Ja Aoの小説

“ก็แค่หวัง และขอความกรุณา!” หญิงสาวอ้อมแอ้มตอบไม่เต็มคำนัก ถ้าเธอเป็นเจ้าของเงินคงจัดการให้เด็ดขาดไปแล้ว“แล้วถ้าผมจะส่งเรื่องนี้ให้ทนาย ให้กฎหมายเป็นคนจัดการล่ะ คุณจะว่าไง?” คำตอบของเขาทำเอาเธอใจหล่นวูบ หน้าเสียทันที เธอเป็นห่วงพี่ชายมากกว่าตัวเอง แต่แล้วความหวังที่ใกล้มอดดับ ก็ถูกจุดประกายหวังในดวงตาคู่สวยให้สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินประโยคต่อมาของเขา“แต่ผมก็ยังมีอีกข้อเสนอ ให้คุณเลือก!”“คุณจะให้ฉันทำอะไรคะ ให้ทำงานโดยไม่รับเงินเดือนจนกว่าคุณจะพอใจก็ได้ แต่อย่าทำอะไรพี่หนึ่งเลยนะคะ ฉันขอร้อง ให้ฉันรับผิดคนเดียวก็ได้”“คุณเป็นน้องสาวที่ดีมากนะ อย่าห่วงไปเลย ถ้าคุณรับข้อเสนอผม ทั้งคุณและหนึ่งก็ยังทำงานที่นี่ต่อไปได้ แถมเงินเดือนก็ยังได้กันปกติ”“ข้อเสนอที่คุณว่าคืออะไร?” คคนางค์มองหน้าอีกฝ่ายด้วยความฉงน ศารทูลยังไม่ตอบ ชายหนุ่มเดินไปที่บาร์เครื่องดื่ม แล้วหยิบน้ำสีอำพันเทจากขวดลงแก้ว จากนั้นก็กระดกลงคอก่อนหันมามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่เธอกลัวเหลือเกินว่าข้อเสนอนั้นเธออาจจะรับมันไม่ไหว“ตัวคุณยังไงล่ะ!” คคนางค์เบิกตากว้างคาดไม่ถึงว่าข้อเสนอจะเป็นเช่นนี้“คะ? ช่วยอธิบายเ

ความหวังเรื่องนำบ้านเข้ากู้กับธนาคารอย่างที่คนินบอกล่าช้าออกไปอีก เมื่อธนาคารเรียกขอเอกสารเพิ่มเติม คคนางค์ที่ไปตกปากรับคำกับเจ้าของเงินจึงเครียดมาก หลังจากวันนั้นเธอไม่เจอเขาอีกเลย ชายหนุ่มหายหน้า ไม่เข้าออฟฟิศ จากที่เคยเจอเป็นประจำที่โรงอาหารทั้งมื้อเช้า เที่ยง เย็น ก็ไม่เจอเหมือนก่อน เขาคงโกรธมากจนไม่อยากเจอแม้กระทั่งหน้าเธอส่วนคนินนั้นแม้จะยังทำงานปกติ แต่ก็ยังกังวลเรื่องเงินที่ต้องนำมาคืนไม่ต่างจากเธอ คนินพยายามที่จะเข้าไปขอคุยด้วย แต่เหมือนศารทูลจะไม่เปิดโอกาส วันนี้คือวันสุดท้ายที่เธอไปตกปากรับคำว่าจะนำเงินมาคืนเขา แต่ดูเหมือนคำสัญญาจะสูญเปล่า เมื่อไม่มีเงินไปคืนเขาตามสัญญาเลิกงานหญิงสาวจึงรวบรวมความกล้าปั่นจักรยานตรงไปที่บ้านของเขา คนอย่างเธอพูดแล้วมีความรับผิดชอบพอ ตอนนี้เธอยอมทำทุกอย่าง ไม่ว่าเขาจะไล่เธอออก หรือจับส่งตำรวจเธอก็จะยอมรับอย่างเต็มใจ แต่เมื่อไปถึงกลับไม่เจอเขา มีเพียงป้าอิ่มที่ค่อนข้างแปลกใจเมื่อเห็นเธอมาหาเจ้านายถึงบ้านพัก“คุณเสือยังไม่กลับเข้ามาเลยค่ะ” ป้าอิ่มแจ้งเมื่อเธอแสดงความจำนง“แล้วป้าอิ่มรู้ไหมคะ ว่าวันนี้จะกลับมารึเปล่า?”“เอ! ไม่เห็นบอกว่าไปไหนนะค

“น้อง วันนี้มีเอกสารอะไรให้ผมเซ็นไหม?” ศารทูลเข้ามาที่ออฟฟิศแต่เช้า ในขณะที่คคนางค์กำลังนั่งขมวดคิ้วกลุ้มใจกับตัวเลขที่เธอตกแต่งเพิ่มเติมเข้าไป หญิงสาวสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงทักถาม มือบางค่อย ๆ เลื่อนปิดแฟ้มที่เปิดค้างไว้ เลื่อนตัวปรับท่านั่งใหม่ ส่งยิ้มนำไปก่อน แต่วันนี้เธอกับเจอกับสายตานิ่งขรึม ไม่ได้แพรวพราวล้อเลียนเหมือนเช่นทุกครั้ง หรือเขาจะรู้แล้ว ?“มีค่ะ ฉันวางไว้ให้ที่โต๊ะแล้ว” เขาพยักหน้า แล้วเดินหายไปในห้องทำงาน คคนางค์ถอนหายใจอย่างโล่งใจ ที่ไม่ต้องเผชิญกับเจ้าของเงินในบัญชีที่เธอแอบช่วยพี่ชาย เปลี่ยนแปลงตัวเลขในรายงานที่ชายหนุ่มต้องตรวจเซ็น เอาเถอะเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว อีกนิดคนินก็น่าจะนำเงินมาคืน ตอนนี้ทำเนียน ๆ ไปก่อนก็แล้วกัน คคนางค์สรุปกับตัวเองส่วนเจ้าของเงินนั้นก็นั่งหน้าเครียดไม่ต่างจากหญิงสาวข้างนอก ศารทูลมองผ่านกระจกภายในห้องทำงาน ดูผู้หญิงที่เขาแน่ใจว่ารู้สึกดีด้วย แต่ตอนนี้ไม่รู้เขาควรรู้สึกอย่างไรต่อไป เมื่อรู้ว่าสองคนพี่น้องนั่น พยายามปกปิดและทำอะไรกันอยู่ ความจริงเรื่องเงินไม่ได้เป็นปัญหาอะไรสำหรับเขา มันเจ็บใจตรงคนที่เขาไว้ใจคือ คนินหักหลังเขา และหญิงสาวที่

คคนางค์เพิ่งได้เจอกับคนินในวันหยุด ซึ่งครั้งนี้คนินอยู่ติดไร่ ต่างจากทุกครั้งที่แม้กระทั่งวันหยุดพี่ชายเธอก็มักมีเหตุให้ไปนู่นนี่อยู่เสมอ หญิงสาวลองไลน์ไปชวนพี่ชายเข้าไปซื้อของในตัวเมือง คนินเงียบหายไปนานพอควรถึงได้ส่งข้อความตอบตกลงกลับมา“น้องนึกว่าพี่หนึ่งจะไม่พาไปแล้วเสียอีก” คคนางค์ชวนคุยระหว่างทาง“ความจริงพี่ก็อยากพาน้องไปทุกที่ที่น้องอยากไปนั่นแหละ ติดแต่งานที่รัดตัวนี่สิ”“พี่หนึ่งต้องทุ่มเทขนาดนั้นเลยเหรอคะ เราไม่ใช่เจ้าของไร่เสียหน่อย แค่ทำไปตามหน้าที่ให้เต็มที่ก็น่าจะโอเคแล้วนะน้องว่า”“น้องก็รู้ว่าพี่เป็นคนยังไง ยังจะมาถามอีก”“น้องรู้ค่ะ แต่ที่แปลกใจแล้วก็สงสัยคือ ตอนนี้พี่หนึ่งเดือดร้อนเรื่องเงินอยู่รึเปล่าคะ?” คำถามของน้องสาวทำให้คนินอึ้งไป ละสายตาจากถนนมามองใบหน้าสงสัยของอีกฝ่าย ก่อนจะปรับสีหน้าแล้วหันไปตั้งใจขับรถต่อ“หือ ทำไมถามอย่างนั้น สงสัยอะไรในตัวพี่”“พี่หนึ่งปิดอะไรน้องอยู่ไหมคะ”“พี่ไม่มีอะไรต้องปิด น้องจะพูดก็อะไรก็ว่ามาตรง ๆ พี่ไม่ชอบให้พูดจาแบบนี้” คนินเริ่มหงุดหงิด ปกติเขามักจะอ่อนโยนกับน้องสาวเสมอ แต่เมื่อมีเรื่องที่กวนใจเขามาตลอด ช่วงนี้จึงอารมณ์แปรปรวน

หลังทานหมูกระทะเรียบร้อย ศารทูลขับรถไปส่งคคนางค์ที่บ้านพัก เมื่อกลับมาถึงบ้าน นนทกรยังคงนั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่น“ทำไมยังไม่กลับอีก อิ่มแล้วไม่ใช่เหรอ” ศารทูลเดินไปทรุดตัวลงบนโซฟาข้าง ๆ สายตาจ้องมองทีวีที่อีกฝ่ายเปิดค้างไว้ แต่เจ้าตัวกลับเล่นสมาร์ตโฟนในมือ“ผมมีอะไรจะคุยด้วยหน่อย”“รีบขนาดนั้น?”“มันอัดอั้น” ศารทูลมองหน้าอีกฝ่าย ไม่ค่อยได้เห็นท่าทีเคร่งเครียดอย่างนี้มานานแล้ว เพราะนนทกรที่ทำงานกับเขามานาน มีแต่มุมร่าเริง มองโลกในแง่ดีไปเสียทุกอย่าง ท่าทางอย่างนี้ทำให้เขาแปลกใจ“นายไปหลงสาวที่ไหนหรือไงวะ”“ว่าไป เรื่องแค่นั้นทำอะไรผมไม่ได้หรอก”“แล้วมันเรื่องอะไร”“เกี่ยวกับคุณเสือนั่นแหละ”“เกี่ยวกับฉัน?” นนทกร พยักหน้า มองเจ้านายอย่างชั่งใจ เขาคิดอยู่นานว่าจะบอกตอนไหน มาตัดสินใจเอาได้เมื่อตอนหัวค่ำนี่เอง และเมื่อมาถึงก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นหญิงสาวที่น่าจะเป็นส่วนประกอบของประเด็นที่เขาอยากบอกอยู่ด้วย จึงต้องนั่งรออยู่จนป่านนี้ ซึ่งเจ้านายเขาก็อ้อยอิ่งเหลือเกิน กว่าจะไปส่งและกลับมาได้“ผมว่าบัญชีไร่เรา ตัวเลขมันผิดปกติไปนะ” นนทกร ตัดสินใจพูดออกไป ศารทูรแปลกใจนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ดูกั

อาหารเมนูเด็ดของแม่อิ่มที่เขาว่าคือ ‘หมูกระทะ’ คคนางค์แทบจะกรีดร้อง เธอไม่ได้กินอาหารพวกนี้นานแค่ไหนแล้ว ตอนเรียนอยู่ที่เชียงใหม่เธอกินเกือบทุกอาทิตย์ เพราะชอบมาก หญิงสาวแทบจะวิ่งเข้าไปกอดแม่อิ่ม คิดถูกแล้วที่มากินที่นี่ หลังจากที่ปฏิเสธแทบจะทุกครั้ง“เห็นคุณเสือบอกอยากทาน วันนี้อิ่มเลยจัดให้ แต่อิ่มไม่ใส่สามชั้นมาเยอะนะคะ ทานเยอะ ๆ มันไม่ดี” คคนางค์หน้ามุ่ยทันที โธ่! ของโปรดเธอเสียด้วย แม่อิ่มนะแม่อิ่ม“ไม่ดีตรงไหน ของอร่อยเลยนะนั่น พวกกุ้งปลาหมึกทั้งหลายชิดซ้ายเลยนะ”“นั่นสิคะแม่อิ่ม ขอเพิ่มอีกนิดได้ไหมคะ น้องไม่ได้ทานนานแล้ว นาน ๆ ที ไม่เป็นไรหรอก”“กินชุดนี้ให้หมดก่อนแล้วอิ่มจะมาเติมให้ อ้อ! แต่ถ้าบรรดาหมึก กุ้ง ไม่หมด สามชั้นก็อดนะคะ”“ใจร้าย” ศารทูลพ้ออย่างไม่จริงจังนัก ดั่งเป็นตัวแทนความรู้สึกของคคนางค์ในตอนนี้ แม่อิ่มหันมามองค้อนนิด ๆ แล้วหายเข้าครัวไปอีกครั้ง บนโต๊ะจึงเหลือเพียงเธอกับเขา บริเวณที่แม่อิ่มตั้งโต๊ะให้คือ เทอเรสบนระเบียงลอยของบ้านที่เธอเคยมาอยู่หลายครั้งวันนี้อากาศค่อนข้างเย็น ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว บรรยากาศโดยรอบถูกปกคลุมด้วยความมืด มีเพียงแสงจากดวงไฟตามทางเ