Novels by เพียงเจ้าขา

"มีอะไร?"คำถามสั้นๆ น้ำเสียงหมางเมิน และแววตาที่ว่างเปล่าของคนตรงหน้า ทำเอาซีนถึงกับไปไม่เป็น เขาที่เคยมั่นใจในตัวเองมาตลอด บัดนี้กลับยืนอึกอัก ริมฝีปากหยักลึกขยับเปิดๆปิดๆคล้ายคนหาเสียงตัวเองไม่เจอ เขาอยากจะพูดคำว่าคิดถึง อยากจะดึงร่างเล็กตรงหน้าเข้ามากอดให้สมกับที่รอคอยมาตลอดครึ่งปี แต่กำแพงที่เธอสร้างขึ้นมามันสูงตระหง่านจนเขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว"คือ..." ซีนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงให้กลับมา "เธอพอจะมีเวลาว่างบ้างไหม ซีน... มีเรื่องอยากจะคุยด้วยนิดหน่อย"มีนาปรายตามองมือหนาที่ยังคงจับข้อมือเธอเอาไว้ ก่อนจะแค่นยิ้มออกมาบางๆ "แต่มีนาไม่มีอะไรจะคุยกับพี่ซีน ปล่อยมือด้วยค่ะ มีนาจะรีบไป""แค่ห้านาทีก็ได้ ขอแค่ห้านาที ซีนมีเรื่องอยากอธิบาย...""มีนา! อยู่นี่เอง พี่ตามหาตั้งนาน!"ยังไม่ทันที่ซีนจะได้พูดจบประโยค เสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลัง มีนาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะใช้จังหวะที่ซีนเผลอคลายมือ สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมได้อย่างง่ายดายร่างเล็กหมุนตัวหันไปตามเสียงเรียก ทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร รอยยิ้มหวานประดับบนใบหน้าที่เคยบึ้งตึงเมื่อครู่ก็ส

"ฮัมเพลงมาแต่ไกลเลยนะมึง! คนมีแฟนนี่มันอารมณ์ดีออร่าจับขนาดนี้เลยหรือไงวะไอ้โซ่"เสียงของเกียร์ตะโกนแซวขึ้นมาทันทีที่เห็นร่างสูงของเพื่อนสนิทเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีเข้ามาในโรงอาหารของคณะ โซ่เดินถือจานข้าวมานั่งแหมะลงตรงข้ามกับเกียร์ บนใบหน้าหล่อยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้างขวางจนคนมองอดหมั่นไส้ไม่ได้"ก็ช่วยไม่ได้ว่ะ คนมันมีความรัก โลกมันก็เลยเป็นสีชมพูหน่อยๆ มึงไม่เข้าใจหรอกไอ้พวกคนโสด" โซ่ยักคิ้วกวนๆให้เกียร์ ก่อนจะตักข้าวเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย "แล้วนี่เจ้าขาก็เพิ่งซื้อขนมมาฝากกูด้วยนะเว้ย โคตรน่ารักเลยว่ะ""เออๆอวดเข้าไป! ระวังมดจะขึ้นโรงอาหารจนคนอื่นเขาไม่มีที่นั่ง" เกียร์เบ้ปากใส่ด้วยความหมั่นไส้ปนอิจฉา ก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับเพื่อนอีกคนในกลุ่มที่นั่งเงียบมาตั้งแต่เช้าซีนหนุ่มหล่อลูกเจ้าของห้างทองที่ปกติมักจะเป็นจุดสนใจของคนรอบข้าง แต่วันนี้กลับแผ่ออร่าความอึมครึมออกมาจนแทบไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เขานั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมืออย่างเอาเป็นเอาตาย นิ้วแกร่งเลื่อนหน้าจอแอปพลิเคชันอินสตาแกรมขึ้นลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นจนแทบจะผูกเป็นปมพะพายหญิงสาวเพียงคนเดี

"อืมมม มาแล้วเหรอเธอ เหนื่อยไหม"เสียงทุ้มพึมพำแผ่วเบาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆบนมุมปาก เมื่อสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดนุ่มนวลที่โถมเข้ามาหาตัวขณะที่เขากำลังกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่บนโซฟาตัวกว้าง ซีนยกมือขึ้นลูบแก้มเนียนของคนที่ซุกอยู่กับอกเขาอย่างแสนรัก วันนี้เป็นวันครบรอบของเรา เขาเตรียมของขวัญและจัดห้องรอเธออยู่นาน นานจนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้แกร็บ ตุ๊บ!เสียงของหล่นกระแทกพื้นดังมาจากหน้าประตูห้อง ทำให้สติที่ยังเลือนรางของซีนตื่นตัวเต็มที่ เขาลืมตาขึ้นมาด้วยความตกใจ ก่อนที่นัยน์ตาคมจะเบิกกว้างเมื่อเห็นชัดเจนว่าคนที่กำลังกอดเขาอยู่ไม่ใช่แฟนของเขา"พาย! ทำบ้าอะไรวะ!"ซีนผลักร่างบางของเพื่อนสนิทในกลุ่มออกอย่างแรงจนพะพายเซไปชนขอบโต๊ะ ทว่าเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะหันไปมองว่าเธอจะเป็นอย่างไร เพราะสายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างของใครอีกคนที่ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงหน้าประตูห้องมีนา...ดวงตากลมโตที่เขาหลงรักกำลังเบิกกว้าง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนสั่นระริก ที่ปลายเท้าของเธอมีถุงกระดาษใบสวยหล่นอยู่ ข้าวของข้างในที่ดูเหมือนจะเป็นของขวัญทำมือกำลังเทกระจาดออกมาปนเปื้อนกับฝุ่นบนพื้น หยาดน้ำตาใสๆไหลลงมาอาบแก้มเนียน ก่อน

"อ้าปากเร็วๆ อย่ามัวแต่อมข้าวไว้ในแก้มได้ไหมวะพาย มึงเป็นหนูแฮมสเตอร์หรือไง""ก็คนมันกินไม่ลงนี่ เจ็บแขนด้วย มึงจะดุทำไมเนี่ย"เสียงทุ้มที่ติดจะดุเจือความรำคาญนิดๆดังขึ้นสลับกับเสียงหวานที่ตอบกลับอย่างงอแงภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยวีไอพีที่มีแต่กลิ่นยาฆ่าเชื้อ บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศแปลกประหลาดที่ไม่อาจอธิบายได้เกียร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง มือหนาข้างหนึ่งถือถ้วยข้าวต้มหมูสับที่พร่องไปกว่าครึ่ง ส่วนมืออีกข้างถือช้อนที่ตักข้าวต้มพอดีคำเป่าจนคลายความร้อน แล้วจ่อไปที่ริมฝีปากบางของคนป่วยที่นั่งทำหน้างออยู่บนเตียงพะพายขมวดคิ้วยุ่ง ดวงตากลมที่ยังคงหลงเหลือร่องรอยความบอบช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักจ้องมองหน้าเพื่อนชายร่วมคณะอย่างจับผิด ก่อนจะยอมอ้าปากรับข้าวต้มที่อีกฝ่ายป้อนให้แต่โดยดี"เคี้ยวแล้วก็กลืนด้วย ไม่ใช่อมไว้" เกียร์บ่นอุบอิบขณะดึงช้อนกลับมา แต่สายตาคมกริบกลับมองใบหน้าซีดเซียวของคนตรงหน้าด้วยความอ่อนโยนที่ขัดกับน้ำเสียงอย่างสิ้นเชิงเขาใช้กระดาษทิชชูซับหยดน้ำซุปที่เลอะมุมปากของพะพายให้อย่างเบามือ การกระทำที่ดูเป็นธรรมชาติและใส่ใจในทุกรายละเอียดนั้น ทำให้คนที่เอาแต่จมอยู่กับ

"บาดแผลที่ข้อมือจัดการเรียบร้อยแล้วนะครับ โชคดีที่คนไข้ไม่ได้ลงน้ำหนักมือจนลึกถึงเส้นเลือดใหญ่ และโชคดีมากที่คุณพามาส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลา"เสียงของนายแพทย์วัยกลางคนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยวีไอพี กลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยจางๆปะปนกับความเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ"แต่สิ่งที่น่าเป็นห่วงมากกว่าบาดแผลทางร่างกาย คือสภาวะทางจิตใจของคนไข้นะครับ อย่างที่คุณทราบว่าอาการของโรคซึมเศร้าที่คนไข้เป็นอยู่ ค่อนข้างอยู่ในระดับที่รุนแรงและฝังรากลึก การตัดสินใจทำร้ายตัวเองครั้งนี้ บ่งบอกชัดเจนว่าเธอเผชิญกับความเครียด หรือมีเหตุการณ์บางอย่างไปกระตุ้นปมความสูญเสียในใจอย่างหนัก หมออยากให้ดูแลอย่างใกล้ชิด อย่าให้คลาดสายตาหรือปล่อยให้อยู่คนเดียวเด็ดขาดนะครับ""ครับหมอ ผมจะดูแลเขาเอง ขอบคุณมากครับ"เกียร์รับคำด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้นิ่งสนิท ก่อนจะก้มหัวเล็กน้อยส่งนายแพทย์ที่เดินออกจากห้องไปเมื่อบานประตูเคลือบสีขาวปิดลง ร่างสูงในชุดที่หลุดลุ่ยก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงผู้ป่วยอย่างหมดแรง มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆเพื่อเรียกสติตามด้วยการถอนหายใจยาวเหยียดสายตาคมกริบที่คนทั้งคณ

“ไอ้โซ่! มึงเดินเลี้ยวผิดคณะป่ะวะ? ทางไปโรงอาหารวิศวะมันอยู่ฝั่งซ้ายนู่น!”เสียงของเกียร์โวยวายขึ้นท่ามกลางแสงแดดเปรี้ยงในเวลาเที่ยงครึ่ง เขากึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแผ่นหลังกว้างของเพื่อนสนิทที่สับขาวิ่งนำหน้าไปอย่างไม่คิดจะรอใคร“นั่นดิโซ่ มึงจะรีบเดินไปไหนเนี่ย แดดก็ร้อน มึงข้ามฝั่งมาโรงอาหารคณะบริหารทำไมวะ” พะพายที่เดินตามมาติดๆ บ่นอุบอิบ มือเรียวยกขึ้นพัดใบหน้าตัวเองที่เริ่มมีเหงื่อซึม“แล้วนี่ซีนมันขอแวะไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว มึงไม่คิดจะรอมันหน่อยหรือไง”แต่ถึงแม้เพื่อนจะบ่นไล่หลังมาแค่ไหน โซ่ก็ไม่ได้สนใจจะหยุดฝีเท้า เขาในชุดนักศึกษาพับแขนเสื้อ ทับด้วยเสื้อช็อปสีเลือดหมูยังคงก้าวเดินอย่างมั่นคงตรงไปยังโรงอาหารกลางของคณะบริหารทันทีที่ร่างสูงก้าวเข้ามาในโรงอาหาร สายตาของนักศึกษาหลายสิบชีวิตก็แทบจะหันมามองเป็นตาเดียว โดยเฉพาะสาวๆ ทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องเฟรชชี่ที่กำลังนั่งทานข้าวกันอยู่ บางกลุ่มถึงกับหยุดเคี้ยวข้าวแล้วหันไปกระซิบกระซาบกับเพื่อนร่วมโต๊ะอย่างตื่นเต้นด้วยใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงและสุขุมอยู่เสมอ ทำให้โซ่ดูโดดเด่นและมีเสน่ห์แบบดิบๆ ชนิดที่ใครเห็นก็ต้องเหลียวมอง“โห แต่จ

“ปล่อยนะพี่โซ่! บอกให้ปล่อยไง!”เสียงห้วนของเจ้าขาชวนให้คนฟังรู้สึกชาวูบ เธอพยายามออกแรงดึงข้อมือของตัวเองกลับ แต่ฝ่ามือหนาของคนตัวสูงกว่ากลับยิ่งบีบกระชับแน่นขึ้นหลังจากความเงียบชวนอึดอัดที่ตึกบริหารสิ้นสุดลง เจ้าขาเลือกที่จะหมุนตัวเดินหนีออกมาทันทีอย่างไร้เหตุผล ขาเรียวก้าวสับไวๆหวังจะหลบไปให้พ้นจากสายตาคมคู่นั้น แต่เธอกลับลืมไปว่าช่วงขาของเขายาวกว่าเธอมากนัก โซ่เพียงแค่ก้าวเร็วๆไม่กี่ก้าวก็วิ่งตามมาทันและคว้าข้อมือเธอไว้ได้สำเร็จที่บริเวณทางเดินข้างตึก“เจ้าขา คุยกันก่อนสิ”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยฟังดูสุขุมนิ่งสนิท บัดนี้แฝงไปด้วยความเว้าวอนอย่างปิดไม่มิด โซ่จ้องมองคนตรงหน้าตาไม่กะพริบ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่เอ่อล้นจนแทบจะทะลักออกมาเจ้าขาหยุดก้าวเดิน ทว่าเธอไม่ยอมหันกลับมาเผชิญหน้า“เราไม่มีอะไรต้องคุยกันค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น“ทำไมจะไม่มีล่ะ” โซ่ขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว "หายไปตั้งสองปี ไม่คิดจะคุยกับพี่สักคำเลยเหรอ?”คำถามนั้นทำให้เจ้าขาค่อยๆหันหน้ากลับมามองเขาตรงๆ ดวงตากลมโตคู่สวยที่บัดนี้แต่งแต้มด้วยอายไลเนอร์เฉี่ยวคมสบเข้ากับดวงตาของเ

“ไอ้เกียร์ มึงจะรีบเดินไปไหนวะ เรียนตั้งสิบโมงนู่น”เสียงบ่นพึมพำของซีนดังขึ้นท่ามกลางแสงแดดยามเช้าของมหาวิทยาลัย วันนี้เป็นวันเปิดภาคเรียนวันแรกของปีการศึกษา และพวกเขากำลังเริ่มต้นชีวิตในฐานะนักศึกษาคณะวิศวกรรมปี 3 อย่างเป็นทางการ“เอ้า ไอ้ซีน มึงไม่รู้อะไร วันนี้วันแรกของพวกเฟรชชี่เว้ย” เกียร์หันมาทำตาโตใส่ ท่าทางกระตือรือร้นพลางจัดคอเสื้อช็อปสีเลือดหมูของตัวเองให้เข้าที่ “ตึกบริหารอยู่แค่นี้เอง เดินเตร่ดูสาวๆหน่อยเป็นไรไป ถือว่าเป็นการชาร์จพลังก่อนไปเจอวิชาอาจารย์สมชายไงมึง”“ชาร์จพลังหรือไปหม้อเขา เอาดีๆ” พะพายหญิงสาวเพียงคนเดียวในกลุ่มเอ่ยขัดขึ้นพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม เธออยู่ในชุดเสื้อช็อปแบบเดียวกันแต่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างคล่องแคล่ว “เบาได้เบาค่ะเพื่อนเกียร์ เด็กๆพึ่งเข้าปีหนึ่งกันมาใสๆ มึงอย่าเพิ่งไปทำหน้าหมาใส่เขาเลย เสียชื่อวิศวะหมด”“โธ่ พาย คนอย่างกูเขาเรียกว่าอัธยาศัยดี มีไมตรีจิตกับรุ่นน้อง” เกียร์ยังคงเถียงข้างๆคูๆก่อนจะหันไปสะกิดคนที่เดินเงียบที่สุดในกลุ่ม “ใช่มั้ยไอ้โซ่ มึงดูดิ วันนี้ตึกบริหารสีสันสดใสชะมัด” โซ่มองตรงไปข้างหน้าโดยไม่ได้สนใจเสียงของเพื่อนสนิทเท่าไร