ซ่อนรักรสบาป

ซ่า... ซ่า...

เสียงสายฝนกระหน่ำเทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาในเวลาใกล้เที่ยงคืน เสียงฟ้าร้องคำรามดังสนั่นสลับกับแสงแลบแปลบปลาบที่สะท้อนผ่านกระจกบานหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนมาสเตอร์เบดรูมอันหรูหรา ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับหนาวเหน็บและเงียบงันราวกับป่าช้า

รินรดา ในวัยยี่สิบสี่ปี นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนคิงไซส์หลังใหญ่ ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้มาอย่างยาวนาน เธอยกมืออันสั่นเทาขึ้นมามองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ยังคงสว่างวาบ ภาพที่ถูกส่งมาจากบุคคลปริศนาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนยังคงกรีดลึกเข้าไปในใจ... มันคือภาพของ อนันต์ ชายวัยกลางคนผู้เป็นสามีตีทะเบียนของเธอ กำลังโอบกอดนัวเนียอยู่กับหญิงสาวแปลกหน้าในชุดนุ่งน้อยห่มน้อยบนโซฟาของคลับหรูแห่งหนึ่ง

"ทำไม... ทำไมต้องทำกับรินขนาดนี้"

หญิงสาวสะอื้นไห้ออกมาจนตัวโยน เธอแต่งงานกับอนันต์มาสองปีเพราะต้องการชดใช้หนี้บุญคุณให้ครอบครัว เธอพยายามทำหน้าที่ภรรยาที่ดีอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเฉยชา และพฤติกรรมมักมากในกามของสามี อนันต์ไม่เคยให้เกียรติเธอ เขาออกไปเที่ยวเตร่ มักลูกน้อง ซื้อกิน และหลับนอนกับผู้หญิงแปลกหน้าไม่ซ้ำหน้า ทิ้งให้ภรรยาแต่งอย่างเธอนอนกอดความโดดเดี่ยวอยู่ในคฤหาสน์หลังโตนี้ราวกับตุ๊กตาหน้ารถที่มีไว้โชว์แค่ตอนออกงาน

แกรก...

เสียงประตูห้องนอนที่ไม่ได้ล็อกเปิดออกเบาๆ รินรดาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ หญิงสาวรีบปาดน้ำตาแล้วหันไปมอง ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากหัวเตียง ร่างสูงใหญ่กำยำของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามา

เขาไม่ใช่สามีของเธอ... แต่อัตลักษณ์และกลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยนั้นทำให้หัวใจของรินรดาเต้นกระดอนไม่เป็นจังหวะ

"อาริน..." เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลเอ่ยขึ้นมาในความมืด เขาคนนั้นคือ ภัทร ชายหนุ่มวัยยี่สิบหกปี ผู้มีศักดิ์เป็นหลานชายแท้ๆ ของอนันต์ และอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ด้วยกัน

ภัทรเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างเตียง สายตาคมเข้มคู่นั้นจ้องมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดและห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "น้าอนันต์... ไม่กลับมาอีกแล้วใช่ไหมครับ"

รินรดาไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เธอเพียงแค่ก้มหน้าลงซ่อนหยาดน้ำตาที่ไหลทะลักออกมาอีกระลอก ภัทรเห็นดังนั้นก็ทนต่อไปไม่ไหว ชายหนุ่มขยับขึ้นมาบนเตียงกว้างอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะดึงร่างบางของอาสะใภ้เข้าไปโอบกอดไว้แนบแผงอก

"ภัทร... อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ มันไม่ถูกต้อง คุณไม่ควรเข้ามาในห้องของอารยามวิกาล" รินรดาเอ่ยทัดทานเสียงสั่นเครือ มือเรียวยกขึ้นดันอกแกร่งของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ทว่าร่างกายที่โหยหาความอบอุ่นกลับทรยศ มันเผลอเอนซบเข้าหาความกำยำของชายหนุ่มรุ่นหลานอย่างต้องการที่พึ่ง

"ผมไม่สนว่าอะไรถูกหรือผิด!" ภัทรกระซิบเสียงเข้ม อ้อมกอดของเขารัดแน่นขึ้น "ผมรู้แค่ว่าผมทนดูอารินร้องไห้เพราะผู้ชายมักมากคนนั้นไม่ได้อีกแล้ว น้าอนันต์ไม่เคยเห็นค่าของอารินเลย เขาทิ้งผู้หญิงที่สวยและแสนดีขนาดนี้ไว้คนเดียวได้ยังไง... แต่ผมสนนะริน ผมมองคุณมาตลอด"

คำสารภาพที่ตรงไปตรงมาทำให้อาสะใภ้สาวเงยหน้าขึ้นสบตา นัยน์ตาคู่คมของภัทรในยามนี้ไม่ได้มีเพียงความสงสาร แต่มันลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความปรารถนาและตัณหาที่ถูกซ่อนเร้นมานานแสนนาน ภัทรอายุมากกว่าเธอสองปี รูปร่างหนุ่มฉกรรจ์ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและเสน่ห์ทางเพศของเขาช่างแตกต่างจากสามีวัยทองของเธอเหลือเกิน

"ภัทร... อ๊ะ..."

ยังไม่ทันที่รินรดาจะคัดค้านสิ่งใดต่อ ริมฝีปากหยักได้รูปของภัทรก็ฉกวูบลงมาปิดปากบางของเธอทันที!

มันเป็นจูบที่เร่าร้อน รุนแรง และเต็มไปด้วยความโหยหา รินรดาตาเบิกกว้างด้วยความตกใจในคราแรก แต่เพียงแค่เรียวลิ้นร้อนของหลานชายสอดแทรกเข้ามาพัวพัน กวาดชิมความหวานในโพรงปากอย่างชำนาญ สมองของเธอก็ขาวโพลนไปหมด รสจูบอันวาบหวามปลุกเร้าอารมณ์ดิบที่ถูกกดทับมาสองปีให้ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว สองมือที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นขยับไปจิกขยำเส้นผมหนาของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน

"อืม... ริน... คุณหวานเหลือเกิน" ภัทรครางขรึมในลำคออย่างพอใจเมื่ออาสะใภ้เริ่มจูบตอบตอบรับ เขาเลื่อนมือหนาลงมาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียดผ่านชุดนอนผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มเนื้อนุ่ม ฝ่ามือร้อนผ่าวบีบเฟ้นสะโพกมนอย่างหนักมือจนร่างบางแอ่นรับสัมผัส

ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะซุกไซ้ลงมาที่ซอกคอขาวระหง ลมหายใจร้อนๆ และปลายลิ้นที่ตวัดเลียทำเอาผิวกายของรินรดาขึ้นขนลุกซู่ ภัทรขบเม้มผิวกายสาวจนเกิดรอยรักสีกุหลาบเด่นชัด พร้อมกันนั้นมือหนาก็ดึงรั้งสายชุดนอนสายเดี่ยวให้หลุดเลื่อนลงไปกองอยู่ที่ข้อศอก เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มขาวผ่องที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจถี่รัว

"... สวยเหลือเกินครับอาริน" ภัทรชมเสียงพร่า ดวงตาคมวาววับยามจ้องมองความงดงามตรงหน้า ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เสียเวลา เขาอ้าปากครอบครองยอดปทุมถันสีหวานทันที เรียวลิ้นร้อนรัวระเลงดูดดึงสลับไปมาอย่างหิวกระหาย ราวกับคนอดอยากที่เพิ่งเจออาหารเลิศรส

"อ๊า... ภัทร... อารินเสียว... อย่าทำตรงนั้น... อื้อ..." รินรดาบิดเร้ากายสะท้าน สองมือจิกไหล่หนาแน่น ความผิดชอบชั่วดีในหัวถูกเพลิงตัณหาแผดเผาจนมอดไหม้ไปกับสายฝนด้านนอก เธอรู้ว่ามันคือบาป... แต่รสชาติของบาปที่ภัทรมอบให้ในค่ำคืนนี้ มันช่างหอมหวานและเร่าร้อนเกินกว่าที่ผู้หญิงอ้างว้างคนหนึ่งจะปฏิเสธได้ลง!