Novel-novel oleh Korntawan

หญิงวัยกลางคนสาวเท้าเดินเข้าไปหยุดที่ปลายเตียงกว้าง ยืนกอดอกหันหลังให้ พร้อมไถ่ถามความเป็นมาของฉัตรวี จะบอกว่าซักประวัติก็ไม่เกินจริง"เธอกับตาภพเป็นอะไรกัน"เธอถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว บ่งบอกถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก ในใจของเธอตอนนี้ยังคิดว่าฉัตรวีคือสะใภ้ ที่ตรีภพลูกชายของเธออุปโหลกขึ้นมาอย่างที่ ธิตยากล่าวอ้างเธอจึงอยากรู้ความจริงขึ้นมา เลยลุกขึ้นมาสวมบทแม่ผัวจอมโหด บีบเค้นเอาความจริงจากปากฉัตรวี "แล้วคุณแม่..อยากให้เป็นอะไรล่ะคะ " เธอตอบเสียงนิ่งเรียบ บ่งบอกถึงการพร้อมที่จะเผชิญหน้า เธอจะยอมแค่คนที่ดีกับเธอเท่านั้นถึงจะเป็นแม่ผัวก็เถอะ ถ้ายุ่งกับเธอจนเกินเหตุเธอก็ต้องปกป้องตัวเองบ้าง"ปากคอเลาะร้ายไม่เบาเลยนี่ ถึงกล้ามาต่อปากต่อคำกับฉัน...ว่าที่แม่ผัวเธอ" หญิงวัยหกสิบปลายหันมาเผชิญหน้ากับเธอตรงๆ ต่อว่าเธอแบบไม่เกรงใจเธอก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ อยากรู้นักว่าจะมีพิษสงสักแค่ไหนฉัตรวียิ้มบางเมื่ออีกฝ่ายหันมาเผชิญหน้ากับเธอตรงๆ เธอไม่พูดอะไรยืนรอฟังว่าแม่ผัวเธอจะร้ายแค่ไหนกันดูจากท่าทางแล้วก็ไม่ได้ดูเลวร้ายสักเท่าไหร่ เธอจึงคอยดูท่าทีก่อนถ้าเธอไม่ล้ำเส้นจนเกินไป คนอย่างฉัตรวีก็ไม่ได้คิ

ร่างบางระหงษ์สวมชุดเดรสสีดำแขนกุด สั้นเหนือเขาคอเสื้อตกแต่งด้วยลูกไม่สีตัดกัน เธอเกล้าผมด้วยยางมัดผมสีเดียวกัน แต่งหน้าอ่อนเบาบางสวมรองเท้าสีดำสูงสามนิ้ว มองเป็นธรรมชาติดูธรรมดาเรียบง่ายแต่ดูแพงขาเรียวก้าวลงจากรถเมื่อตรีภพเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ คฤหาสน์หลังใหญ่โต แต่กลับดูเงียบเหงาเมื่อมีแค่หญิงชราอยู่เพียงคนเดียว จะคึกคักหน่อยก็แค่ตอนรวมญาติที่ดูยุ่งเหยิง เมื่อหลายครอบครัวมารวมตัวกัน"เข้าไปข้างในเถอะ"เขายื่นแขนออกมาให้เธอ สาวน้อยคล้องแขนเขาเหมือนพระเอกกับนางเอกในซีรี่ ที่เธอเคยดูอยู่บ่อยๆ"ใครทำให้เธอไม่พอใจละก็ วีนได้เต็มที่ฉันจะหนุนหลังเธอเอง'"เขาเอียงคอมากระซิบข้างหูเธอ ก่อนเดินก้าวข้ามผ่านประตูเข้าไปดูเหมือนทุกคนจะมากันพร้อมหมดแล้ว เหลือเพียงตรีภพที่มาช้าที่สุดทุกคนบนโต๊ะอาหาร หันมาที่ฉัตรวีเป็นตาเดียวเธอตกเป็นเป้าสายตาของคนในห้องอาหาร เเบบไม่ทันตั้งตัว"มาแล้วหรือ...แกมาช้าขนาดนี้ไม่เห็นหัว ลุงป้าและอาแกอยู่ในสายตาเลยหรือยังไง" อาทิตย์ลุงใหญ่พี่ชายของพ่อคนโตโวยวายขึ้น อย่างไม่พอใจเขารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เจอหน้าตรีภพเหตุผลก็คือเขาเป็นคนเก่งบริหารบริษัท ได้ผลกำไรต่อปีหลายหม

เธอมองคนหน้าตรงหน้าด้วยความเครียดแค้น เด็กสองคนนั้นเป็นลูกในใส้เขาแท้ๆแล้วทำไมยังเอาพวกเขา มาเป็นข้อต่อรองอีก เธอยอมรับข้อเสนอเขาหากเธอต้องอยู่และทำงานที่นี่ ยังไงก็ต้องเผชิญหน้ากับเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้จำต้องรับปากเขาไปส่งๆ ค่อยหาทางออกทีหลังตอนนี้เขากำลังโกรธ"ตกลงค่ะ...ฉันรับข้อเสนอของคุณ แต่คุณห้ามเข้าไปยุ่งกับลูกๆของฉัน" เธอยืนประจันหน้ากับเขาตรงๆพูดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว เธอจะไม่ทำตัวอ่อนแอให้เขาเห็นอีกตาต่อตาฟันต่อฟันเธอไม่รู้ว่ามาถึงจุดนี้ได้อย่างไรกำลังใช้ชีวิตมีความสุขอยู่กับลูกๆ อยู่ดีๆเขาก็โผล่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทั้งที่เรื่องพ่อของลูกเธอไม่เคยเล่าให้ใครฟัง"ลูกๆของเราต่างหาก...ฉันอยากทำลูกเพิ่มอีกสักคนสองคน เธอคงไม่มีปัญหานะ" พูดจบร่างสูงก็ขยับตัวดึงเธอเข้าไปกอด เขามองเธอไม่ละสายตาอยากมองเธอให้ชัดๆอีกครั้ง แขนแข็งแรงรวบเอวคอดเข้ามาจนชิด อกกว้างเบียดเข้ากับสองเต้าอวบนุ่มนิ่ม เขาก้มลงจูบเธออย่างตั้งใจ บดขี้เรียวปากอิ่มครั้งเเล้วครั้งเล่าอย่างโหยหา มันเป็นรสจูบที่หอมหวานดุเดือดเร่าร้อนที่สุดในรอบปีเขาไม่ปล่อยให้เธอได้หยุดพักระดมจูบลงมาที่ต้นคอระหงส์ ทำรอยจ้ำแดงไว้เด่นชั

ฉัตรวีกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อคืนพลันเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอรีบควานหาโทรศัพท์ตามเสียงแล้วรับทันที"คุณฉัตร...เมื่อคืนลำบากคุณแล้วพักผ่อนเถอะครับ...วันนี้ผมให้คุณพักหนึ่งวันคุณทำได้ดีมาก"ธานินหัวหน้าของเธอโทรมาบอกให้หยุดพักได้หนึ่งวัน เพราะสัญญาความร่วมมือกับสุชาติลุล่วงแล้วเมื่อคืนธานินเองก็เป็นห่วงเธอไม่น้อยจึงให้คนไปคอยช่วยเธอ ทว่าไปถึงห้องอาหารกลับไม่เจอคน มีแค่เพียงแฟ้มเอกสารที่เซ็นเรียบร้อยแล้ววางอยู่เขาคิดว่าเธอคงกลับแล้วอาจเมามากเลยลืมแฟ้มเอกสาร วางทิ้งไว้แต่สุดท้ายก็คือเธอที่ทำสำเร็จ ธานินยังให้ผู้ช่วยไปตรวจสอบกล้องที่โรงแรมเพราะเป็นห่วงฉัตรวีเธอคือคนที่โนอาร์ฝากฝังไว้จึงดูแลให้เป็นพิเศษ พอเห็นมีคนช่วยเธอไปแล้วก็วางใจเพราะผู้ชายคนนั้น ก็ฐานะไม่ธรรมดาคงไม่ทำให้เธอเสื่อมเสียธานินรู้จักเขาเป็นอย่างดีและยังรู้อีกว่าเขาไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนไหน เธอยิ่งปลอดภัย"หยุดพักหรือคะ...อ่อเข้าใจแล้วค่ะหัวหน้า" เธอเออออไปตามที่เขาบอก ถึงให้ไปทำงานตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วเพราะจะแปดโมงครึ่งอยู่แล้วเธอมองไปรอบห้องที่แปลกตาก็เห็นเสื้อผ้าของเธอ พับวางไว้อย่างเป็นระเบียบที่โต๊ะข้างเตียงเธอลุก

ร่างบางเริ่มต่อต้านเมื่อถูกสุชาติโอบไว้ เขาพยุงเธออย่างยากลำบากเพราะเธอไม่ยอมเชื่อฟัง ขณะเดินไปที่ห้องที่จัดเตรียมไว้ บังเอิญกับตรีภพมาพบคู่ค้าที่นี่พอดี เขาเดินสวนทางกับสุชชาติสังเกตุเห็นว่าผู้หญิง ต่อต้านเขาอยู่ตลอดเวลาจึงเข้าไปขวางไว้"มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ"ร่างสูงเอื้อมมือไปจับที่บ่าไหล่ของสุชาติ ทำให้ร่างบางสะบัดตัวหลุดจากอ้อมแขนของสุชาติ สายตาพร่ามัวมองไม่ชัดเธอได้ยินเสียงบุคคลที่สามดูเหมือนเขากำลังช่วยเธออยู่ร่างบางเดินซัดโซเซ โผเข้าไปหาตรีภพเพื่อหวังให้เขาช่วย"ช่วยพาฉันไปจาก..."เธอพูดไม่ทันจบร่างบางก็ล้มพับลง ตรีภพคว้าร่างเธอไว้ทันมองหน้าเธอชัดๆตกใจไม่น้อย ผู้หญิงที่เขาตามหามาแรมห้าปีเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกันเขาช้อนอุ้มร่างที่ไร้สตินั้นขึ้นพาเธอออกจากโรงแรมนั้นไป แถมเขายังเตะไปที่ขาของสุชาติหลายทีจนเขาล้มพับลง ระบายอารมณ์แทนสาวน้อยของเขาตรีภพพาเธอกลับมาบ้านที่เพิ่งซื้อใหม่เมื่อสองปีก่อน ส่วนคอนโดเขาปล่อยเช่าไปนานแล้ว บ้านค่อนข้างหลังใหญ่มีสวนรอบบ้านปลูกต้นไม้ และดอกไม้ไว้เป็นสัดส่วน มีลุงนิคมกับป้าพิมพ์คู่สามีภรรยาเป็นคนช่วยดูแลบ้านให้เมื่อก้าวเท้าเข้าประตูบ้านป้า

"ใกล้แล้วครับพี่..ผมใกล้จะเสร็จแล้ว"ชายหนุ่มเร่งกระแทกเอวสอบเพิ่มความเร็วถี่ขึ้นเมื่อใกล้ถึง จุดหมายเขาเองก็รู้สึกฟินมากกับสัมผัสครั้งนี้ แต่ด้วยเวลาที่จำกัดจึงรีบทำให้จบก่อนที่เด็กๆจะตื่น"นายใส่เสื้อผ้าแล้วรีบออกไปเลย ฉันยังต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่ก่อน"เธอรีบไล่นาคินออกไปข้างนอก เผื่อเจ้าแฝดตื่นขึ้นมาเห็นเขาอยู่ จะได้ไม่วอแงส่วนเธอรีบไปหาชุดผ้าปูที่นอน ชุดใหม่มาเปลี่ยน เพราะห้องนอนห้องนี้เป็นของฉัตรวีเพื่อนเธอ มันไม่เหมาะที่เธอมาทำให้เลอะเทอะ จึงรีบเปลี่ยนให้เธอใหม่แล้วรีบออกมา พอดีได้ยินเสียงเด็กๆร้องเรียกจึงรีบเปิดประเข้าไป"ตื่นกันแล้วหรือคะ"เธอเข้าไปโอบเด็กทั้งสองอย่างอ่อนโยน พร้อมพาเดินออกมาจากห้องนอนเมื่อเด็กน้อยทั้งสองคนเห็นน้าชายนั่งอยู่ที่โซฟา ก็รีบวิ่งเข้าไปกอดด้วยความดีใจ โดยเฉพาะอลันหลานชายที่ติดนาคินมาก อาจเป็นเพราะเขาเป็นเด็กผู้ชายจึงเข้ากันได้ดี ส่วนหนูน้อนอันนาเธอเองก็ยิ้มร่าดีใจไม่ต่างกับอลัน ที่เห็นน้าชายมาเล่นด้วยถึงบ้าน"สวัสดีคร๊าบ...สวัสดีค่า คุณน้า"เด็กทั้งสองคนเอ่ยสวัสดีพร้อมกันยกสองมืออูมพนมไหว้อย่างนอบน้อม"สวัสดีครับเด็กๆ...น้ามีนี่มาฝากด้วย"เขาหยิบกล่