Novels by Wabibi

"เรียกชื่อฉันอีก... ให้ดังกว่านี้" เขาสั่งเสียงพร่า โถมแรงทั้งหมดที่มีเข้าใส่คนใต้ร่างโดยไม่คิดจะออมแรง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความหิวกระหายที่จะตอกย้ำความเป็นเจ้าของอวิกาสมคบคิดกับอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นอย่างไม่อาจต้านทาน เธอแอ่นหยัดสะโพกรับสัมผัสที่จาบจ้วงนั้นอย่างเต็มใจ สองแขนเรียวรั้งให้ใบหน้าคมคายโน้มลงมารับจูบที่ดูดดื่มและเรียกร้อง รสชาติแห่งความปรารถนาผสมผสานกลมกลืนจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นคนเริ่มต้น"อ๊า... พี่เวกัส... เอวาไม่ไหวแล้ว..." เสียงหวานครางกระเส่า ร่างกายบิดเร่าเมื่อความรู้สึกปั่นป่วนเดินทางมาถึงจุดสูงสุด สัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเธอถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาตอบสนองเขาอย่างเต็มที่ เล็บสั้นจิกลงบนแผ่นหลังกว้างจนเกิดรอยแดงจังหวะรักทวีความรุนแรงและรวดเร็วขึ้นจนแทบมองไม่ทัน วัชรวิชญ์กระแทกกระทั้นกายเข้าหาเป้าหมายอย่างบ้าคลั่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่นกว้าง ประสานกับเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่อวิกาหวีดร้องยาวนาน ร่างกายโค้งหยัดและกระตุกเกร็ง ช่องทางรักบีบรัดตัวตนของเขาแน่นหนาจนสิงโตหนุ่มต้องคำรามลั่น เขาสวนสะโพกเข้าหาเป็นครั้งสุดท้าย ปลดปล่อยกระแสน้ำอุ่นจัดเข้าส

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโดยสารอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ที่กำลังต่อสู้กับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน สัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว วัชรวิชญ์กระชากรถออกตัวอีกครั้ง ขับตรงกลับไปยังเพนต์เฮาส์ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆหัวใจของอวิกาเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เธอไม่เคยเห็นเขาโกรธจัดขนาดนี้มาก่อน ความหึงหวงที่ไร้เหตุผลของเขากำลังจะนำพาความหายนะมาสู่เธออีกครั้ง และเธอรู้ดีว่า บทลงโทษสำหรับความผิดที่เธอไม่ได้ก่อในครั้งนี้ มันจะต้องรุนแรงและเจ็บปวดกว่าครั้งไหนๆรถยนต์ยุโรปคันหรูแล่นเข้ามาจอดในลานจอดรถส่วนตัวของเพนต์เฮาส์ด้วยความเร็วที่แทบจะเบรกไม่อยู่ เสียงยางเสียดสีกับพื้นคอนกรีตดังก้อง วัชรวิชญ์ปลดเข็มขัดนิรภัยออกอย่างรวดเร็ว เปิดประตูรถก้าวลงไปและอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารกระชากเปิดออกกว้างเขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ท่อนแขนแข็งแรงตวัดรั้งร่างบางของอวิกาให้ก้าวลงจากรถ บังคับให้เธอเดินตามเข้าไปในลิฟต์ กดปุ่มชั้นบนสุดด้วยแรงอารมณ์ที่คุกรุ่น บรรยากาศภายในลิฟต์สี่เหลี่ยมแคบๆ เต็มไปด้วยความอึดอัดและตึงเครียด หญิงสาวยืนตัวสั่นพิงผนังลิฟต์ หลบสายตาดุดันที่มองมาอย่างจาบจ้วงทันทีที่ประตูลิฟต

"จำเป็นงั้นเหรอคะ!" อวิกาสะบัดมือออกจากการเกาะกุมอย่างแรง ความโกรธที่สะสมมานานปะทุขึ้น "จำเป็นต้องหลอกใช้ชื่อฉันไปค้ำประกันเงินกู้ แล้วทิ้งหนี้ห้าสิบล้านไว้ให้ฉันรับผิดชอบคนเดียวงั้นเหรอ! คุณรู้ไหมว่าฉันต้องเจอกับอะไรบ้าง คุณรู้ไหมว่าฉันต้องสูญเสียอะไรไปบ้างเพราะความเห็นแก่ตัวของคุณ!"น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เอ่อคลอขึ้นมาที่หางตา อวิกามองอดีตคนรักด้วยความรังเกียจและผิดหวังอย่างที่สุด เธอเคยโง่เขลาที่มอบหัวใจให้ผู้ชายคนนี้ แต่ตอนนี้เธอตาสว่างแล้ว"พี่ขอโทษ เอวา พี่กำลังหาทางแก้ไขเรื่องนี้อยู่" อนลพยายามก้าวเข้ามาใกล้ พยายามจะคว้ามือเธออีกครั้ง "พี่ยังรักเอวานะ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม พี่สัญญาว่าจะดูแลเอวาให้ดีที่สุด""อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" อวิกาถอยหลังกรูด "ความรักของคุณมันก็แค่คำโกหก! คุณไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง... เลิกยุ่งกับฉันสักที แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!""ปล่อยมือจากเมียกูซะ ไอ้ออสติน!"เสียงคำรามลั่นดังสนั่นไปทั่วบริเวณโถงทางเดินของซูเปอร์มาร์เก็ต ผู้คนรอบข้างต่างหันมามองด้วยความตกใจ ร่างสูงใหญ่ของวัชรวิชญ์พุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็ว แววตาคมกริบวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะที่พ

"แล้วนี่แกเป็นไงบ้าง ไอ้บ้านั่นมันทำอะไรแกหรือเปล่า" ริชาถามด้วยความเป็นห่วง สายตากวาดมองไปรอบๆ เพนต์เฮาส์สุดหรู"ก็... ไม่มีอะไรหรอก ฉันสบายดี" อวิกาตอบเสียงแผ่ว หลบสายตาจับผิดของเพื่อนริชาหรี่ตาลงมองเพื่อนสนิทอย่างพินิจพิเคราะห์ สายตาของเธอสะดุดเข้ากับรอยแดงจางๆ ที่โผล่พ้นคอเสื้อของอวิกาออกมาเล็กน้อย"เอวา... รอยที่คอแกนั่นมันอะไร" ริชาชี้ไปที่จุดเกิดเหตุ เสียงของเธอเริ่มดังขึ้นด้วยความตกใจอวิกาสะดุ้ง รีบยกมือขึ้นปิดคอเสื้อตัวเองแน่น ใบหน้าหวานแดงซ่านขึ้นมาทันที "มะ... ไม่มีอะไรหรอก มดกัดน่ะ""มดกัดบ้าอะไรใหญ่ขนาดนั้น! แกอย่ามาโกหกฉันนะ เอวา" ริชาจับไหล่เพื่อนทั้งสองข้าง บังคับให้สบตา "ไอ้เวกัสมันทำอะไรแกใช่ไหม มันข่มขืนแกเหรอ!""ไม่ใช่นะริชา! เขาไม่ได้ข่มขืนฉัน" อวิการีบปฏิเสธเสียงหลง น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า "มันเป็นอุบัติเหตุ... เราเผลอใจไปนิดหน่อย""เผลอใจ? แกเนี่ยนะเผลอใจให้กับคนที่ขู่บังคับแกมาแต่งงานด้วย" ริชามองเพื่อนด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ "แกเสียสติไปแล้วหรือไง เอวา แกกำลังตกหลุมรักคนที่ทำร้ายแกเหรอ""ฉันไม่ได้รักเขา!" อวิกาสวนกลับทันควัน เสียงสั่นเครือ "ฉันเกลียดเขา แกก็รู้.

แสงแดดอ่อนๆ ยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านสีเข้มเข้ามาภายในห้องนอน อวิกาลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ร่างกาย ความปวดเมื่อยตามกล้ามเนื้อและร่องรอยสีจางที่ประทับอยู่ตามจุดต่างๆ บนผิวขาวผ่องเป็นหลักฐานยืนยันถึงความเร่าร้อนในค่ำคืนที่ผ่านมา เธอขยับตัวเล็กน้อยและพบว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่งของคนที่เธอมั่นใจว่าเขาเดินออกจากห้องไปแล้วเมื่อคืนลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ตรงซอกคอ ท่อนแขนหนักอึ้งพาดทับอยู่บนเอวคอด รั้งร่างบางให้แนบชิดกับแผงอกกว้างจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่สม่ำเสมอ อวิกาตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอจำได้ว่าเขาบอกว่าจะไปนอนห้องทำงาน ทำไมถึงกลับมานอนกอดเธอแบบนี้ความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจก่อตัวขึ้น หญิงสาวพยายามค่อยๆ ยกท่อนแขนของวัชรวิชญ์ออกเพื่อลุกจากเตียง แต่เพียงแค่เธอขยับตัว คนหลับก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา วงแขนแกร่งกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม"จะไปไหน" เสียงทุ้มแหบพร่าจากอาการเพิ่งตื่นนอนดังขึ้นชิดใบหู"ฉัน... ฉันจะไปทำอาหารเช้าค่ะ" เธอตอบเสียงสั่น พยายามหลบสายตาคมกริบที่ปรือมองมา"ไม่ต้อง" เขาสั่งเสียงเรียบ ดันร่างบางให้นอนลงไปบนหมอนตามเดิม "วันนี้นอ

"ครางออกมา... ให้ฉันได้ยินเสียงของเธอคนเดียว" เขาสั่งเสียงพร่าขณะถอนริมฝีปากออก สะโพกสอบยังคงทำหน้าที่อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แรงกระแทกกระทั้นส่งผลให้ร่างบางสั่นคลอนไปตามจังหวะที่เขากำหนด"อ๊า... ไม่ไหว... พี่เวกัส เอวาเสียว" เธอร้องบอกอย่างลืมอาย สัญชาตญาณดิบถูกปลุกเร้าจนควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป เล็บสั้นจิกลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความอึดอัดที่ทวีคูณวัชรวิชญ์มองภาพหญิงสาวใต้ร่างด้วยความหลงใหล ผิวขาวเนียนที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ แววตาฉ่ำปรือที่จ้องมองมาที่เขาเพียงคนเดียว มันปลุกสัญชาตญาณความเป็นผู้นำและการครอบครองในตัวเขาให้พุ่งทะยาน เขาโน้มตัวลงไปกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม"บอกฉันสิเอวา... ว่าเธอเป็นของใคร""ของ... ของคุณ... เอวาเป็นของพี่เวกัส..." เธอตอบเสียงกระเส่า หลับตาพริ้มรับสัมผัสที่สาดซัดเข้ามาไม่หยุดหย่อนคำตอบนั้นเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงชั้นดี ชายหนุ่มเร่งจังหวะให้เร็วและหนักหน่วงขึ้น ร่างกายของทั้งคู่ชื้นเหงื่อและแนบสนิทแทบจะหลอมละลายกลายเป็นเนื้อเดียวกัน ความสุขสมที่ก่อตัวขึ้นจนล้นปริ่มใกล้จะถึงขีดจำกัด"ปล่อยมันออกมา เอวา... พี่จะพาเธอไปเอง" เขาเอ่ยเสียงต่ำแหบพร่า สอดประสานน

"นี่ใครแท็กรูปอะไรมาหาพี่ไทม์เนี่ย" อินทิราพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น เธอชะโงกหน้ามองโทรศัพท์ที่ถูกคว่ำลงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความหวาดระแวง "มีอา... คือใครคะ?"คำถามของอินทิราดังก้องอยู่ในความเงียบของห้องนั่งเล่น สายตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและเรียกร้องคำตอบอย่างชัดเจน ไทม์ลอบกลืนน้ำลายลงคอ เขาไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เขารู้ดีว่าชื่อของผู้หญิงคนนี้มีผลกระทบต่อความรู้สึกของคนตรงหน้ามากแค่ไหน"ไม่มีอะไรหรอกหนู แค่คนรู้จักทางธุรกิจน่ะ" ไทม์รีบตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พยายามส่งยิ้มบางๆ เพื่อคลายความกังวลของเธอ "คงแท็กรูปตอนที่เจอกันในงานอีเวนต์เมื่ออาทิตย์ก่อน พี่ไม่ได้สนใจหรอก""คนรู้จักทางธุรกิจ... แต่แท็กรูปส่วนตัวมาเนี่ยนะคะ" อินทิราเสียงแผ่วลง เธอไม่ได้อยากทำตัวเป็นผู้หญิงงี่เง่าขี้หึง แต่ความกลัวที่ซุกซ่อนอยู่ในใจมันสั่งให้เธอปกป้องตัวเองด้วยการตั้งกำแพงขึ้นมาอีกครั้งวีรวิชญ์ที่นั่งฟังอยู่อดรนทนไม่ไหว ชายหนุ่มร่างหนาพ่นลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ มือสากกร้านเอื้อมมาจับข้อเท้าของอินทิราแล้วบีบเบาๆ เพื่อดึงสติ "มึงอย่าไปคิดมากอิน ไอ้ไทม์มันก็มีสังคมของมัน พวกผู้หญิงพวกนั้นก็

อินทิราส่ายหน้าไปมาด้วยความอ่อนใจ แต่พวงแก้มกลับซับสีเลือดฝาดอย่างปิดไม่มิด เธอจัดการตักหมูทอดกระเทียมและกับข้าวอีกสองสามอย่างใส่จานเปล จัดเรียงอย่างสวยงามแล้วยกไปวางบนโต๊ะอาหารเมื่อเห็นอาหารจัดวางเรียบร้อย วีรวิชญ์ก็โยนโทรศัพท์มือถือทิ้งลงบนโซฟาแล้วลุกเดินเดินก้าวยาวๆ เข้ามาที่โต๊ะทันที เขาทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับอินทิรา คว้าช้อนส้อมมาตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่จานของตัวเองอย่างรวดเร็วมื้ออาหารดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นที่อินทิราไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต ผู้ชายทั้งสามคนสลับกันคีบกับข้าวใส่จานของเธอจนพูนเป็นภูเขาลูกย่อมๆ"กินเข้าไปเยอะๆ มึงผอมจนลมจะพัดปลิวอยู่แล้วอิน ตัวมีแต่กระดูก" วีรวิชญ์ตักเนื้อหมูชิ้นโตวางแหมะลงบนข้าวของเธอ น้ำเสียงหยาบกระด้างตามนิสัยแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด"แค่นี้อินก็อ้วนจะแย่แล้วนะคะพี่วี ขืนกินหมดนี่พุงออกพอดี" อินทิราบ่นอุบอิบ มองจานข้าวตัวเองด้วยความหนักใจ"อ้วนตรงไหน พี่ว่ากำลังจับถนัดมือเลย" ไทม์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ สายตากรุ้มกริ่มกวาดมองทรวดทรงของหญิงสาวจนอินทิราต้องถลึงตาใส่ เขาหัวเราะชอบใจก่อนจะแกะกุ้งตัวโตวางลงในจานของเธอเพิ

อินทิรามองตามแผ่นหลังของพวกนั้นไปก่อนจะหันกลับมาหาวีรวิชญ์ เธอรู้ว่าเขาพร้อมจะปกป้องเธอเสมอ แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ "พี่วี... อย่าไปมีเรื่องเลยนะคะ อินไม่อยากให้พี่เจ็บตัว"วีรวิชญ์ละสายตาจากทิศทางนั้น หันกลับมามองหน้าเธอ อารมณ์หงุดหงิดในดวงตาคลายลงเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตากังวลของหญิงสาว"กูไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่มองหน้าพวกแม่งเฉยๆ" เขาตอบเสียงเรียบ หยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวต่อ "ใครใช้ให้มึงเกิดมาหน้าตาน่าดึงดูดสายตาพวกมันล่ะ ขืนกูปล่อยให้มันมองมึงฟรีๆ กูก็ไม่ใช่ลูกผู้ชายแล้ว"คำพูดตรงไปตรงมาของเขาทำให้อินทิราเผลอยิ้มออกมา มันเป็นประโยคที่ฟังดูห่ามๆ แต่กลับแฝงความหวงแหนไว้เต็มเปี่ยม เธอรู้สึกว่าตัวเองมีค่าและได้รับการปกป้องอย่างสมบูรณ์แบบเมื่ออยู่ข้างผู้ชายคนนี้หลังจากจัดการมื้อหลักเสร็จ วีรวิชญ์ก็จ่ายเงินและเดินนำอินทิราไปเดินย่อยอาหารตามทางเท้าระหว่างร้านค้าต่างๆ เขายอมให้เธอแวะซื้อขนมจุกจิกกินเล่นไปตลอดทาง ชายหนุ่มเดินซ้อนอยู่ด้านหลังคอยกันไม่ให้คนที่เดินสวนมาชนเธออินทิราหยุดยืนอยู่หน้าร้านลูกชิ้นปิ้ง กลิ่นน้ำจิ้มรสเด็ดหอมยั่วน้ำลาย เธอจัดการซื้อลูกชิ้นเอ็นหมูมาสองไม้ เดินไปส่งยิ้มหวานไ

ผ่านไปเพียงไม่กี่วันก็ถึงคิวของวีรวิชญ์ที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับอินทิราตามข้อตกลงที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเงียบๆค่ำคืนนี้อินทิราไม่ต้องปวดหัวกับการเลือกชุดเดรสหรือแต่งหน้าทำผมให้วุ่นวาย เพราะข้อความสั้นๆ ห้วนๆ ที่ถูกส่งเข้ามือถือเธอเมื่อตอนหัวค่ำมีใจความแค่ว่า 'ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ อีกสิบนาทีลงมารอข้างล่าง' หญิงสาวจึงหยิบเสื้อยืดสีขาวตัวเก่งและกางเกงยีนส์ขายาวมาสวมทับอย่างรวดเร็ว รวบผมหางม้าลวกๆ แล้วเดินลงไปที่ลานจอดรถของคอนโดบิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำด้านจอดสตาร์ทเครื่องยนต์รออยู่แล้ว วีรวิชญ์มาในชุดเสื้อยืดสีดำรัดรูปอวดมัดกล้ามและรอยสักที่ท่อนแขน กางเกงยีนส์สีซีดขาดเข่า และรองเท้าบูตหนังคู่ใจ ทันทีที่เห็นร่างเล็กเดินเข้ามาใกล้ เขาก็โยนหมวกกันน็อกแบบเต็มใบสีดำอีกใบส่งให้เธอรับไว้แทบไม่ทัน"ใส่ซะ คืนนี้กูจะพาไปแว้น" วีรวิชญ์บอกห้วนๆ ก่อนจะตวัดขาคร่อมรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่อินทิราสวมหมวกกันน็อกอย่างรู้หน้าที่ เธอก้าวขึ้นซ้อนท้ายอย่างคล่องแคล่วกว่าครั้งแรกมาก สองมือบางสอดเข้ากอดเอวสอบของชายหนุ่มด้านหน้าโดยอัตโนมัติ ร่างกายเบียดชิดจนแผ่นอกของเธอแนบไปกับแผ่นหลังกว้าง วีรวิชญ์ก้มมองมือเล็กที่รัดเอวเขาอ

บริกรในชุดสูทเรียบร้อยเดินนำทางพวกเขามาที่โต๊ะ เทมส์ดึงเก้าอี้ให้อินทิรานั่งลงก่อนจะเดินไปทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม เขารับเมนูมาเปิดดูและจัดการสั่งอาหารรวมถึงเครื่องดื่มสีองุ่นชั้นดีให้เสร็จสรรพโดยที่เธอไม่ต้องเอ่ยปาก เขาจดจำได้หมดว่าเธอชอบกินอะไรและแพ้อะไรเมื่อบริกรเดินออกไปรับออเดอร์ อินทิราก็ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้าน โต๊ะส่วนใหญ่ถูกจับจองโดยผู้คนในแวดวงสังคมชั้นสูง ผู้หญิงหลายคนสวมเครื่องเพชรราคาแพงและชุดแบรนด์เนมหรูหรา ย้อนกลับมามองตัวเองที่เป็นเพียงกราฟิกดีไซเนอร์ธรรมดา ความรู้สึกไม่คู่ควรก็เริ่มตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอเทมส์สังเกตเห็นอาการเกร็งและสายตาที่หลุบต่ำลงของหญิงสาวตรงหน้าได้ทันที เขาอ่านท่าทีของเธอออกเสมอโดยที่เธอไม่ต้องเอ่ยปาก"อาหารที่นี่อร่อยนะ พี่เคยมากินกับลูกค้าเมื่อเดือนก่อน คิดไว้ว่าถ้ามีโอกาสอยากพาหนูมาลองชิมดู" เทมส์เริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล หวังดึงความสนใจของเธอให้กลับมาอยู่ที่เขา"ร้านสวยมากเลยค่ะพี่เทมส์ แต่อินกลัวทำตัวไม่ถูกจัง ไม่ค่อยได้มาร้านหรูๆ แบบนี้" อินทิราสารภาพตามตรง มือบางบีบเข้าหากันแน่นวางไว้บนตักใต้โต๊ะ"ไม่ต้องทำ

ไทม์หลุบตามองริมฝีปากสีพีชที่เผยอออกเล็กน้อยเพราะอาการหอบหายใจ ความอดทนในการรักษาระยะห่างขาดผึงลงในวินาทีนั้น เขาเชยคางมนขึ้นช้าๆ ก่อนจะทาบทับริมฝีปากหยักได้รูปลงบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างแนบแน่นอินทิราเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สองมือเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณ แต่ไทม์กลับรวบเอวบางให้ขยับเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น เขาไม่ได้ล่วงล้ำเข้าไปชิมความหวานด้านใน เป็นเพียงการกดจูบที่หนักหน่วงและอ้อยอิ่งเพื่อถ่ายทอดความปรารถนาที่ต้องเก็บซ่อนไว้ความเงียบในมุมอับบวกกับเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ภายในร้านสร้างบรรยากาศที่ทั้งอันตรายและเย้ายวน อินทิราค่อยๆ ลดมือที่ดันอกเขาลง เปลี่ยนมาขยุ้มชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น ยอมรับสัมผัสอุ่นร้อนนั้นด้วยความเต็มใจ หัวใจของเธอหลอมละลายไปกับความอ่อนโยนที่แฝงความเอาแต่ใจของเขาไทม์ผละริมฝีปากออกเชื่องช้า นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยคราบลิปสติกที่เลอะมุมปากของเธอออกให้อย่างทะนุถนอม "หนูน่ารักเกินไปแล้วนะ รู้ตัวไหม"อินทิราหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตา "พี่ไทม์ฉวยโอกาสตอนอินตกใจนี่คะ""ก็ใครใช้ให้ห้องนี้มันแคบ แถมหนูก็ตัวหอมขนาดนี้ล่ะ" ไทม์ยิ้มเจ้าเล่ห์ ชะโงกหน้าออกไปดูลา

"อลิซ... อลิซ ลืมตามองพี่สิ" เสียงทุ้มสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเรียกชื่อเธอซ้ำๆ แต่คนในอ้อมแขนทำเพียงแค่ครางอืออาในลำคอ ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงจัดเพราะพิษไข้"พี่ครอส พาอลิซไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ สภาพแกไม่ไหวแล้วจริงๆ" โคลอี้วิ่งตามออกมาด้วยความเป็นห่วง"ฉันจัดการเอง เธอไม่ต้องตามมา" ครอสตอบเสียงห้วน ตัดบททุกความช่วยเหลือ เขากระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นและวิ่งกลับไปที่รถ จัดการวางร่างของอลิซลงบนเบาะข้างคนขับ ปรับพนักพิงให้เอนลงเพื่อความสบาย ดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เธออย่างเบามือที่สุด"ไม่เอา... ไม่ไปโรงพยาบาล... หนูเกลียดกลิ่นยา..."เสียงละเมอแหบแห้งหลุดออกจากริมฝีปากที่แห้งผาก อลิซส่ายหน้าไปมา มือเล็กปัดป่ายเปะปะกลางอากาศด้วยความทรมานครอสชะงักมือที่กำลังจะสตาร์ทรถ เขาหันไปมองคนที่กำลังนอนกระสับกระส่าย รู้ดีว่าความทรงจำวัยเด็กที่เลวร้ายของเธอผูกติดอยู่กับโรงพยาบาลตอนที่แม่ของเธอป่วยหนัก ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางกะทันหัน"โอเค ไม่ไปโรงพยาบาล พี่จะพาหนูกลับบ้านของเรานะ"รถสปอร์ตพุ่งทะยานมุ่งหน้ากลับไปยังเพนต์เฮาส์ส่วนตัว ครอสใช้มือข้างซ้ายบังคับพวงมาลัย ส่วนมือขวาเอื้

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องวาดภาพ อลิซนั่งอยู่หน้าผืนผ้าใบมาตั้งแต่เช้าตรู่โดยไม่ได้ลุกไปไหน มือเล็กที่เปื้อนคราบสีอะคริลิกขยับพู่กันตวัดลงบนผืนผ้าใบอย่างต่อเนื่อง เธอรับงานวาดภาพเพิ่มขึ้นเพื่อชดเชยเงินเก็บที่ร่อยหรอ แม้ปัญหาเรื่องหนี้สินของพ่อจะถูกปัดเป่าไปแล้วด้วยฝีมือของผู้ชายคนนั้น แต่เธอก็ยังต้องดิ้นรนเพื่อชีวิตของตัวเองอยู่ดีดวงตากลมโตเริ่มพร่ามัว หยาดเหงื่อซึมชื้นตามกรอบหน้าทั้งที่เครื่องปรับอากาศในห้องทำงานอย่างเต็มที่ อาการปวดหนึบแล่นริ้วขึ้นมาตั้งแต่ขมับลามไปถึงท้ายทอย หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกระพริบตาเพื่อไล่ความเวียนศีรษะ แต่ภาพตรงหน้ากลับยิ่งหมุนเคว้งเธอวางพู่กันลงบนจานสี มือสั่นเทาเอื้อมไปจับขอบโต๊ะเพื่อพยุงตัวลุกขึ้น ร่างกายหนักอึ้งเหมือนมีหินถ่วงอยู่ที่ขาทั้งสองข้าง อลิซตัดสินใจเดินออกจากห้องทำงานเพื่อไปล้างหน้าในห้องน้ำ หวังว่าน้ำเย็นๆ จะช่วยเรียกความสดชื่นกลับมาได้บ้างสองเท้าก้าวเดินไปตามทางเดินของคณะอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความยากลำบาก เมื่อผลักประตูห้องน้ำหญิงเข้าไปได้ อลิซก็พาร่างที่สั่นเทาของตัวเองไปหยุดอยู่หน้าอ่างล้างหน้า เ

"คุณ... คุณเป็นใคร จับผมมาทำไม" พ่อของอลิซถามเสียงสั่นเทา พยายามถอยกรูดหนีแต่ถูกลูกน้องของครอสเตะสกัดไว้ครอสไม่ได้ตอบคำถาม เขาพยักพเยิดหน้าให้ลูกน้อง ลูกน้องคนสนิทเดินนำแฟ้มเอกสารไปโยนลงตรงหน้าชายวัยกลางคน"ดูซะ ว่ามึงสร้างหนี้อะไรไว้ที่กาสิโนของกู" น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวพ่อของอลิซรีบตะครุบแฟ้มนั้นขึ้นมาเปิดดู ใบหน้าซีดเผือดลงกว่าเดิมเมื่อเห็นตัวเลขหนี้สินหลักล้านและลายเซ็นค้ำประกันที่เป็นชื่อลูกสาวตัวเอง"ผม... ผมไม่รู้เรื่องนะครับ! ผมไม่ได้เป็นคนเซ็นค้ำ เมียผม... เมียผมเป็นคนทำ!" ชายวัยกลางคนรีบแก้ตัวเสียงหลง โยนความผิดให้ภรรยาใหม่ทันที"กูรู้" ครอสตอบหน้าตาย "และกูก็รู้ด้วยว่ามึงเป็นคนอนุญาตให้เมียมึงเอาชื่อลูกสาวมึงมาใช้ เพราะมึงไม่มีปัญญาหาเงินมาใช้หนี้กู""ผมขอโทษครับเสี่ย! ผมขอเวลาหน่อย ผมจะหาเงินมาคืนให้ทุกบาททุกสตางค์เลยครับ ไว้ชีวิตผมเถอะ!" พ่อของอลิซก้มลงกราบแทบเท้าครอสอย่างหมดสภาพครอสมองภาพนั้นด้วยความรังเกียจ เขาใช้ปลายรองเท้าผ้าใบเตะเข้าที่ไหล่ของชายวัยกลางคนอย่างแรงจนล้มหงายหลัง"เงินของมึง กูไม่อยากได้" ครอสผุดลุกขึ้นยืน ก้มหน้าลงมองคนที่นอนตัวสั่นอยู่บนพื้น "แต่ก

"อลิซ! แกใส่ชุดนักศึกษาใหม่มาเรียน! แถมกลิ่นน้ำหอมแกก็เปลี่ยนไป!" โคลอี้ชี้หน้าเพื่อนด้วยความตื่นตระหนก "เมื่อคืนแกไม่ได้กลับหอ แกไปนอนที่ไหนมาฮะ อย่าบอกนะว่า...""ฉันไปนอนคอนโดพี่ครอสมา" อลิซตอบตามตรง เธอรู้ว่าปิดบังเพื่อนไปก็ไม่มีประโยชน์"แกบ้าไปแล้วเหรออลิซ!" โคลอี้แทบจะกรีดร้อง "แกไปนอนคอนโดผู้ชาย! แถมเป็นมาเฟียหน้าตายนั่นอีก แกโดนเขาทำอะไรหรือเปล่า แกเจ็บตรงไหนไหม""เบาๆ สิโคลอี้ คนมองหมดแล้ว" อลิซรีบดึงแขนเพื่อนให้เดินเลี่ยงไปที่มุมเงียบๆ "ไม่ได้มีอะไรแบบนั้นสักหน่อย ฉันแค่ไปทำรายงานแล้วเผลอหลับไป เขาก็เลยให้นอนพักที่ห้องแขก""แล้วชุดใหม่นี่ล่ะ""เขาให้คนไปซื้อมาให้เมื่อเช้า" อลิซตอบเสียงอ้อมแอ้มโคลอี้หรี่ตามองเพื่อนอย่างจับผิด "แกแน่ใจนะว่าแค่ทำรายงาน ผู้ชายคนนั้นน่ะอันตรายระดับที่ไม่มีใครกล้ายุ่งด้วยนะเว้ย แกกำลังเล่นกับไฟอยู่รู้ตัวไหม""ฉันรู้ แต่เขาไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คนอื่นคิดหรอกแก" อลิซยิ้มบางๆ ให้เพื่อน "ฉันดูแลตัวเองได้ แกไม่ต้องห่วงนะ"โคลอี้ถอนหายใจยาว ยอมแพ้ให้กับความดื้อรั้นของเพื่อน "เออๆ ห้ามให้ไม่ได้ก็ต้องปล่อยแหละ แต่ถ้าไอ้หมอนั่นมันทำแกเสียใจเมื่อไหร่ ฉันจะเ

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบเปลือกตาบาง อลิซขยับตัวพลิกหนีแสงแดดอย่างเกียจคร้าน ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความนุ่มสบายของฟูกนอนและกลิ่นหอมสะอาดที่ไม่ใช่กลิ่นหอพักของตัวเอง หญิงสาวลืมตาขึ้นช้าๆ กวาดสายตามองเพดานห้องที่แปลกตา ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเธอผล็อยหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้หลังจากที่นั่งตัวเกร็งอยู่บนตักของผู้ชายคนนั้นอลิซรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง สำรวจเสื้อผ้าบนร่างกายตัวเอง ทุกอย่างยังอยู่ครบถ้วนเหมือนเดิม เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอกปนความรู้สึกแปลกประหลาด เขาแค่กอดเธอไว้แล้วหลับไปจริงๆ หรือนี่เสียงเครื่องครัวกระทบกันดังแว่วมาจากด้านนอกเรียกความสนใจของเธอ อลิซตวัดขาลงจากเตียง เดินออกจากห้องนอนด้วยความระมัดระวัง กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดและเบคอนทอดลอยเตะจมูกภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้อลิซต้องหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ครอสในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอกกับกางเกงสแล็กสีดำสนิทกำลังยืนหันหลังให้เธออยู่หน้าเตาแก๊ส มือข้างหนึ่งถือตะหลิวพลิกเบคอนในกระทะ ส่วนมืออีกข้างกำลังคนกาแฟในแก้วมัค ท่วงท่าทะมัดทะแมงนั้นดูขัดกับหน้าตาโหดๆ และรังสีความน่าเกรงขามที่เขามักจะแผ่ออกมา

เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ ชายหนุ่มเดินตรงไปยังห้องนอนส่วนตัว ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับเสื้อยืดสีดำตัวใหญ่และกางเกงขาสั้นเนื้อนิ่ม ยัดมันใส่มือเธอ"ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น อาบน้ำซะ แล้วก็ล็อกประตูให้ดี" ครอสสั่งเสียงเข้ม "ถ้าเธอเดินเพ่นพ่านออกมาตอนดึก ฉันจะไม่รับประกันความปลอดภัยของเธออีกต่อไป"พูดจบเขาก็เดินหายเข้าไปในโซนห้องครัว ทิ้งให้อลิซยืนมองเสื้อผ้าในมือด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เธอรู้ว่าเขาพูดจริง และเธอก็รู้ตัวดีว่าการอยู่ในห้องนี้สองต่อสองกับผู้ชายที่เพิ่งจะทำให้เธอเกือบหยุดหายใจเมื่อครู่ เป็นเรื่องที่อันตรายแค่ไหนแต่ถึงอย่างนั้น เธอก็เลือกที่จะเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองโดยไม่คิดจะหาข้ออ้างหนีกลับหอพักอีกสายน้ำเย็นฉ่ำช่วยเรียกสติของอลิซให้กลับคืนมาได้บ้าง เธอใช้เวลาอาบน้ำนานกว่าปกติ เมื่อเช็ดตัวจนแห้งและสวมเสื้อยืดสีดำของครอส เธอพบว่ามันใหญ่เกินไปมาก ชายเสื้อยาวคลุมลงมาจนถึงช่วงต้นขาด้านล่าง บังทับกางเกงขาสั้นที่เขาส่งมาให้จนมิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ติดอยู่บนเนื้อผ้า ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเขาโอบกอดไว้ตลอดเวลาอลิซเดินออกจากห้องน้ำด้วยความระมัดระวัง ไฟในห้องนั่งเล่นถู