Novels by น้องหอม

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยแสงแดดอุ่นที่สาดส่องเข้ามาในห้องนอนกว้างขวางของบ้านที่กำลังปรับเปลี่ยนหน้าที่ให้กลายเป็น 'บ้านแห่งครอบครัว' อย่างเต็มตัว ขิม ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ต่างไปจากทุกวัน แม้การแพ้ท้องจะยังมีอยู่บ้าง แต่ความตื่นเต้นที่ลูกในครรภ์เริ่มเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เธอรู้สึกถึงพลังงานชีวิตที่พุ่งพล่าน ใหญ่ ยังคงเป็นสามีที่ใส่ใจทุกรายละเอียด เขาจัดวางผลไม้และเครื่องดื่มที่เหมาะสำหรับคนท้องไว้ให้เธอที่โต๊ะหัวเตียงเสมอ ความประณีตในการดูแลทำให้ขิมอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงวันเก่าๆ วันที่พวกเขาต้องแอบรักกันใน 'สถานะที่ไม่ใช่เพื่อน' ที่เต็มไปด้วยความกังวลและความไม่มั่นใจ แต่วันนี้ ทุกอย่างกลับดูเรียบง่ายและเป็นธรรมชาติอย่างที่มันควรจะเป็นใหญ่เดินเข้ามาในห้องด้วยชุดลำลองสบายๆ เขาเพิ่งกลับจากการออกกำลังกายยามเช้า เหงื่อซึมตามไรผมทำให้เขาดูแข็งแรงและมีความมั่นใจขึ้นมากกว่าแต่ก่อน เขาเดินตรงเข้ามาจุมพิตที่หน้าผากของขิมก่อนจะยิ้มกว้าง "ตื่นแล้วเหรอครับวันนี้ดูสดชื่นจังนะ""ค่ะ... รู้สึกว่าวันนี้ลูกจะคึกคักเป็นพิเศษเลย" ขิมยิ้ม พลางลูบหน้าท้องที่ยังราบเรียบอยู่เบาๆ ควา

แสงแดดอ่อนยามบ่ายของฤดูร้อนสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ในห้องนั่งเล่นของบ้านหลังใหม่ที่ใหญ่และขิมเพิ่งตัดสินใจรีโนเวทใหม่เพื่อต้อนรับสมาชิกตัวน้อย บรรยากาศภายในบ้านเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงหัวเราะ แม้ว่าการเป็นแม่มือใหม่ในช่วงไตรมาสแรกจะทำให้ ขิม มีอาการเหนื่อยล้าหรือเพลียจากการแพ้ท้องบ้าง แต่ความสุขที่ฉายชัดบนใบหน้าของเธอก็กลบความเหนื่อยล้านั้นไปจนหมดสิ้น ใหญ่ ที่ตอนนี้กลายเป็น "คุณพ่อมือใหม่" ที่ขยันขันแข็งเกินเหตุ เขากำลังง่วนอยู่กับการประกอบเตียงเด็กเล็กที่เพิ่งซื้อมาใหม่ สีหน้าของเขามุ่งมั่นและจริงจังราวกับกำลังบริหารโปรเจกต์ระดับพันล้าน "ใหญ่คะ... พักก่อนไหม? เหงื่อซึมเต็มตัวแล้วนะ" ขิมเอ่ยขึ้นขณะที่เดินถือถาดผลไม้เข้ามาหาเขา เธอวางถาดลงบนโต๊ะข้างๆ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อที่หน้าผากให้เขาอย่างเบามือ ใหญ่เงยหน้าขึ้นมองคนรัก พลางยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาด "นิดเดียวครับ อีกแค่นิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว ผมอยากให้ลูกของเราได้นอนเตียงที่แข็งแรงและปลอดภัยที่สุด" ขิมมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม ความประทับใจที่เขามีต่อความทุ่มเทของใหญ่ทำให้เธอรู้

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่ปลูกไว้หน้าบ้านลอยมาตามลมยามเช้า ปลุกให้ ขิม ลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกที่สดชื่นผิดปกติ เธอค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนนุ่มๆ โดยมี ใหญ่ ที่ตื่นก่อนหน้านี้คอยประคองอยู่ข้างกาย แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเอาใจใส่ที่มากเป็นพิเศษ ตั้งแต่เรื่องข่าวดีที่พวกเขาสงสัยเมื่อวานนี้ ชีวิตในบ้านหลังนี้ก็ดูเหมือนจะอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งการรอคอยและการดูแลที่ประณีตยิ่งกว่าเดิม ใหญ่รินน้ำอุ่นใส่แก้วแล้วยื่นให้ขิมด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง"วันนี้ไปหาหมอตามนัดนะ เดี๋ยวผมขับรถไปส่งเอง งานที่บริษัทปล่อยให้ผู้ช่วยจัดการไปก่อนได้" ใหญ่เอ่ยขึ้นขณะที่เขานั่งลงข้างๆ ขิมขิมรับแก้วน้ำมาจิบก่อนจะหันมามองหน้าสามีด้วยความซาบซึ้ง "ใหญ่ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ขิมยังไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย... แต่มันก็ตื่นเต้นจริงๆ นะคะ ถ้ามันเป็นเรื่องจริง""สำหรับผม... มันคือเรื่องที่สำคัญที่สุดในชีวิตเลยนะ" ใหญ่กุมมือขิมไว้แน่น ความรู้สึกอบอุ่นไหลผ่านมือของทั้งคู่ ขิมอดไม่ได้ที่จะย้อนคิดถึงวันคืนเก่าๆ ที่พวกเขายังต้องหลบๆ ซ่อนๆ ความรู้สึก ยังต้องใช้ 'สถานะเพื่อน' มาเป็นกำแ

เสียงฝีเท้าของ ใหญ่ และ ขิม ดังก้องไปตามทางเดินหินอ่อนของตึกสำนักงานใหญ่ในเช้าวันนี้ มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นคงและจังหวะที่เด็ดขาด ต่างจากบรรยากาศของคนอื่นๆ ในตึกที่ต่างพากันซุบซิบถึงข่าวลือเรื่องการล้มละลายที่ มินตรา ปล่อยออกมา บรรยากาศภายในโถงอาคารเต็มไปด้วยสายตาที่ก้ำกึ่งระหว่างความสมเพชและความสงสัย แต่ใหญ่ไม่ได้สนใจ เขาหันไปสบตาขิมที่เดินเคียงข้างเขา เธอสวมชุดสูทสีเรียบที่ดูภูมิฐาน แต่มั่นใจในท่าทางราวกับผู้บริหารระดับสูง ขิมบีบมือเขาเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเธอพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่สุดในชีวิตการทำงานของพวกเขาเมื่อทั้งสองก้าวเข้าสู่ห้องประชุมขนาดใหญ่ บรรยากาศที่เคยอึกทึกกลับเงียบสนิทลงทันที บอร์ดบริหารและผู้ถือหุ้นรายใหญ่ต่างนั่งประจำที่ สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่พวกเขา มินตรานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับที่นั่งประธาน เธอยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ แววตาของเธอจ้องมองใหญ่ด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ "นึกว่าจะไม่กล้ามาเสียแล้วนะใหญ่... การล้มละลายมันไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอก แต่มันคือเรื่องของตัวเลขที่โกหกไม่ได้"ใหญ่ไม่ตอบโต้ด้วยอารมณ์ เขาเดินไปที่หัวโต๊ะ วางแฟ้มเ

การเดินทางกลับจากเกาะส่วนตัวไม่ใช่แค่การจบสิ้นทริปฮันนีมูน แต่เป็นการก้าวเท้ากลับเข้าสู่สมรภูมิชีวิตจริงที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและภาระหน้าที่ ใหญ่ และ ขิม เดินผ่านประตูทางเข้าคฤหาสน์ตระกูลใหญ่ด้วยความรู้สึกที่ต่างไปจากเดิม ความสงบที่ได้รับจากเกาะเมื่อช่วงเช้าค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียดที่อบอวลอยู่ในอากาศของบ้านหลังนี้ คุณธนา พ่อของใหญ่ นั่งรอพวกเขาอยู่ในห้องรับแขก สายตาที่ดูอ่อนล้าลงไปมากของชายผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวจ้องมองมายังทั้งสองด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน"กลับมาแล้วเหรอ..." เสียงของธนาแหบพร่า เขาไม่ได้ลุกขึ้นยืน แต่กลับผายมือให้ทั้งสองนั่งลง "มีเรื่องที่ฉันต้องคุยกับแก... เรื่องบริษัทที่แกกำลังจะรื้อโครงสร้างใหม่"ใหญ่ไม่รอช้า เขาขยับกายเข้าไปนั่งเผชิญหน้ากับพ่อ ขิมนั่งเคียงข้างเขา มือของเธอจับมือของใหญ่ไว้แน่นเพื่อให้เขารู้ว่าเขามีกำลังใจอยู่ข้างๆ "ผมรู้ครับว่าพ่อคงได้ยินข่าวเรื่องที่ผมเตรียมจะฟ้องร้องคนที่ทุจริตในบริษัท... และผมก็มั่นใจว่านั่นคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดที่ผมทำได้ในฐานะผู้บริหาร"ธนาพ่นลมหายใจออกยาว ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารบางอย่างลงบน

แสงสีทองของดวงอาทิตย์ที่เพิ่งพ้นขอบฟ้าทอดลงมาบนผืนทรายละเอียดของอ่าวส่วนตัว ขับไล่ความมืดมิดของค่ำคืนออกไปจนหมดสิ้น ใหญ่ ลืมตาขึ้นช้าๆ ท่ามกลางเสียงนกทะเลที่ร้องประสานกันยามเช้า สิ่งแรกที่เขารู้สึกได้คือความอบอุ่นที่แนบชิดอยู่บนตักของเขา ขิม ยังคงหลับใหลอยู่ด้วยใบหน้าที่ไร้เดียงสาและเปี่ยมสุข มือเล็กๆ ของเธอเกี่ยวรั้งชายเสื้อของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากตื่นขึ้นมาแล้ว เขาจะหายไปที่ไหนสักแห่งใหญ่ขยับตัวเล็กน้อยด้วยความระมัดระวังเพื่อให้คนตัวเล็กได้นอนต่ออย่างสบายที่สุด เขาเฝ้ามองใบหน้าของหญิงสาวที่ผ่านเรื่องราวร้ายดีมาด้วยกันมากมาย ความทรงจำเกี่ยวกับเด็กสาวนิเทศฯ คนหนึ่งที่เคยเดินเข้ามาในชีวิตเขาด้วยความสดใสและกล้าหาญวนเวียนเข้ามาในหัว จากความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ จาก "สถานะที่ไม่ใช่เพื่อน" ที่เขาเคยใช้เป็นเกราะป้องกันหัวใจตัวเอง วันนี้ทุกอย่างถูกปัดเป่าจนกระจ่างชัด เหลือเพียงความรักที่บริสุทธิ์และมั่นคงเกินกว่าใครจะมาสั่นคลอนได้เขาก้มลงจุมพิตที่ขมับของเธอเบาๆ สัมผัสที่แผ่วเบานั้นทำให้ขิมเริ่มขยับตัว เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นสบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักของเขา ขิมยิ้มกว้างเมื่อรั

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าทอดตัวผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของออฟฟิศองค์กรการกุศล สะท้อนให้เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา บนโต๊ะทำงานของรินรดามีเพียงแจกันดอกไม้เล็กๆ กับแฟ้มเอกสารที่ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความสงบสุข ซึ่งเป็นความสงบที่เธอไม่ได้ไขว่คว้ามาด้วยเงินทองหรืออำนาจ แต่มันคือผลลัพธ์จากการเดินทางอันยาวนานผ่านความเจ็บปวดและการเรียนรู้ที่จะให้อภัย รินรดานั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอนึกถึงวันแรกๆ ที่เธอก้าวเข้ามาที่นี่ วันที่เธอยังเต็มไปด้วยความระแวงและบาดแผลในใจ วันที่เธอมองว่าตัวเองเป็นเพียงเหยื่อที่ถูกโชคชะตาขีดเขียน แต่ในวันนี้ เธอไม่ได้เป็นคนเดิมคนนั้นอีกต่อไป แพรวเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับแก้วกาแฟสองแก้ว เธอยิ้มให้รินรดาอย่างอ่อนโยน "วันนี้ดูท่าทางจะมีความสุขจังเลยนะคะ มีเรื่องดีอะไรหรือเปล่า?" รินรดารับกาแฟมาถือไว้พลางยิ้มตอบ "ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะแพรว แค่รู้สึกว่าวันนี้ท้องฟ้าสวยจัง และรินก็รู้สึกดีที่ได้ตื่นมาทำงานที่เรารัก... มันเป็นความสุขแบบเรียบง่ายที่รินไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยค่ะ"

สายลมยามเช้าพัดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของออฟฟิศองค์กรการกุศล รินรดายืนมองวิวเมืองที่เริ่มตื่นตัวไปกับวันใหม่ แสงอาทิตย์สีทองอ่อนๆ กระทบลงบนใบหน้าของเธอที่ดูสดใสและอิ่มเอิบกว่าช่วงเวลาไหนๆ ในชีวิต ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา หลังจากเรื่องราวของกลุ่มทุนมืดถูกเปิดโปง องค์กรของเธอก็ได้รับการยอมรับและสนับสนุนจากสังคมอย่างมหาศาล ความวุ่นวายที่เคยมีจางหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะทำงานเพื่อผู้เดือดร้อนอย่างเต็มกำลัง เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น แพรวเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างกว่าปกติในมือถือเอกสารชุดหนึ่ง "รินคะ วันนี้มีเรื่องดีๆ จะแจ้งค่ะ" แพรววางเอกสารลงบนโต๊ะ "โครงการช่วยเหลือผู้หญิงที่ได้รับผลกระทบจากความรุนแรงในครอบครัวที่เรายื่นเสนอไป ได้รับงบประมาณสนับสนุนเต็มจำนวนแล้วนะคะ แถมยังมีอาสาสมัครทนายความเก่งๆ ติดต่อเข้ามาช่วยเราอีกเพียบเลยค่ะ" รินรดาหันกลับมามองด้วยความดีใจ "จริงเหรอคะแพรว! นั่นเป็นข่าวดีที่สุดเลยนะ เราจะสามารถขยายการช่วยเหลือไปได้อีกหลายเคสเลย ความพยายามของพวกเราเริ่มเห็นผลแล้วนะ" "ใช่ค่ะ และที่สำคัญที่สุด.

ภายในเรือนจำความมั่นคงสูง อนันต์ในชุดนักโทษสีเทาหม่นกำลังนั่งอยู่บนพื้นห้องขังเพียงลำพัง ท่ามกลางเสียงอื้ออึงของนักโทษคนอื่นๆ ที่อยู่รายรอบ อำนาจที่เขาเคยมีอยู่ล้นมือบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความโดดเดี่ยวที่น่าสะพรึงกลัว ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ความมืดมนในจิตใจของเขาก็ยิ่งขยายตัว ราวกับเป็นเครื่องเตือนใจถึงความชั่วร้ายทั้งหมดที่เขาเคยกระทำไว้ "อนันต์... มีคนมาพบ" เสียงผู้คุมดังขึ้น พร้อมกับโซ่ตรวนที่กระทบกันเป็นจังหวะ อนันต์พยุงตัวขึ้นอย่างช้าๆ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความหวังที่ริบหรี่ เขาคาดหวังว่าอาจจะมีลูกน้องเก่าสักคนที่ยังหลงเหลือความจงรักภักดีมาช่วยเหลือเขา แต่เมื่อเขามาถึงห้องเยี่ยม บุคคลที่นั่งรออยู่กลับไม่ใช่คนของเขา แต่เป็นเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานปราบปรามคดีพิเศษ พร้อมด้วยแฟ้มเอกสารหนาปึกวางอยู่ตรงหน้า อนันต์นั่งลง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่เจ้าหน้าที่ "พวกแกมาทำอะไรอีก? จะมาเค้นความลับอะไรจากฉันอีกล่ะ ในเมื่อทุกอย่างที่ฉันมี พวกแกก็ยึดไปหมดแล้ว!" เจ้าหน้าที่ยิ้มอย่างเย็นชา ก่อน

ท้องฟ้าเหนือเรือนจำกลางวันนี้ดูหม่นหมองกว่าปกติ ก้อนเมฆสีเทาหนาทึบเคลื่อนตัวช้าๆ ราวกับจะตอกย้ำบรรยากาศที่แสนอึดอัดภายในกำแพงสูงใหญ่ รินรดายืนอยู่หน้าอาคารเยี่ยมญาติ มือของเธอกำกระเป๋าถือไว้แน่น แม้จะผ่านการตัดสินใจครั้งใหญ่มาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้มีความรู้สึกบางอย่างที่แตกต่างออกไป มันคือการตัดสินใจที่รินรดาเลือกทำเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อปิดฉากทุกความรู้สึกที่ยังค้างคาใจกับภัทร ผู้คุมพาเธอเดินเข้าไปในห้องเยี่ยมที่แบ่งกั้นด้วยกระจกหนา ภัทรนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่เขาเห็นรินรดา แววตาของเขาก็ไหววูบ ความรู้สึกผิด ความโหยหา และความยอมรับในชะตากรรมผสมปนเปกันอยู่บนใบหน้าของชายที่เคยมีชีวิตที่เพียบพร้อม แต่กลับสูญเสียทุกอย่างเพราะความหลงผิด รินรดานั่งลงและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู เสียงของเธอนิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ฉันมาเพื่อบอกลาภัทร นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้คุยกัน" ภัทรมองผ่านกระจกใสด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสำนึก "ผมรู้ดีว่าผมไม่มีสิทธิ์ขอร้องอะไรคุณอีกแล้วริน แต่การที่คุณมาที

ท่ามกลางมรสุมที่รุมเร้าองค์กรการกุศลจากการโจมตีของกลุ่มทุนมืดที่พยายามทำลายชื่อเสียง รินรดาไม่ได้นั่งรอให้พายุพัดผ่านไปเฉยๆ ในขณะที่เธอกำลังรวบรวมหลักฐานทางการเงินที่โปร่งใสเพื่อเตรียมแถลงการณ์ครั้งใหญ่ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นพร้อมกับเบอร์ติดต่อที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "สวัสดีครับคุณริน... ผมทนายสมชายนะครับ" เสียงทนายผู้เคยรับใช้อดีตสามีของเธอและอนันต์ดังขึ้นผ่านสาย รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "สวัสดีค่ะคุณสมชาย มีเรื่องอะไรหรือคะ ถึงได้ติดต่อมาในเวลานี้?" "ผมมีบางอย่างที่อนันต์พยายามทำลายทิ้งไปแล้ว แต่โชคดีที่ผมแอบสำรองไว้ได้ มันเป็นแฟ้มบันทึกข้อมูลธุรกรรมลับและรายชื่อผู้มีอิทธิพลที่หนุนหลังกลุ่มทุนมืดที่คุณกำลังเผชิญหน้าอยู่ตอนนี้ครับ... สิ่งนี้จะช่วยเปิดโปงความเน่าเฟะของพวกเขาได้ทั้งหมด" รินรดาถึงกับนิ่งอึ้ง "ทำไมคุณถึงยอมช่วยฉันคะ? ทั้งที่คุณเคยเป็นคนของพวกเขา..." ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูสำนึกผิดอย่างเห็นได้ชัด "เพราะผมไม่อยากตายไปพร้อมกับความรู้สึกผิดที่เห็นคนบริสุ

สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนักในเช้าวันใหม่ บรรยากาศรอบองค์กรการกุศลดูเงียบเหงา แต่ภายในอาคารกลับมีความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ รินรดาที่กำลังจัดเตรียมเอกสารเคสผู้เสียหายในมือ ต้องชะงักเมื่อเห็นแพรวเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ริน! มีปัญหาใหญ่แล้วค่ะ" แพรวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พลางวางแท็บเล็ตลงตรงหน้า "มีข่าวหลุดออกมาว่าองค์กรของเรากำลังถูกกดดันจากกลุ่มทุนมืดที่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับอนันต์ พวกเขาพยายามจะบีบให้เราปิดตัวลงโดยการสร้างหลักฐานเท็จเกี่ยวกับความไม่โปร่งใสของบัญชีการเงิน!" รินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่าง ความรู้สึกหวาดกลัวที่เคยฝังรากลึกในอดีตเกือบจะประทุขึ้นมาอีกครั้ง แต่เธอก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมาให้มั่นคง "ใจเย็นๆ นะแพรว เรื่องบัญชีเราทำทุกอย่างโปร่งใสมาตลอด แล้วทำไมจู่ๆ ถึงมีข่าวแบบนี้ออกมาได้?" "เหมือนเขาจะใช้เครือข่ายเก่าๆ ของอนันต์ที่ยังหลงเหลืออยู่ภายนอกคุกค่ะ พยายามทำลายความน่าเชื่อถือของเรา เพื่อที่ผู้หญิงที่ได้รับความช่วยเหลือจากที่นี่จะได้ไม่กล้าเข้ามาปรึกษาอีกต่อไป" แพรวอธ