Novels by apinya8494

“ฉันก็มีของจะให้เธอเหมือนกัน”คำพูดของเตชินท์ทำให้พาขวัญมองเขาอย่างสงสัย“ของอะไรคะ?”เตชินท์ไม่ตอบทันทีเขากลับหันไปมองกล่องของขวัญบนโต๊ะอีกครั้งกล่องขนาดใหญ่ที่มีริบบิ้นสีสวยผูกเอาไว้ และการ์ดที่เขียนข้อความจากคณินอย่างชัดเจนสำหรับคนที่พี่อยากดูแลไปนาน ๆ คณินเตชินท์อ่านซ้ำอีกครั้งก่อนจะหันกลับมามองพาขวัญ“เปิดของเขาก่อนสิ”“คุณไม่เป็นอะไรจริง ๆ เหรอคะ?”“ไม่เป็นอะไร”“แต่หน้าคุณ…”“หน้าฉันทำไม?”พาขวัญมองเขา“ดูเหมือนกำลังจะฆ่าใครสักคนเลยค่ะ”ภูผาที่อยู่ด้านหลังหลุดหัวเราะออกมา“ฮ่า ๆๆ!”เตชินท์หันไปมองทันที“มึงอยากเป็นคนแรกไหม?”ภูผารีบหุบปาก“ไม่ครับ”พาขวัญถอนหายใจ“ฉันเปิดก็ได้ค่ะ”เธอค่อย ๆ แกะริบบิ้นออกเตชินท์ยืนอยู่ข้าง ๆทำเป็นไม่สนใจแต่สายตากลับจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเธอเมื่อเปิดกล่องออกพาขวัญก็พบกับ…กระเป๋าสะพายใบหนึ่งมันเป็นกระเป๋าแบรนด์ดังดูสวยและมีราคาแพงมากพาขวัญชะงัก“นี่…”ภูผาเดินเข้ามาดู“ของแท้ด้วย”วายุพยักหน้า“ราคาไม่เบาเลย”พาขวัญรีบปิดฝากล่องทันที“ฉันรับไว้ไม่ได้ค่ะ”เตชินท์หันมามอง“ทำไม?”“มันแพงเกินไป”“เขาให้เธอ”“แต่ฉันรับไม่ได้ค่ะ”พา

หลังจากวันที่เตชินท์ประกาศต่อหน้าคณินว่า…“ฉันกำลังจีบเธอ”ชีวิตของพาขวัญก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปไม่ใช่เพราะเธอถูกเตชินท์ตามจีบอย่างเปิดเผยเพียงคนเดียวแต่เพราะตอนนี้…เธอกำลังถูกผู้ชายถึงสองคนเข้าหาพร้อมกันและดูเหมือนว่า…ไม่มีใครคิดจะยอมแพ้“พาขวัญ”เสียงเรียกดังขึ้นหน้าห้องเรียนพาขวัญเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ“คะ?”เตชินท์เดินเข้ามาหาเธอพร้อมถุงอาหารเช้า“กินข้าว”พาขวัญมองถุงในมือเขา“คุณซื้อมาอีกแล้วเหรอคะ?”“อืม”“ฉันบอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องซื้อ”“ฉันก็ไม่ได้ซื้อให้เธอ”พาขวัญขมวดคิ้ว“แล้วซื้อให้ใครคะ?”“ซื้อให้ตัวเอง”เตชินท์วางถุงลงบนโต๊ะ“แต่ฉันกินไม่หมด”พาขวัญมองเขานิ่ง ๆ“คุณซื้อข้าวกล่องมาสองกล่องเลยนะคะ”“ฉันกินเยอะ”“คุณจะกินสองกล่อง?”“ใช่”“แล้วทำไมต้องเอามาวางตรงหน้าฉันด้วยคะ?”เตชินท์นั่งลงข้างเธอ“เพราะฉันอยากกินกับเธอ”พาขวัญชะงักภูผาที่นั่งอยู่ด้านหลังถึงกับหันไปมอง“มึงนี่พัฒนาขึ้นทุกวันนะ”เตชินท์หันไปมอง“อะไร?”“เมื่อก่อนซื้อของให้เขาแล้วอ้างว่าเหลือ”“แล้ว?”“วันนี้เปลี่ยนเป็นอยากกินด้วยกันแล้ว”วายุพยักหน้า“กลยุทธ์ดีขึ้น”“พวกมึงหุบปากไปเลย”พาขวัญพยายามกลั้น

หลังจากวันนั้น…พาขวัญก็พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเธอมาเรียนตามปกติทำงานพิเศษตามปกติและไปติวหนังสือให้เตชินท์ตามปกติทุกอย่างควรจะเหมือนเดิมถ้าเตชินท์ไม่เริ่มทำตัวแปลก ๆตั้งแต่เช้า…“พาขวัญ”เสียงเรียกดังขึ้นทันทีที่เธอก้าวเข้าห้องเรียนหญิงสาวหันไปมองเตชินท์กำลังนั่งอยู่ที่เดิมแต่บนโต๊ะของเขากลับมีแก้วกาแฟวางอยู่สองแก้ว“อะไรคะ?”“ของเธอ”พาขวัญมองแก้วกาแฟ“ของฉัน?”“อืม”“ทำไมคุณซื้อให้คะ?”“เห็นเธอชอบกิน”พาขวัญชะงัก“คุณรู้ได้ยังไงคะ?”เตชินท์ทำหน้าเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญ“ก็เห็นเธอกินทุกวัน”พาขวัญมองแก้วกาแฟในมือ“เท่าไหร่คะ?”เตชินท์เงยหน้าขึ้นทันที“อะไร?”“ค่ากาแฟค่ะ”“ฉันซื้อให้”“ฉันจ่ายคืนได้ค่ะ”“ไม่ต้อง”“ไม่ได้ค่ะ”“พาขวัญ”น้ำเสียงของเตชินท์จริงจังขึ้น“ฉันซื้อให้”หญิงสาวเงียบเตชินท์จึงพูดต่อ“ถือว่าเป็นของขวัญ”“ฉันไม่รับของฟรีค่ะ”“งั้นก็ถือเป็นค่าติว”พาขวัญหรี่ตา“คุณจะใช้ข้ออ้างนี้ไปถึงเมื่อไหร่คะ?”เตชินท์ยิ้ม“จนกว่าเธอจะยอมรับของจากฉัน”“ไม่มีวันค่ะ”“งั้นฉันก็จะพยายามไปเรื่อย ๆ”พาขวัญชะงักเขาพูดเหมือน…กำลังจีบเธอจริง ๆ“โอ้โห…”เสียงภูผาดังขึ้

“ตอนนี้เธอมีแฟนหรือยัง?”คำถามของคณินทำให้พาขวัญนิ่งไปเธอไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่า มีรถสปอร์ตสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นและคนที่นั่งอยู่ด้านในกำลังจ้องมองมาทางพวกเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม“ยังไม่มีค่ะ”พาขวัญตอบตามความจริงคณินยิ้ม“ถ้าอย่างนั้น…”เขายังพูดไม่ทันจบเสียงแตรรถก็ดังขึ้นปี๊น!พาขวัญกับคณินหันไปมองพร้อมกันกระจกรถสีดำค่อย ๆ เลื่อนลงเตชินท์มองทั้งคู่ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง“ขึ้นรถ”พาขวัญขมวดคิ้ว“คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?”“มารับเธอ”“แต่ฉันไม่ได้บอกให้คุณมารับ”“ฉันรู้”“แล้วมาทำไมคะ?”เตชินท์มองไปทางคณิน“ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเธอ”คณินยิ้มบาง ๆ“ถ้าอย่างนั้นพี่ไม่กวนแล้ว”พาขวัญหันไปมอง“พี่คณิน…”“ไว้พี่โทรหา”“ค่ะ”คำว่า โทรหา ทำให้เตชินท์ขมวดคิ้วทันทีแต่เขายังคงนั่งนิ่งจนกระทั่งพาขวัญเดินขึ้นรถเมื่อประตูปิดลงเตชินท์ก็ออกรถทันที“คุณจะรีบไปไหนคะ?”“ไม่ได้รีบ”“แต่คุณขับเร็วมาก”“ถ้าเธอกลัวก็จับไว้”พาขวัญหันไปมองเขา“จับอะไรคะ?”เตชินท์เหลือบมองมือของเธอ“จับอะไรก็ได้”“คุณนี่พูดจาแปลก ๆ อีกแล้วนะคะ”ชายหนุ่มไม่ตอบแต่ยิ่งคิดถึงคำพูดของคณิน เขาก็ยิ่งหงุดหงิดตอนนี้เธ

เช้าวันต่อมาพาขวัญเดินเข้ามหาวิทยาลัยพร้อมแพรไหมตามปกติ แต่วันนี้บรรยากาศรอบตัวกลับดูแปลกไปเล็กน้อยตั้งแต่เดินเข้ามา เธอก็ได้ยินเสียงนักศึกษาหลายคนพูดถึงเรื่องเดียวกัน“ได้ข่าวหรือยัง?”“ข่าวอะไร?”“รุ่นพี่คนใหม่ที่ย้ายกลับมาน่ะสิ สวยมากเลยนะ”“เห็นว่าเป็นแฟนเก่าของเตชินท์ด้วย”“จริงเหรอ?”พาขวัญที่เดินผ่านได้ยินทุกคำเธอพยายามทำเป็นไม่ได้สนใจแต่แพรไหมกลับหันมามอง“ขวัญ”“คะ?”“เธอไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นก็ได้นะ”“หน้าแบบไหนคะ?”“หน้าเหมือนกำลังฟังทุกคำที่เขาพูด”พาขวัญรีบหันหน้าหนี“ฉันไม่ได้สนใจสักหน่อยค่ะ”แพรไหมยิ้ม“ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าเธอสนใจเรื่องอะไร”พาขวัญเงียบก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินหนี“รีบไปเรียนเถอะค่ะ”แพรไหมมองตามแล้วหัวเราะเบา ๆดูเหมือนเพื่อนของเธอจะยังไม่รู้ตัวเลยว่า…หัวใจของตัวเองกำลังเริ่มมีปัญหาเข้าแล้วเมื่อเข้ามาในห้องเรียนพาขวัญก็พบว่าเตชินท์นั่งอยู่ที่เดิมแต่วันนี้เขาไม่ได้มาคนเดียวภูผากับวายุนั่งอยู่ข้าง ๆและทันทีที่พาขวัญเดินเข้ามาภูผาก็ยกมือเรียก“พาขวัญ ทางนี้!”พาขวัญเดินเข้าไปหา“มีอะไรคะ?”“มานั่งด้วยกันสิ”เธอกำลังจะนั่งลงแต่เตชินท์กลับดึงเก้าอี้ข

เช้าวันต่อมาพาขวัญมาถึงมหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้าเหมือนทุกวันเธอเดินเข้าห้องเรียนพร้อมแพรไหม ก่อนจะเห็นเตชินท์นั่งอยู่ที่เดิมแต่วันนี้…ข้าง ๆ เขากลับมีหญิงสาวอีกคนกำลังนั่งอยู่ริสาพาขวัญชะงักไปเพียงเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินไปนั่งที่ของตัวเอง“ขวัญ”แพรไหมเรียกเบา ๆ“คะ?”“เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”“เป็นอะไรเหรอคะ?”แพรไหมเหลือบมองไปทางเตชินท์“ก็…”“ไม่มีอะไรค่ะ”พาขวัญตอบพร้อมเปิดหนังสือเธอพยายามตั้งใจอ่านหนังสือแต่เสียงหัวเราะของริสาที่ดังมาจากด้านหลังก็ยังคงลอยเข้าหูอยู่ตลอดเวลา“นายยังเหมือนเดิมเลยนะเตช”“ตรงไหน?”“ชอบทำหน้าเบื่อโลก”“ฉันก็เป็นแบบนี้มาตลอด”“แต่ตอนคบกับฉัน นายไม่เห็นทำหน้าแบบนี้เลย”พาขวัญที่กำลังจดเลคเชอร์อยู่ชะงักมือที่ถือปากกาหยุดลงชั่วขณะก่อนเธอจะรีบเขียนต่อไม่เกี่ยวกับเราเธอพยายามบอกตัวเองเตชินท์จะคุยกับใครก็เป็นเรื่องของเขาแต่ทำไม…มือของเธอถึงเขียนอะไรไม่รู้เรื่องเลยสักอย่าง?“พาขวัญ”เสียงเตชินท์ดังขึ้นจากด้านหลังหญิงสาวหันกลับไป“คะ?”“วันนี้มีติวไหม?”“มีค่ะ”“ที่ห้องเล่นเกม?”“ค่ะ”“งั้นไปพร้อมฉัน”พาขวัญมองไปทางริสาหญิงสาวกำลังมองพวกเขาอยู่“คุณไ