Novels by Padla Da

น้ำค้างนอนพักรักษาตัวตามคำสั่งของคุณหมอ รวมระยะเวลากว่าถุงน้ำเกลือถุงนี้จะหมดก็นับได้สามวัน ทว่าคนกระตือรือร้นอย่างเลขาสาวต้องการทำงาน ถึงแม้ว่าพ่อสามีจะส่งคนมาทำงานแทนก็ตามที แต่คนไม่ชอบกลิ่นคลื่นเหียนโรงพยาบาลคงกระอักกระอ่วนเต็มทน เมื่อรู้จากคุณหมอว่าจะได้กลับบ้าน มีแต่พ่อสามีมารับด้วยความห่วงใย ส่วนสามีตัวดีน่ะเหรอ อย่าคาดหวัง ตื่นจากฝันได้แล้ว น้ำค้าง “ยินดีต้อนรับกลับบ้านเรานะหนูน้ำค้าง” ส่วนเจ้าตัวที่เอ่ยถึงกลับแค่นยิ้มสมเพชเวทนาให้กับตัวเอง กวาดสายตาหันมองรอบบ้านจรูญเพทายแล้วใจหายยังไงอย่างบอกไม่ถูก เหลือเวลาอีกไม่มาก เธอกำลังจะขนย้ายข้าวของออกจากที่นี่แล้วสินะ “หนูเป็นอะไร” พ่อสามีถาม ทั้งๆ ที่แต่ก่อนยังเห็นลูกสะใภ้ยังดีๆ อยู่ “หรือว่าลูกชายฉันแอบพาผู้หญิงคนอื่นมาคอนโดฯ ให้หนูต้องเจ็บช้ำใจเหมือนแต่ก่อน” คนถูกย้อนถามถึงกับไปต่อไม่เป็น น้ำค้างส่ายหน้าพัลวันพร้อมเดินเข้าไปข้างในบ้านของสามีเพื่อเป็นการให้คำตอบ เรื่องนั้น อยู่ที่เจ้าตัวตัดสินเองจะดีกว่า ก่อนที่ความอดทนของเธอจะขาดสะบั้นลง! ทว่าขายังไม่ทันก้าวผ่านเข้าไปตรงจุดอื่น กลับหยุดชะงักเมื่อเห็นสามีตัวเองนั่งรอภ

เหนื่อยที่จะเถียงกับคนพูดจาไม่รู้เรื่อง น้ำค้างเจ็บสะบักสะบอม ที่ผ่านมาเธอยอมอดทน มอบความรักที่อีกฝ่ายไม่เคยสนใจให้ ต่อจากนี้จะไม่ทนอีกต่อไป “นี่เธอกล้าเถียงกับผัวตัวเองงั้นเหรอ” เจมส์จับลาดไหล่ของเธอทั้งสองข้างหันมาสบตาเขา มีอย่างที่ไหนภรรยากล้าเถียงกับสามี ถึงอย่างไรสถานะเธอกับเขายังคลุมเครืออยู่แบบนี้ สาวเจ้าคิดจะมีชู้ใหม่เย้ยหยันต่อหน้าผัวเหรอ ไม่มีทางให้เธอสมหวัง “หย่ากันมั้ยคะ” สุดท้ายคนมีความอดทนเก่งอย่างน้ำค้างตัดสินใจหันหน้ามาคุยกันตรงๆ ก็ในเมื่อตอนนี้เขากับเธอแต่งงานปราศจากความรัก พันธะสัญญาของรุ่นพ่อก็คงไม่จำเป็นต้องเอามาเป็นประเด็นยื้อรั้งไว้ เพราะคนเจ็บมากสุดก็คือตัวเธอเอง... “เธอพูดว่าอะไรนะ?” เดี๋ยวนะ! คำพูดพวกนี้ต้องเอ่ยออกจากปากเขาเองตั้งแต่แรก ทว่าเธอกลับพูดมันตรงๆ และเป็นครั้งแรกที่เจมส์ถึงกับไปไม่เป็นกับเมียจำใจแต่งคนนี้ ใจกล้ากว่าหญิงอื่นที่เพลย์บอยเคยควงด้วย “น้ำว่าพี่เจมส์คงไม่หูหนวกเกินกว่าจะเรียกหมอมาตรวจอาการดูที่นี่หรอกนะ” แล้วเจมส์ต้องรู้สึกยังไงที่ถูกเมียด่าทางอ้อม จะหาว่าตัวเองเลวหรือสันดานมักมากเรื่องผู้หญิงบนเตียงก็ได้ เขายอมรับ แต่นั่น

‘มารีน่า’ น่าจะเป็นชื่อผู้หญิงในสต็อกของเพลย์บอยร้ายของเขา แต่ใครกันล่ะ... “หนูน้ำค้าง” เสียงเรียกของพ่อสามีทำให้คนแอบคิดมากสะดุ้งจนตัวโยน หญิงสาวเลือกหันมาส่งยิ้ม ขณะลืมคิดสนิทว่าตอนที่เรามีอะไรกัน พอจำได้เลือนรางว่าเขาใส่เครื่องป้องกันหรือเปล่า ถึงแม้ว่าสถานะเราจะเป็นสามีภรรยาต่อกัน มีแค่บางอย่างไม่เหมือนกันซึ่งคือความรัก เขาเห็นเธอเป็นของเล่นไร้ค่า เมียตัวเองนอนป่วยอยู่แท้ๆ ยังนัดกับผู้หญิงคนอื่น ใจเธอก็รักเป็น เจ็บเป็น... “คะคุณพ่อ” เสียงสั่นๆ ตอบรับ “หนูโอเคใช่มั้ย” พ่อสามีคงหมายถึงเธอทนไหวได้หรือเปล่ากับการต้องอยู่กับคนที่เขาไม่ได้รักเรา ทว่าเธอยิ้มน้อยๆ เรื่องหัวใจไม่สามารถบังคับชอบใครได้ แต่ปัจจุบันขอทำมันให้ดีที่สุด “โอเคค่ะ” “ถ้าเกินกว่าลูกชายป๊าชอบทำให้หนูน้ำค้างพบเจอแต่ความเจ็บปวด เสียใจจนหนูทนไม่ไหวรีบมาบอกป๊าทันที ไม่ต้องเกรงใจ” “ขอบคุณมากค่ะคุณพ่อ” เจต์มองเห็นบางอย่างจากตัวลูกสะใภ้คนโปรด บ่งบอกว่าเธอนี่แหละจะมาปราบเพลย์บอยตัวพ่อให้อยู่หมัด และตอนนี้น้ำค้างไม่ใช่สาวสุดเฉิ่มเหมือนที่ลูกชายเขาเคยสบประมาท เขาเชื่อใจเธอ “ให้ป๊าเฝ้าหนูน้ำค้างมั้ย หรือว่าหน

น้ำค้างเป็นห่วงงานมากกว่าห่วงตัวเอง หน้าที่เลขาของท่านประธานเจมส์ต้องมาก่อนตำแหน่งเมียครอบครองใบทะเบียนสมรสเฉยๆ แต่ไม่ได้ครอบครองหัวใจเพลย์บอยตัวร้ายอย่างเขา เลขาสาวหยัดกายเปลือยเปล่าลุกจากเตียง ตามเนื้อตัวขาวเนียนกลับมีรอยจ้ำ รอยดูดเต็มร่องรอยไปหมด แสดงชี้ชัดให้เห็นว่าเธอเป็นของใคร ไม่ได้การแล้ว เกเรกับงานมาหลายชั่วโมง เธอต้องรีบออกไปทำงานสมกับเงินเดือนที่ได้รับ ความรู้สึกแรกเมื่อได้สติคือเมื่อยขบไปทั้งตัว “จะไปไหน” เจ้าของมือหนาคว้าหมับเข้าไว้ต้นแขนเรียวเล็กเอ่ยปากถาม “น้ำต้องรีบออกไปทำงานค่ะ” ก่อนจะลากพาร่างกายแสนอ่อนเพลียถอยห่างจากสามีจอมตะกละเรื่องเซ็กซ์ สารภาพว่ากลิ่นกายของเขาชวนเธอแทบมึนเมาจริงๆ “เธอตัวร้อน!” ครั้นเขาจะแกล้งวอแวเมียเด็กอีกรอบ แต่เพียงสัมผัสเนื้อตัวร้อนรุ่ม ความรู้สึกข้างในบางอย่างกระตุกวูบอย่างบอกไม่ถูก เพิ่งนึกได้ว่าเขารังแกคนที่กำลังหายป่วย “ไม่ต้องมายุ่งกับน้ำ” “อย่าดื้อได้มั้ย” คนที่เนื้อตัวเปลือยเปล่า มีเพียงผ้าห่มปิดกายท่อนล่างใช้แรงกระชากปลิวตัวเมียชอบขัดคำสั่งสามีตัวเอง รวบตัวกอดเอาไว้ “ฉันไม่รู้ว่าเธอมีไข้ ถ้ารู้ก่อน ฉันจะไม่รังแกเธอ”

ทีหลังบ้าอะไรกัน ไร้เหตุผลที่สุด น้ำค้างเม้มปากสั่นระริกไว้แน่น เขาสั่งให้เธอนั่งคุกเข่า เธอจำใจทำตามและจงใจบีบๆ นวดเคล้น แต่อีกฝ่ายตำหนิด้วยเสียงดุเข้มขึ้น เลขาสาวทั้งกลัวและประหม่า “ไม่มีแรงนวดรึไง” น้ำค้างแอบเบ้ปากใส่คนหลับตาแน่น เอนหลังพิงเก้าอี้บุนวม ก่อนเธอจะออกแรงบีบจุดตรงส่วนนั้นไล่ขึ้นไปเรื่อยๆ ตามคำสั่ง เธอเกลียดรอยยิ้มที่น่าชังจากบอสบ้าอำนาจมากที่สุด “อ๊า…ไล่ขึ้นอีก แบบนั้นแหละ” เขาร้องครางออกมาอย่างห้ามกลั้นไว้ไม่อยู่ เมื่อมือน้อยของเธอแตะตรงจุดส่วนกลางของความเป็นชายแข็งขึงสู้รับจนอีกฝ่ายตกใจ แต่มุมปากหนายกยิ้มร้าย ลืมตาขึ้นแล้วรวบตัวร่างเมียสมรสที่เคยเกลียดชังเพียงเพราะอคติ หาว่าเป็นผู้หญิงหน้าเงินเอาไว้ในอ้อมอก ทว่าเขาปฏิเสธไม่ได้ว่าเนื้อตัวเธอหอมละมุน ทำให้คนสูดดมผ่อนคลายความตึงเครียดจากการทำงานได้ดี ”อ๊ะ พี่เจมส์ ไหนบอกว่าแค่นวด?” หันกลับมาหรี่ตามองต้องการคำตอบจากเจ้าของมือหนาที่คว้าหมับเข้าที่แขนตั้งแต่ต้น ส่วนคนทำกลับเฉยชา ไม่รู้ไม่ชี้ “ทีแรกคิดว่าแค่นวดเฉยๆ แต่ตอนนี้เธอทำให้น้องชายของฉันตื่น เธอต้องรับผิดชอบมัน น้ำค้าง” คนเป็นเมียไม่มีสิทธิ์คัดค้านส

“หย่า? เธอลืมพันธะสัญญาหนึ่งปีของเราแล้วเหรอ” น้ำค้างเชิดหน้าขึ้น แต่กลับทำให้เจมส์ทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด เห็นได้ชัดว่าใบหน้าคมคายกำลังโกรธ ย่างเท้าเดินเข้ามาฉุดดึงแขนของเธอปะทะแผงอกกว้างของสามีกำลังจะหย่าภายในเร็ววัน “พี่เจมส์! น้ำเจ็บนะคะ” พยายามบิดข้อมือเล็กจากเขา แต่อีกฝ่ายรวบตัวร่างเล็กเข้าสู่อ้อมแขน “เจ็บเหรอ?” แค่นหัวเราะเย้ยหยันน้ำค้าง เขาล่ะเกลียดจริงๆ คนชอบสำออย “งั้นมาลองเจ็บพร้อมกันทั้งสองคนมั้ยล่ะ” “....” น้ำค้างเงยหน้าขึ้นมามองหน้าสามี และคำตอบต่อมาทำเอาเธอส่ายหัวพัลวัน “อยู่ด้วยกันแบบนี้มันสะใจดี ยิ่งเธออยากหย่าจากฉันแล้วไปเสวยสุขกับไอ้ภรุจ ว่าที่ผัวใหม่ ฉันก็ยิ่งจะทำให้เธอทุกข์ทรมานเมื่อต้องอยู่คนที่ไม่ได้รัก เป็นไงล่ะ น้ำค้าง” ปกติเจมส์ไม่ใช่ผู้ชายจะยื้อรั้งผู้หญิง ซึ่งมองเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อชั่วครั้งชั่วคราว ยกเว้นน้ำค้างที่เขานึกอยากจะเล่นสนุกกับร่างกายของเธอต่อ ครั้งเดียวมันจะไปพออะไร! “จะทำบ้าอะไร!” เห็นร่างเล็กแหกปากร้องโวยวาย เขาก้มลงมากระซิบเสียงกระเส่า และคำพูดนั้นทำเอาน้ำค้างกลั้นหายใจ เสียววูบที่ท้องน้อยอย่างบอกไม่ถูก กำสายกระเป๋าสะพายไว้แน