นิ่มแค่กำลังคิดย้อนทบทวนโดสยาแก้ไอของเด็กน่ะ"

หลังจากเหตุการณ์เผชิญหน้าระหว่างศัลยแพทย์รุ่นใหญ่กับอดีตเฮดว้ากหนุ่มที่หน้าตึกคณะแพทย์ผ่านพ้นไป รถยนต์ส่วนตัวของหมอเกริกพลก็เคลื่อนตัวกลับมาถึงบ้านหลังโตในเย็นวันนั้น อาจารย์หมอวัยกลางคนเดินเข้าบ้านด้วยท่าทีครุ่นคิด สายตาที่เคยเฉียบขาดบัดนี้ฉายแววสับสนกึ่งประทับใจจนผู้เป็นภรรยาอย่าง 'หมอพิมพ์พา' ซึ่งนั่งรอฟังข่าวอยู่ที่ห้องรับแขกต้องรีบวางมือจากหนังสือการแพทย์ในมือแล้วลุกเดินเข้ามาหา"เป็นยังไงบ้างคะคุณ ลูกชายบ้านนั้นป่าเถื่อนดุดันอย่างที่คนเขาบอกมาไหม แล้วนิ่มเป็นยังไงบ้าง" หมอพิมพ์พาเอ่ยถามด้วยความร้อนใจตามประสาแม่ที่หวงลูกสาวสุดหัวใจหมอเกริกพลถอนหายใจยาวพลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวหรู "ดุดันน่ะจริง... รอยสักเต็มแขน ท่าทางนักเลงโตจนน่าโมโห แต่ผิดคาดตรงที่เด็กนั่นมีสมองและมีวุฒิภาวะเกินตัวมากพิมพ์พา เขายอมก้มหัวให้ผมอย่างนอบน้อม แถมวิสัยทัศน์การทำธุรกิจของเขายังอธิบายออกมาเป็นระบบระเบียบอย่างกับโครงสร้างโรงพยาบาลชั้นนำ ไม่มีท่าทีก้าวร้าวใส่ผมเลยสักนิด"หมอพิมพ์พาเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ "ขนาดนั้นเลยเหรอคะ? อาจารย์หมอเกริกพลผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเฮี้ยบชมเด็กวัยรุ่นเนี่ยนะ""แค่บอกว