Novel-novel oleh DJArtsyStory

รถเอสยูวีสีดำแล่นฝ่าสายฝนเข้าสู่คฤหาสน์ของอีวานประตูเหล็กบานใหญ่ค่อย ๆ เปิดออกอย่างเงียบๆ ก่อนปิดลง ราวกับตัดโลกภายนอกออกไปโดยสิ้นเชิงฉินมองผ่านกระจกรถทุกอย่างที่นี่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด แม้เขาจะไม่เคยก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้มาก่อนสวนสนถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ น้ำพุหินอ่อนกลางลานยังคงทำงาน ทว่าบรรยากาศกลับเงียบจนผิดปกติไม่มีเสียงพนักงานไม่มีเสียงสนทนามีเพียงชายชุดดำยืนประจำตำแหน่งอยู่ตามจุดต่าง ๆรถหยุดสนิทหน้าตัวอาคารชายวัยกลางคนที่มารับพวกเขาเปิดประตูให้ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ“นายท่านรออยู่ในห้องทำงานครับ”ฉินก้าวลงจากรถโดยไม่ลังเลจินเดินตามมาติด ๆ พลางกวาดสายตามองรอบตัวด้วยความระมัดระวัง“ผมไม่ชอบที่นี่เลยครับ”เขาพูดเบา ๆ“เงียบเกินไป”ฉินพยักหน้า“คนที่ผ่านสงครามมา มักทำให้บ้านเงียบกว่าปกติ”ทั้งสองเดินผ่านโถงทางเดินยาวบนผนังแขวนภาพถ่ายหลายใบส่วนใหญ่เป็นภาพวิวทิวทัศน์และงานศิลปะ ไม่มีภาพครอบครัวแม้แต่ใบเดียวจนกระทั่งฉินหยุดฝีเท้าภาพหนึ่งที่แขวนอยู่สุดทางเดินทำให้เขานิ่งไปเป็นภาพชายสองคนยืนเคียงกันในวัยหนุ่มคนหนึ่งคืออีวานส่วนอีกคน…แม้เวลาจะผ่านไปนาน แต่ฉินจ

เสียงฝีเท้าดังสะท้อนอยู่ด้านหลังฉินและจินวิ่งไปตามอุโมงค์คอนกรีตแคบ ๆ โดยมีเพียงแสงจากไฟฉายส่องนำทางด้านหลังยังคงมีเสียงระเบิดเป็นระยะเศษปูนร่วงหล่นจากเพดานจนฝุ่นฟุ้งไปทั่วทางเดิน“เร็วครับ!”จินตะโกนแข่งกับเสียงถล่มฉินเร่งฝีเท้า มือข้างหนึ่งกำแฟ้ม E-13 แน่นจนข้อนิ้วซีดขาวแฟ้มเล่มนี้…อาจเป็นกุญแจไขความจริงทั้งหมดอุโมงค์ทอดยาวกว่าที่คิดกำแพงทั้งสองฝั่งเต็มไปด้วยท่อเหล็กเก่าและสายไฟที่ถูกตัดขาด บางช่วงมีประตูเหล็กสนิมเขรอะปิดตาย ราวกับครั้งหนึ่งที่นี่เคยเป็นทางเชื่อมของโครงการขนาดใหญ่จินกวาดไฟฉายไปทั่วก่อนชะงัก“คุณฉิน…”“ดูนี่ครับ”ฉินหันไปตามลำแสงบนผนังคอนกรีตมีสัญลักษณ์สีดำถูกพ่นเอาไว้เป็นวงกลมที่มีเส้นสามเส้นตัดผ่านสัญลักษณ์เดียวกับที่ปรากฏบนแฟ้มลับของ PROJECT EDENใต้สัญลักษณ์มีตัวอักษรภาษาอังกฤษจาง ๆSector BResearch Wingฉินขมวดคิ้ว“ที่นี่ไม่ใช่แค่คลังเอกสาร”“แต่มันเคยเป็นส่วนหนึ่งของศูนย์วิจัย”จินพยักหน้า“หรืออาจเป็นทางหนีฉุกเฉินของโครงการ”ทั้งสองเดินต่ออย่างระมัดระวังจนกระทั่งอุโมงค์เริ่มกว้างขึ้นเบื้องหน้าปรากฏประตูเหล็กบานใหญ่ที่เปิดแง้มอยู่เมื่อผลักเข้า

เสียงสัญญาณเตือนยังคงดังก้องไปทั่วอาคารอีวานกรุ๊ปไฟฉุกเฉินสีแดงสลับกระพริบเป็นจังหวะ ทำให้บรรยากาศทั้งชั้นเต็มไปด้วยความตึงเครียดหน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องยังคงแสดงข้อความเดียวกันWELCOME BACKPROJECT EDENพนักงานหลายคนเริ่มแตกตื่นฝ่ายไอทีรีบวิ่งเข้าห้องเซิร์ฟเวอร์เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกระจายกำลังไปทุกชั้นแต่ไม่มีใครสามารถอธิบายได้ว่าเกิดอะไรขึ้นฉินยังคงยืนอยู่หน้าจอสายตาของเขาจับจ้องข้อความนั้นไม่กะพริบ“จิน”“ครับ”“ตัดระบบหลักทั้งหมด”จินรีบพิมพ์คำสั่งลงบนแท็บเล็ตทันทีไม่กี่วินาทีต่อมา เขากลับชะงัก“ไม่ได้ครับ”ฉินหันไปมอง“หมายความว่าไง”“มีคนล็อกสิทธิ์ผู้ดูแลระบบทั้งหมด”“ตอนนี้…”“…แม้แต่ฝ่ายไอทีของเราก็เข้าไม่ได้”ฉินกำหมัดแน่นคนที่ทำแบบนี้ได้ต้องรู้โครงสร้างระบบของอีวานกรุ๊ปเป็นอย่างดีและอาจแฝงตัวอยู่ในบริษัทมานานแล้วอีกด้านหนึ่งชั้นบนสุดของอาคารอีวานกำลังมองภาพจากกล้องวงจรปิดสีหน้าของเขาเคร่งเครียดกว่าทุกครั้งเลขาคนสนิทเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน“ท่านครับ”“เราติดต่อฝ่ายรักษาความปลอดภัยบางจุดไม่ได้”อีวานเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามคำถามที่ทำให้เลขาชะงัก“คนของโ

เสียงเพลงกล่อมเด็กยังคงดังก้องอยู่ในหัวของอีวานแม้สายโทรศัพท์จะถูกตัดไปแล้วแต่บรรยากาศกลับเย็นเยียบราวกับมีใครบางคนยังยืนอยู่ตรงนั้นอันดาไม่เคยเห็นอีวานเป็นแบบนี้มาก่อนผู้ชายที่เคยสงบนิ่งในทุกสถานการณ์กลับกำโทรศัพท์แน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้น“พ่อ…”เธอเอ่ยเรียกเบา ๆอีวานค่อย ๆ หลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ“คืนนี้…ลูกกลับไปพักก่อน”อันดาส่ายหน้าทันที“หนูจะไม่กลับ”“พ่อกำลังปิดบังอะไรอยู่ค่ะ?”อีวานเงียบสายตาเหลือบไปยังรูปถ่ายเก่าบนโต๊ะรูปที่มีชายสี่คนยืนเคียงกันและหนึ่งในนั้น…ถูกฉีกใบหน้าออกไป“เขากลับมาแล้ว…”อีวานพึมพำกับตัวเองน้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความโกรธแต่เต็มไปด้วยความกังวล“ใครคะ”อันดาถามอีกครั้งอีวานเงยหน้ามองลูกสาวบุญธรรมก่อนตอบเพียงสั้น ๆ“คนที่พ่อหวังว่าจะไม่มีวันกลับมา”ขณะเดียวกันอีกฟากหนึ่งของเมืองโกดังร้างริมท่าเรือแสงไฟเพียงดวงเดียวส่องลงบนโต๊ะไม้เก่าๆชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ในมือหมุนเหรียญเงินเก่าไปมาอย่างใจเย็นเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลังชายอีกคนเดินเข้ามา ก่อนก้มศีรษะเล็กน้อย“ทุกอย่างเป็นไปตามแผนครับ”ชายบนเก้าอี

สายฝนหยุดตกแล้วแต่ความเงียบที่หลงเหลืออยู่ในห้องทำงานของอีวาน กลับหนักกว่าพายุที่เพิ่งผ่านพ้นไปไม่มีใครพูดหลังจากคำว่า “PROJECT : EDEN”ไม่มีใครแม้แต่จะขยับตัวเพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า…ศัตรูที่พวกเขากำลังเผชิญ ไม่ใช่แค่คนที่ฆ่าอเล็กเซย์เมื่อสิบปีก่อนแต่มันคือองค์กรที่ยังมีชีวิตอยู่และกำลังจับตามองทุกย่างก้าวของพวกเขาจินเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบเขาปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ช้า ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองทุกคน“ผมลบข้อมูลที่เชื่อมต่อทั้งหมดแล้วครับ”“แต่ผมไม่มั่นใจว่าเขาจะตามสัญญาณเราได้ไหม”ฉินพยักหน้าช้า ๆสายตาของเขายังคงนิ่งอยู่กับแผนที่บนหน้าจอ“เขาไม่ได้ต้องการข้อมูล”เขาพูดขึ้นเบา ๆ“เขาต้องการให้เรารู้ว่า…”“…เขาหาเราเจอ”คำพูดนั้นทำให้อันดาเผลอกำชายเสื้อแน่นความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามาตั้งแต่ความจริงเริ่มปรากฏ เธอรู้ว่ามันอันตรายแต่ไม่เคยรู้สึกชัดเท่าวันนี้ศัตรูไม่ได้ซ่อนตัวอีกต่อไปเขากำลังส่งสัญญาณเตือนอีวานลุกขึ้นจากเก้าอี้“ตั้งแต่คืนนี้”“ทุกคนต้องระวังตัว”เขาหันไปมองฉิน“โดยเฉพาะหลาน”ฉินมองด้วยความสงสัย“เพราะผมเป็นลูกของอเล็กเซย์?”อีวานส่ายหน้า“เพราะหลานกำลังเข้าใกล้คว

สำนักงานใหญ่ของอีวานกรุ๊ปยังคงเงียบสงบเหมือนทุกวันกระจกบานสูงสะท้อนแสงแดดยามสายจนแสบตา แต่บรรยากาศภายในกลับเย็นผิดปกติรถของจินค่อย ๆ จอดหน้าทางเข้าไม่มีใครพูดอะไรตลอดทางหลังจากออกจาก A-17 ทุกคนต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเองฉินเปิดประตูรถลงเป็นคนแรกมือของเขากำแฟ้มเอกสารและภาพถ่ายที่พบในห้องเก็บเอกสารแน่นภาพที่อเล็กเซย์กับอีวานยืนจับมือกันมันยังติดอยู่ในหัวเขาตอนนี้มันทำลายภาพของ “ศัตรู” ที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดสิบปีแต่อีกด้านหนึ่ง…มันก็ยังไม่เพียงพอจะทำให้เขาให้อภัยอันดาเดินลงมายืนข้างเขาเธอมองอาคารตรงหน้า ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก“คุณยังเปลี่ยนใจทันนะ”เธอพูดเบา ๆ“ถ้าคุณยังไม่พร้อม”ฉินส่ายหน้า“ผมหนีมาสิบปีแล้ว”“วันนี้ผมจะฟังจากปากเขาเอง”อันดาไม่พูดต่อเธอรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อแก้แค้นอีกแล้วแต่เขามาเพื่อตามหาคำตอบทั้งสองเดินผ่านโถงด้านหน้าพนักงานหลายคนหันมองด้วยความประหลาดใจ แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาขวางเหมือนทุกคนได้รับคำสั่งไว้ล่วงหน้าลิฟต์เปิดออกทันทีที่พวกเขาเดินเข้าไปไม่มีการกดปุ่มไม่มีการสแกนบัตรลิฟต์เคลื่อนขึ้นไปยังชั้นบนสุดเองจินขมวดคิ้ว“เหมือน