บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว

เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น นักเรียนทยอยเดินออกจากห้องเรียนกันวุ่นวาย

กริ๊งๆ-

"อ้าวมาแล้วเหรอน้องพะพาย รีบเอากระเป๋าไปเก็บหลังร้านเร็ว วันนี้ลูกค้าเยอะเชียว"

เสียงพี่ปุ้มเจ้าของคาเฟ่แมวเอ่ยทักทายพะพายดังขึ้นทันทีที่พะพายเปิดประตูเข้าไปในคาเฟ่แมว

พะพาย เด็กสาวม.4 ผูกผมม้า หน้าตาน่ารักน่าชัง ผิวขาวอมชมพูแบบธรรมชาติ รีบเปลี่ยนชุดนักเรียนเป็นผ้ากันเปื้อนสีครีม ก่อนเดินเข้าไปดูแลเหล่าแมวเหมียวในร้าน

เธอชอบงานนี้มาก ถึงจะเหนื่อย แต่ค่าตอบแทนก็ช่วยแบ่งเบาภาระทางบ้านได้มาก เนื่องด้วยฐานะทางบ้านเธอไม่ดีนัก ทุกวันนี้เธออาศัยอยู่กับแม่ที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวทำขนมขายตลาดนัด ส่วนพ่อน่ะเหรอ ทิ้งเธอกับแม่ไปตั้งแต่เธอยังจำความไม่ได้

จนกระทั่งประตูร้านเปิดขึ้น

กริ๊ง—

"ยินดีต้อนรับค่ะ..." พะพาย ในชุดผ้ากันเปื้อนลายอุ้งเท้าแมวเอ่ยทักทาย

เสียงของเธอพลันขาดหายไปเมื่อหน้ากากอนามัยถูกถอดเก็บลงในกระเป๋าเสื้อ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ค่อยๆ ปรากฏแก่สายตา... เขาคือรุ่นพี่สุดฮอตประจำโรงเรียนคนนั้นนั่นเอง

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งน่าจะเกิน 180 ซม.ในชุดนักเรียนม.6 ใบหน้าหล่อเหลาจนลูกค้าในร้านหันมองพร้อมกัน

“พี่พายุ…?”

พะพายจำเขาได้ทันที

พายุ ประธานนักเรียนสุดเพอร์เฟกต์ของโรงเรียน ผู้เพียบพร้อม หล่อ นิ่ง และขึ้นชื่อว่าสุดแสนจะเจ้าระเบียบทุกกระเบียดนิ้ว จนทุกคนเกรงขาม ทั้งเรียนดี กีฬาเด่น และเย็นชาสุดๆ แต่ก็ฮอตสุดๆในหมู่สาวๆเช่นกัน

พายุไม่สนใจเสียงทัก เขาพุ่งตัวลงไปนั่งคุกเข่าบนพื้น ไถลตัวไปหาแมวส้มอ้วนตัวหนึ่งทันที

"งื้อออ เจ้าส้มของพี่พายุ คิดถึงจังเลย ขอฟัดพุงหน่อยนะ" ใบหน้าหล่อเหลาถูไถไปกับพุงแมวอย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงทุ้มที่เคยใช้ออกคำสั่งเปลี่ยนเป็นเสียงสองเสียงสามในพริบตา

พะพายยืนอึ้ง เธอแค่ขอลาหยุดงานไป2อาทิตย์ พี่พายุประธานนักเรียนสุดฮอตมาโผล่อยู่ที่คาเฟ่แมวแห่งนี้ได้อย่างไร

พายุเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอพอดี

เงียบ

เงียบมาก

“…”

“…”

“เอ่อ…หนูไม่เห็นอะไรเลยค่ะ”

เธอกำลังจะเดินหนี แต่พายุกลับคว้าข้อมือไว้

“เดี๋ยวก่อน”

น้ำเสียงนิ่งๆ ของเขาทำเอาเธอใจเต้น

“เธอเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกับฉันใช่ไหม” พายุสังเกตจากชุดนักเรียนที่เธอสวมอยู่ภายใต้ชุดผ้ากันเปื้อนลายแมวเหมียวสีครีม

“เรียนอยู่ชั้นอะไร ห้องไหน ชื่ออะไร?”

พายุถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“หนูชื่อ พะพาย เรียนอยู่ ม.4 ห้อง4 ค่ะ” พะพายตอบด้วยเสียงอันสั่นเทา

“เรื่องนี้ ห้ามบอกใครเด็ดขาด”

“คะ? เรื่องอะไรคะ?”

“ถ้ามีคนรู้ว่าฉันเป็นแบบนี้ ภาพลักษณ์คงพังหมดแน่”

“เป็นแบบนี้…หมายถึงเป็นทาสแมวน่ะเหรอคะ?”

พายุเม้มปากทันที

“…ใช่”

พะพายหลุดขำออกมาเบาๆ

คนอะไร หล่อขนาดนี้ แต่ดันแพ้น้องแมว

พายุจ้องเธอนิ่ง ก่อนถอนหายใจ

พายุเดินต้อนพะพายจนหลังเธอชนกำแพง กลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ จากตัวเขา

ใกล้จนเธอเผลอกลั้นหายใจ สายตาคมดุจ้องลึกเข้ามา

"ลบรูปซะ แล้วเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ถ้ารูปหลุดออกไป... เธอเดือดร้อนแน่"

เขาเห็นเหรอเนี่ย ว่าเราแอบถ่ายรูปไว้!

ก็แค่จะถ่ายไว้ดูเล่นเฉยๆ ไม่ได้คิดจะเอาไปเผยแพร่ที่ไหนสักหน่อย

ตายแน่… ยายพะพายเอ๊ย แกตายแน่!