ถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว

เมื่อความฝันของเธอเต็มไปด้วยภาพหลอนที่แสนเย้ายวน...และผู้ชายที่ก้าวเข้ามาก็อันตรายเกินกว่าจะต้านทาน

เธอจำสัมผัสเร่าร้อนในคืนนั้นไม่ได้... ทว่าเขากลับตีตราจองทุกตารางนิ้วบนร่างกายเธอไว้ในความทรงจำอย่างไม่มีวันลืม...

ดวงตาคมกริบไล่มองใบหน้าสวยล้ำราวกับรูปปั้นนั้นอย่างละเอียดทุกลายเส้น จนมาหยุดนิ่งที่ดวงตาใสซื่อที่เปี่ยมไปด้วยน้ำตาคู่นั้น ดวงตาที่ทำให้หัวใจแกร่งที่ด้านชากระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ใครกัน... ที่ส่ง ‘ของขวัญ’ ล้ำค่าแบบเธอมาให้ฉันถึงที่นี่?”

ปัจจุบัน...

อลิซ เด็กสาวอายุ 21 ปี เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ที่มีใบหน้าสวยหวานสดใส ดวงตากลมของเธอโตบริสุทธิ์ กำลัง หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าอาคารกระจกสูงที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านธุรกิจ หัวใจดวงน้อยเต็นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก วันนี้ไม่ใช่แค่เพียงวันแรกของการฝึกงานในบริษัทระดับโลก แต่มันคือวันแรกที่แม่ยอมปล่อยมือให้เธอได้ก้าวออกมาเผชิญโลกกว้างและใช้ชีวิตแบบผู้ใหญ่จริงๆ เสียที

“เอาล่ะอลิซ... เธอทำได้ สู้เขา!”

เด็กสาวพึมพำกับตัวเองพลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ เธออยู่ในชุดนักศึกษาที่รีดจนเรียบกริบ รองเท้าส้นสูงสีขาวสะอาดตาก้าวฉับๆ ผ่านประตูอัตโนมัติเข้าไป พนักงานในชุดสูทภูมิฐานเดินสวนกันไปมาด้วยท่าทางเร่งรีบ ทุกคนดูคล่องแคล่วและเป็นมืออาชีพจนอลิซรู้สึกว่าตัวเองดูตัวเล็กจ้อยลงไปถนัดตา

มือบางขยับสายสะพายกระเป๋าให้เข้าที่ ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ตามที่ระบุไว้ในอีเมลตอบรับ

“สวัสดีค่ะ... หนูมาฝึกงานค่ะ ชื่ออลิซค่ะ”

เธอยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มบุ๋ม พยายามคุมน้ำเสียงให้ดูสดใสและมั่นใจที่สุดเท่าที่จะทำได้ พนักงานหญิงหลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ สายตาคู่นั้นกวาดมองอลิซตั้งแต่หัวจรดเท้า... หนึ่งครั้ง... แล้วมองซ้ำอีกครั้งอย่างพิจารณา

สายตานั้นไม่ได้มีความเป็นมิตรอย่างที่อลิซคาดหวัง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงและประเมินค่าบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ

“ฝึกงาน?” พนักงานคนนั้นทวนคำ เสียงเรียบนิ่ง

“ค่ะ... พึ่งมาวันแรกค่ะ”

รอยยิ้มของอลิซเริ่มค้างเติ่ง เมื่ออีกฝ่ายไม่ยิ้มตอบแถมยังมองหน้าเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับเห็นของแปลก นิ้วเรียวพิมพ์คีย์บอร์ดรัวเร็วอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าเย็นชาที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง

“ชั้นบนสุด... ท่านประธานเรียกพบเธอเป็นการส่วนตัว”

“เอ่อ... ชั้นบนสุดเลยเหรอคะ?”

“บอกให้ขึ้นไปก็ขึ้นไปเถอะน่า อย่าถามมาก!”

“ใช้ใบนี้... ขึ้นลิฟต์ตัวในสุดไปซะ”

“คะ?”

“ค...ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

“อลิซ... เธอต้องไม่อ่อมนะ ใจดีสู้เสือเข้าไว้ วันแรกเอง คนดีๆ ในตึกนี้คงยังมีอีกเยอะแยะแหละน่า”

อลิซก้าวเท้าออกจากลิฟต์ช้า ๆ สีหน้าที่พยายามนิ่งไว้เมื่อครู่เริ่มไปไม่เป็น เมื่อเธอเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า คือโถงชั้นบนสุด สุดกว้างขว้างกว่าที่เธอคิด และที่สำคัญมันดูเงียบ…และดูแพงมาก

‘เรามาผิดที่หรือเปล่าเนี่ย..’

อลิซกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างคนยังตั้งสติไม่ทัน ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับโต๊ะทำงานตัวยาวที่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าห้องกระจกบานใหญ่ และที่โต๊ะนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่

‘

“เอ่อ...สวัสดีค่ะ หนูมาฝึกงานค่ะ ชื่ออลิซนะคะ”

‘เอ๊ะ...หรือว่าฉันแต่งตัวแปลกไป? หรือกระโปรงฉันสั้นเกินไปนะ?’ อลิซเริ่มเสียความมั่นใจจนเผลอขยับตัวอย่างประหม่า

“ฝึกงาน?” น้ำเสียงนั้นเรียบเฉย แต่กลับแฝงไปด้วยกระแสความไม่เป็นมิตรอย่างรุนแรงจนสัมผัสได้

“ค่ะ...วันนี้วันแรกค่ะ”

‘ทำไมต้องมองกันแบบนี้ด้วยนะ…’

‘หรือว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็น ‘ผู้หญิงของท่านประธาน’? แล้วเธอกำลังเขม่นฉันเพราะกลัวว่าเด็กฝึกงานหน้าใหม่คนนี้จะมาสั่นคลอนตำแหน่งของเธอหรือเปล่า?’

“หนูจะไม่แย่งผู้ชายของคุณพี่แน่ๆ ค่ะ! สาบานได้เลย!”

‘ตายแล้วอลิซ! ยัยซุ่มซ่าม! พูดบ้าอะไรออกไปเนี่ย!’

“…..”

“เอ่อ... คือหนู... หนูหมายถึง...”

‘อลิซ... เพิ่งจะวันแรกเองนะลูก อย่าเพิ่งพังพินาศตั้งแต่ยังไม่เริ่มงานสิ...’

“หึ... มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ใครบอกว่าฉันเป็น ‘ผู้ชายของพี่เขา’ กันล่ะ... หืม? เด็กฝึกงาน”