กับดักรักสัญญาแค้น (Love Vengeance Contract)

      ควันสีเทาจางๆ ลอยคลุ้งอยู่ภายในห้องแคบอับทึบ ที่เต็มไปด้วยเงาดำทึบหนาแน่น บ่งบอกถึงการมีอยู่ของควันบุหรี่ ชายหนุ่มที่กำลังปล่อยควันบุหรี่ นั่งนิ่ง เงียบงัน ราวกับภูเขาไฟที่กำลังพร้อมจะปะทุ มองรูปถ่ายในมือด้วยแววตาเกรี้ยวกราด เหมือนมีไอร้อนระอุดุจเปลวไฟแห่งโลกันตร์ถูกฉายผ่านดวงตาคู่นั้น ภาพผู้หญิงในรูปนั้น คือคนที่พรากน้องสาวแท้ๆ ที่เขารักยิ่งกว่าชีวิตไปจากเขา และสำหรับเขา... เธอจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต!

      ย้อนกลับไปเมื่อ 3 ปีก่อน เรื่องราวมันมีอยู่ว่า…

      “ฮือๆ ... พี่ ... ช่วยแพรวด้วย...”

      เสียงสะอื้นปนหอบหายใจของหญิงสาวดังขึ้น ก่อนที่เธอจะวิ่งพรวดเข้ามาในห้องทำงาน ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา สะอื้นจนตัวสั่น เหมือนลูกหมาตกน้ำก็ไม่ปาน

      “แพรว! เป็นอะไรไป! ใครทำอะไรน้อง!” เสียงตะคอกของพีรดนย์ดังลั่นเมื่อเขาเห็นน้องสาวที่ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา เขาถึงกับละสายตาจากงานที่ทำอยู่ในทันที ใครหน้าไหนมันกล้าทำให้น้องสาวของเขาให้เสียใจขนาดนี้!

      “ฮึก! ฮือ! พี่วี พี่วี ... ฮือๆ” แพรววาพยายามกลั้นเสียงสะอื้น แต่มันก็ทำไม่ได้ ยิ่งนึกถึงภาพบาดตาบาดใจที่เกิดขึ้นเมื่อก่อนหน้า เธอยิ่งร้องไห้โหหนักขึ้นไปอีก และมันยากเกินไปที่เธอจะรวบรวมเรื่องราวทั้งหมดมาเล่าให้พี่ชายของเธอฟัง

      “ไอ้วีทำอะไรแพรว! บอกพี่มา!” พอได้ยินชื่อแฟนที่คบกับน้องสาวมาตั้งสองปี อารมณ์ของพีรดนย์ก็พุ่งสูงขึ้นทันที เขาเตือนแพรววามาตั้งแต่แรกแล้วว่าคนอย่างรวีจะต้องทำให้น้องสาวของเขาเสียใจ แล้ววันนี้มันก็เกิดขึ้นจริงจนได้!

      “พี่วี ... ฮึก! พี่วีทิ้งแพรวไปแล้วค่ะพี่ ฮือๆ” เสียงสะอื้นยังคงดังอย่างต่อเนื่อง และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ

      “ไอ้วี ... ไอ้เลวนั่นมันอยู่ไหน! พี่จะไปจัดการมันเดี๋ยวนี้!” ตอนนี้ความโกรธเข้าครอบงำจนเขาขาดสติ และไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ใครก็ตามที่ทำให้น้องสาวเขาร้องไห้ มันจะต้องชดใช้!

      “เป็นเพราะมันคนเดียวที่ทำให้พี่วีทิ้งแพรวไป! ฮือๆ” แพรววาร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน “ถ้ามันไม่เที่ยวโปรยเสน่ห์ไปทั่วให้ผู้ชายตามกรี๊ด พี่วีคงไม่ทิ้งแพรวไปแบบนี้! เพราะมันคนเดียว ยัยมุกดา! แพรวเกลียดมัน!”

      “มุก?” พีรดนย์ทวนชื่อนี้ขึ้นมาอย่างนึกสงสัย ชื่อนี้มันคุ้นหูเหลือเกิน เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน... แต่ตอนนี้เขานึกไม่ออกว่าชื่อนี้คือใคร ... และไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ถ้าผู้หญิงคนนี้ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้น้องสาวเขาเจ็บปวด เธอก็จะต้องรับผลกรรมอย่างสาสม!

      “ยัยมุก! ยัยมารหัวใจ! แพรวเกลียดมัน! แพรวจะฆ่ามัน! กรี๊ด~” แพรววากรีดร้องออกมาสุดเสียงก่อนจะหมดสติไปทันที เมื่อได้ยินชื่อมุกจากปากพี่ชาย มันเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้สติของเธอขาดผึง เธอเกลียดมัน! เกลียดชื่อนี้! และเกลียดทุกสิ่งที่เป็นมัน!

      “แพรว!” พีรดนย์รีบเข้าไปประคองร่างน้องสาวที่หมดสติแล้วอุ้มไปที่ห้องนอนทันที เขาจะต้องรู้เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับน้องสาวของเขาให้เร็วที่สุด