Novels by ไข่ดาวเบคอน

หลังจากที่ทุกคนทานอาหารเสร็จแม่เพียรจิตจึงขอตัวเข้านอนก่อนส่วนมดกับจิ๊บพึ่งกลับมาถึงตามหลังเข้านอนเรียบร้อยแล้วรวมถึงเด็กๆที่นี่ หญิงสาวที่รู้สึกเป็นห่วงที่อีกคนกินข้าวไปได้นิดเดียวอาจจะเพราะไม่ชินกับที่นี่ถึงแม้ว่าเขาจะเคยมาอยู่ตั้งแต่เล็กทว่าด้วยการใช้ชีวิตของเขาค่อนข้างลูกคุณหนูหญิงสาวจึงนำนมสดไปให้เขาภายในห้องขนาดเล็กที่มีร่างสูงนั่งดูงานภาพหน้าจอไอแพดรุ่นใหม่ล่าสุด ไม่นานก็มีเสียงแจ้งเตือนไปยังอีเมลสายตาคมที่เห็นว่าเป็นชื่อของคนที่เขาจ้างไปหาข้อมูลจึงรีบกดเข้าไปดู....เมื่อกดไปเพียงเท่านั้นใบหน้าหล่อเหลาเริ่มฉายความโกรธมาในแววตาที่เริ่มดุร้ายมือแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดกำเข้าหากันแน่น“เธอมันใจร้าย....”ก็อกๆ.. เสียงประตูดังขึ้น“คุณปัญนอนหรือยังคะ”“ฉันนำนมสดมาให้ค่ะ” ยืนรอคนด้านในเปิดประตูไปได้สักพักเมื่อเห็นคนข้างในไม่ตอบกลับดึงตั้งท่าจะเดินกลับแต่ทว่าประตูที่พึ่งเคาะไปกลับเปิดออก“เป็นอะไรหรือเปล่าคะสีหน้าคุณดูไม่ดีเลย” หญิงสาวเอ่ยทักเพราะหน้าตาเขาตอนนี้ดูเดาอารมณ์ไม่ได้เลย“เครียดเอกสารเธอช่วยเข้ามาดูหน่อย” “อะเอ่อค่ะ” เมื่อร่างบางเข้ามาชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปล็อ

เช้าวันเสาร์หญิงสาวตื่นแต่เช้าสะพายเป้ใบเก่าเดินไประยะทาง 2 เมตรก็ถึงป้ายรถเมล์ที่คุ้นเคยนั่งไปจนเกือบสุดสายก็ต้องต่อรถสองแถวเข้าซอยไปอีกเพราะบ้านแห่งนี้อยู่แถบชานเมืองข้ามจากตัวเมืองเชื่อมจังหวัดปริมณฑล เอี๊ยด... รถสองแถวได้หยุดตรงหน้าปากซอยร่างบางสาวเท้าไปตามทางถัดจากบ้านสองหลังก็เป็นบ้านที่เธอคุ้นเคยตั้งแต่จำความได้มือบางผลักประตูที่เริ่มเก่าเข้าไปทว่ากำลังจะปิดประตูก็มีแรงดึงจากด้างล่างชายเสื้อปึก..อึ“เย้พี่เมย์..กลับมาแล้ว” เสียงใสแจ๋วจากปกป้องเด็กชายอายุ 7 ขวบที่กำลังเตะฟุตบอลกับพี่ๆระหว่างรอหญิงสาวกลับมาในวันหยุดเป็นประจำ“ไงเราตัวมอมแมมอีกแล้ว” มือบางลูบหัวเล็กที่เปียกชื้นเต็มไปด้วยเหงื่อจากการออกกำลังส่งผลให้เด็กชายยิ้มโชว์ฟันที่เริ่มผลัดเปลี่ยนจากน้ำนมเป็นฟันแท้“วันนี้กลับมาเร็วจังลูกเมย์” แม่เพียรจิตที่กำลังเตรียมปลอกฟักสำหรับทำกับข้าวเย็นนี้รวมถึงเฝ้าดูแลเด็กๆไปด้วย“ที่นี่เขาหยุดเสาร์อาทิตย์ก็เลยอยากกลับมานอนตักแม่...” หญิงสาวที่ไม่เคยได้รับความรักจากใครนอกจากที่นี่แต่เมื่อมีคนรับอุปการะเธอจึงทำให้ต้องไปอาศัยอยู่บ้านหลังใหม่แต่ทว่าความรักที่นั่นกลับ

“ฝากคุณเมย์ตรวจสอบอีกทีนะครับ”“ได้ค่ะ” ซึ่งเอกสารรอบนี้เยอะพอสมควรเลย เมื่อฤทธิ์อธิบายเอกสารแต่ละส่วนให้หญิงสาวสักพักก็ออกจากห้องทำงานหรูไปเหลือเพียงเธอและประธานหนุ่มขี้หงุดหงิด“ระยะทางไม่ได้ไกลทำไมมาช้า..” เสียงเข้มถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจสายตาคมก้มอ่านเอกสารที่กำลังมีปัญหาไปด้วยบวกกับความรู้สึกหงุดหงิดต่ออีกคน“คะคือ..เจอเพื่อน...เลยทักทายกันนิดหน่อย”“ขอโทษค่ะ” ร่างบางตอบกลับไปตามความจริงด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเพราะรู้ว่าตนนั้นผิดที่คุยกับเพื่อนในเวลางาน ชายหนุ่มที่เห็นอีกคนหน้าจ๋อยลงก็รู้สึกพอใจกับท่าทางของเธอ...เธอก็แค่คุยกับเพื่อนและขึ้นมาช้านิดหน่อยทำไมกูต้องหัวเสียด้วยวะภายในห้องทำงานหรูทั้งสองชายหญิงได้เตรียมงานที่จะปิดดีลที่จังหวัดกระบี่ในสัปดาห์หน้ากันอย่างเคร่งเครียดจวบจนเวลาพักเที่ยงติ๊ง...เสียงแจ้งเตือนจากมือถือทำให้คนกำลังตั้งอกตั้งใจตรวจเอกสารเอื้อมมือหยิบมือถือด้านหน้าพบว่ามายด์สาวมาดมั่นทักตามไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันตามที่ทั้งสองได้นัดกันเมื่อช่วงสาย มายด์“เที่ยงแล้วจ้า...สาว” “งานเยอะมากเลย”“เท...กันแล้วสินะ” May send picture “หมดนี่จ้า”

ร่างสูงที่กำลังไล่ดูงานในเมลผ่านมือถือเมื่อเห็นว่าอีกคนนิ่งไปนานจึงปิดโทรศัพท์วางไว้บนหัวเตียงพร้อมกับชะโงกดูว่าหญิงสาวหลับไปจริงๆหรือไม่ เมื่อเห็นว่าร่างบางที่หายใจสม่ำเสมอกำลังเข้าสู่ห้วงนิทราไปมือหนาจึงจับเอาผ้าห่มคลุมร่างบางแต่ทว่าสายตาคมดันเหลือไปเห็นรอยที่เดาได้ไม่ยากว่ามาจากแรงบีบรวมถึงรอยแดงที่เริ่มเป็นสีม่วงอมช้ำเป็นจ้ำๆก็อดสงสัยไม่ได้ว่าใครทำร้ายเธอ“ใครทำวะ” หรือว่าจะเป็นไอกายน้องเขยเขาก็ไม่น่าจะใช่เพราะกายไม่ใช่คนใช้ความรุนแรง ก่อนหน้านี้ที่ตามมาดูหญิงสาวสายของเขารายงานมาว่ามีหญิงสูงวัยเข้ามาในห้องนอนของเธอซึ่งอาจจะเป็นแม่ของเธอแต่ทำไมแม่ถึงทำร้ายลูกซะจนมีรอยช้ำขนาดนี้ละ มือสากลูบรอยช้ำพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปหากล่องปฐมพยาบาล จากนั้นเปิดกล่องหยิบครีมลดอาการช้ำมาทาให้อย่างเบามือพลางนึกว่าใครถึงลงมือกับเธอได้ขนาดนี้ ผิวขาวสวยที่โดนอะไรนิดหน่อยก็เป็นรอยเพราะเขาเคยลงบีบหนักใส่แขนเธอยังเป็นรอยนิ้วมือเขาเลยแล้วนี่เธอโดนหยิกมาคงเจ็บไม่น้อยเลย...ใช่ไหมเมื่อทายาเสร็จก็คลุมผ้าห่มผืนหนาให้เธอจึงทิ้งตัวลงนานข้างๆอย่างแผ่วเบาพร้อมกับโอบกอดเข้าหาหญิงสาวมือสากหนาค่อยลูบหัวอย่างรู้สึกแปลกใ

“เหตุผลอะไรเมย์ไม่รู้....เมย์ขอโทษ” หญิงสาวรู้สึกโล่งอกที่ได้เอ่ยบอกสิ่งที่อึดอัดมานาน ซึ่งผู้ที่อยู่ในห้องต่างก็รู้สึกตกใจแต่ก็กลับมีความไม่เชื่ออยู่บ้างโดยเฉพาะชายหนุ่มผู้ที่โดนทำร้ายความรู้สึกชายหนุ่มรู้สึกตกใจกับสิ่งที่คนตรงหน้าบอก“เมย์เสียใจที่ทำร้ายกายทั้งที่เมย์รักกายมาก ฮึก...”“.....และเมย์ก็เสียใจที่ปล่อยให้กายได้มีรักใหม่...แต่เขาคู่ควรสมกับความรักของกาย ฮือ” ไหล่บางสั่นไหวไปตามความรู้สึกเสียใจที่ต้องจบความสัมพันธ์แถมยังโดนใครต่อใครเกลียดทั้งที่เธอไม่ได้อยากทำ“เมย์....” ร่างสูงเดินมาหยุดตรงหน้าพร้อมกับนั่งลงข้างๆ“แต่เมย์รู้ใช่ไหม...ว่าความรู้สึกกายมันเปลี่ยนไปแล้ว” มือสากเอื้อมจับมือบางที่กุมประสานกันแน่นส่งมอบความรู้สึกที่เริ่มอ่อนโยนขึ้น ร่างบางพยักหน้ารับรู้ว่าความรู้สึกคนตรงหน้าได้เปลี่ยนไปแล้วแต่เธอก็ยินดีที่เขาได้เจอคนที่ดีกว่าทั้งครอบครัว“..เมย์รู้ เมย์ยินดีกับกายนะ”“เมย์แค่อยากจะมาบอกเหตุผลเพียงเท่านั้น” มือสากย้ายจากจับมือบางมาทับบนหัวของหญิงสาวพลางลูบอย่างทะนุถนอม“แต่เรายังเป็นเพื่อนกันได้นะ”“จริงๆนะ....” ดวงตาสวยที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่เหมือนจะเหือดแห้งไ

หญิงสาวพลางนึกคิดว่าหากตอบไปตรงๆเขาจะเข้าใจเธอไหมนะ...หากบอกกายว่าที่เธอทำไปเพราะมีเหตุผลจากแม่เขาจะให้อภัยเธอหรือเปล่า“เอ่อ..คะ..คือฉันไม่ได้ตั้งใจ” เมื่อถูกจับได้ทำได้เพียงก้มหน้าลงในมือก็ได้แต่กำช้อนและส้อมแน่น“ไม่ได้ตั้งใจ แต่เธอตั้งใจเดินเข้าไปหาที่ห้องสองครั้ง!!” เพียงเท่านั้นเสียงโยนกล่องอาหารมาไว้ด้านหน้าหญิงสาวที่เอาแต่ก้มหน้างุดพรางไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า ตุ๊บ.... เสียงนี้ทำให้ร่างบางสะดุ้ง“คุณรู้มาตั้งแต่แรกเหรอคะ” ใบหน้าสวยที่ตอนนี้เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่เกิดจากความกดดันจากทุกสิ่งนอกจากนั้นยังรวมถึงที่เขาเป็นถึงประธานบริษัทแต่กลับมาอยู่คอนโดเล็กๆก็เพื่อที่จะคอยจับตาดูเธอรวมถึงเหตุการณ์ช่วงเช้าที่เขาทำแบบนั้นกับเธอ“เลิกยุ่งกับครอบครัวฉัน”“ฉันจะเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้าย” สายตาที่เว้าวอนต้องการที่จะสื่อให้เห็นใจแล้วทำไมจะต้องเห็นใจในเมื่อจะมีเหตุผลอะไรนอกจากผู้หญิงคนนี้ที่ต้องการหลอกผู้ชายไปวันๆ....“ถ้าเธอยังอยากอยู่อย่างมีความสุขอย่าหาว่าฉันไม่เตือน” คนตัวสูงกระแทกเสียงใส่เสร็จก็เดินออกไปทันทีจวบจนเวลาเลิกงานก็ไม่กลับเข้ามาอีกเลย ส่วนคนที่ยังอยู่ก็พลางนึกคิดสิ่งที่ประธา

10สัมผัสและข้อตกลง NC อาการปวดเมื่อยตามตัว หนักสุดคือกลางกายสาว พลอยค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมาหันไปก็พบกับเจ้าของร่างสูงนอนหลับตาพริ้ม ชายหนุ่มหันหน้าเข้ามาหาเธอพร้อมกับมือเเกร่งโอบกอดหลวมๆวางไว้ตรงเอวเธอ หญิงสาวไม่กล้าขยับไปไหน เพราะเกร็งว่าอีกคนจะตื่น จึงมองหน้าอีกคนเเทน เขาเป็นคนที่ตรงสเป็กเธอเลย บางทีการที่เธอยอมเขาเพราะเหตุผลนี้หรือเปล่า เเต่ที่เเน่ๆเธอเมาเเต่ก็มีสติว่าตัวเองทำอะไรลงไป “…” ผ่านไปไม่นานมือเเกร่งที่โอบเอวเธอก็ผละออก ร่างกายที่หันตะเเครงข้างกลับนอนหงาย ก่อนที่เปลือกตาหนาจะเปิด “ตื่นเเล้วเหรอ” เสียงของฉันทำให้เขาสะดุ้งเล็กน้อย รีบหันมาหาด้วยความเร็ว “เธอ!” ฉันรู้สึกหน้าเสียเล็กน้อยที่เขาดูตกใจปนขุ่นเคือง “คะ..คุณจำไม่ได้เหรอ” ฉันเอ่ยถามเขาอย่างเริ่มใจเเผ่วลง เขาส่ายหน้าเล็กน้อย พร้อมกับยันตัวขึ้นมือเเกร่งเอื้อมมาบีบเข้าตรงขมับ “เหี้ยไรวะ” เขาสบถกับตัวเอง ตั้งท่าจะทุกขึ้นเเต่เหมือนเขาลืมว่าเราทั้งคู่ไม่ได้สวมเสื้อผ้า ขาเเกร่งก้าวลงจากเตียงนุ่ม ก็ต้องชะงักไปเสื้อผ้าของเขาเเละของเธอกระจัดกระจายเต็มพื้น

9เมา NCจูบเเรกช่างหอมหวาน ทำให้ทั้งสองพุ่งเข้าหากันอีกครั้ง ชายหนุ่มเลื่อนมือเเกร่งไปที่เอวบาง มือบางเลื่อนเข้าไปจับบนลำเเขนหนาเต็มไปด้วยมัดกล้าม ปากทั้งคู่ยังคงผลัดกันมอบความหวานทางปากจนเกิดเป็นเสียงดังออกมาจ๊วบ จ๊วบ “อืม/อื้ม” เสียงครางพึ่งพอใจของทั้งเล็ดลอดออกมา ก่อนที่ปากจะหลุดออกจากกันเพื่อหาอากาศหายใจ สายตาของทั้งสองสื่อถึงกันว่า ‘อนุญาต’ ความเมาทำให้กล้าเตลิดไป พลอยที่ไม่เคยได้ยุ่งกับเรื่องพวกนี้ พอวันนี้มีโอกาสกลับรู้สึกดีเลยอยากทำมากกว่านี้ หญิงสาวค่อยๆเลื่อนตัวขึ้นทับร่างกายหนา ริมฝีปากจรดลงปากหยักอีกครั้ง เหมือนนี้เธอเป็นฝ่ายรุกก่อน ถึงเเม้ว่าเธอจะไม่เคยแต่เธอก็ไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดไม่รู้เลยว่าต้องเริ่มอย่างไร เพราะเวลาที่เธอมีอารมณ์เธอก็มักจะช่วยตัวเองเสมอ ซึ่งมันคือเรื่องธรรมชาติ “อืม” ชายหนุ่มครางออกมาด้วยความพึงพอใจ ถึงเเม้ว่าเธอจะดูเหมือนรู้ว่าต้องทำอย่างไร เเต่ความไม่มีประสีประสาก็เยอะกว่าอยู่ดี ฤทธิ์เเอลกอฮอล์ทำให้พลอยลุกขึ้นมาสบตา พร้อมกับก้มลงซุกไซร้ซอกคอหนา ตามคลิปที่เธอเคยดูมา พร้อมกับขบเม้มฝากรอยรักเอ

8เพื่อนคุยที่ถูกคอ ประโยคก่อนหน้่าของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มหันกลับไปมอง เเสงไฟกระทบลงบนใบหน้าของเธอทำให้เขาตั้งใจพิจารณาหน้าตาของคนตรงหน้า ซึ่งปกติเขามักจะไม่อยากมองหน้าของเธอสักเท่าไหร่ เเต่ทว่าตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าเธอ…สวย เบนซ์เอื้อมหยิบเเก้วเครื่องดื่มของตัวเองจิบ สายตาคมยังคงจดจ้องหญิงสาวไม่ละสายตา พลอยมองคนตรงหน้าด้วยความห่วงใยออกมา หลังจากเหตุการณ์คืนนั้นเขาช่วยเหลือเธอเอาไว้ แถมเขายังพาเธอไปกินข้าวอีก ซึ่งเขาก็เปรียบเสมือนคนที่เธออยากปรึกษาและกล้าที่จะคุยด้วย แลกเปลี่ยนความคิดด้วยไปอย่างง่ายดาย “คุณ!” “จ้องหน้าฉันอยู่ได้ สรุปจะเล่าไหม” พลอยชูเเก้วน้ำสีอำพันในนั้นส่ายไปมา ชายหนุ่มใช้ความคิดอย่างหนักว่าควรจะเล่าเรื่องส่วนตัวให้คนแปลกหน้า คนที่เพิ่งเจอกันเพียงไม่กี่ครั้งฟังไหม เเต่คิดไปคิดมา เธอก็รู้จักกับเพื่อนสาวของเขาอย่างเข็ม เข็มมีแต่เพื่อนดีๆ หญิงสาวก็คงจะดีเเหละ ไม่เป็นไร หากว่าเธอยุ่งวุ่นวายล้ำเส้นเข้ามามากเกินไป เขาค่อยถอยออกห่างจากเธอไปเอง… "ฉันเป็นคนมีปัญหากับครอบครัว” “เหตุการณ์ในวัยเด็ก ทำให้พ่อกับแ

7ชนแก้ว เราทั้งสองทานกันเสร็จฉันจึงยกมือเรียกพนักงาน “เก็บเงินด้วยค่ะ” “ครับพี่” เด็กผู้ชายเดินเข้ามาพร้อมกับกดเครื่องคิดเลขด้วยความชำนาญ “112 บาทครับ” ฉันจึงเปิดกระเป๋าแบรนด์ดังหยิบบัตรเครดิตยื่นไปให้ “อะเอ่อ พี่มีเงินสดไหมครับ” “ร้านผมเล็กนิดเดียวไม่มีไอ ไอ..” พนักงานผู้ชายทำท่าคิดนานอยู่สักพักชายหนุ่มเห็นแบบนั้นจึงหยิบแบงค์สีแดงในกระเป๋าให้จำนวนสองใบให้ “นี่ครับ” “อ๋อผมนึกออกแล้ว เครื่องรูดบัตร” “ขอบคุณครับพี่ชาย” พนักงานหัวเราะออกมาพร้อมกับยกมือไหว้โค้งขอบคุณ พลอยเห็นแบบนั้นด้วยความใสซื่อจึงยิ้มให้ชายหนุ่มด้วยความดีใจ “ขอบใจนะ ฉันไม่มีเงินสดอะ” เบนซ์ส่ายหน้าทำหน้าบึ้งตึงลุกขึ้นเดินขึ้นไปบนรถทันที ระหว่างทางเราไม่ได้มีอะไรพูดกันต่อเพราะไม่กี่เมตรก็ถึงคอนโดของฉันแล้ว “คุณกลับยังไง” “ขับรถฉันกลับก่อนได้นะ” “ไม่จำเป็น” เราทั้งสองลงจากรถ เมื่อเห็นว่าเขานั้นแสดงท่าทีรำคาญเธอมากอยู่หลายครั้ง และตั้งแต่เขาเจอเธอเขาก็ดูหงุดหงิดเป็นพิเศษ เธอจึงเลือกไม่

6เจอกันอีกแล้วQQ Bar VIP Club บรรยากาศเต็มไปด้วยแสงไฟสลัว ค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยนักท่องราตรี บางคนกำลังโยกตามเพลงเบาๆ บ้างก็ตั้งใจมาดื่มระบายความทุกข์กับเพื่อนๆ ที่แห่งนี้เขาและเพื่อนออกแบบบาร์กึ่งคลับซึ่งจะแยกโซนอย่างชัดเจน ทำให้ที่นี่ถือเป็นสถานบันเทิงระดับไฮคลาสที่จะเลือกมา “รอนานไหมวะ” ไม้เดินถือไวน์ราคาแพงเข้ามาผู้เป็นเพื่อนด้วยอาการกรึ่มๆ “ไม่มาแต่พรุ่งนี้เลยละ” ชายหนุ่มปรายตามองเพื่อนด้วยแววตาเรียบนิ่งเพราะเพื่อนของเขามักจะเดินเข้ามาในสภาพนี้ “อะไรวะ” “กูมาช้าเพราะมัวแต่เลือก ‘ของดี’ อยู่” ไม้นั่งลงบนโซฟานุ่มโต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่คือโซนวีไอพีสำหรับผู้บริหารอยู่ด้านในกึ่งกลาง โซฟานี้สามารถมองเห็นบาร์กึ่งผับได้อย่างทั่วถึง เพราะพวกเขาใช้เป็นที่สังเกตพฤติกรรมผู้เข้าใช้บริการเสมอ “ไอปัญมาพอดี” ปัญเดินเข้ามาตามหลังด้วยใบหน้าตึงเครียด ซึ่งสองคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วรู้ทันทีว่าเพื่อนของเขากำลังอารมณ์ไม่ดี ทำให้ไม้รีบเอื้อมหยิบแก้วรินไวน์ตัวหายากให้เพื่อนอย่างเอาใจปึก ครืด “อะ...ดื่มก่อนมึง” ชายหนุ่มที่เพิ่งเด

5ทำไม หญิงสาวเดินขึ้นมาบนห้องนอนด้วยความเร่งรีบ หลังจากที่เธอได้กดสมัครเข้าร่วมงานแฟชั่นที่จะเริ่มขึ้นในช่วงเย็นของวันพรุ่งนี้ แต่พรุ่งนี้เธอเริ่มเข้าไปเรียนรู้งานในบริษัทของพ่อแล้ว “ออกก่อนหนึ่งชั่วโมง คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง” “เราก็ไม่ต้องพักเที่ยงสิ” ร่างบางเดินตรงเข้ามาหาชุดราตรีลายปักดอกไม้ด้วยความประณีตที่ยังไม่โดนโชว์ให้คนอื่นได้เห็น จากเมื่อหลายวันก่อนที่เธอไปลงทะเบียนไม่ทัน ชุดราตรีนี้เธอตั้งใจออกแบบมาหนึ่งปี เพราะเธอยังเรียนอยู่จึงแบ่งเวลามาทำได้ค่อนข้างน้อย “ได้เวลาของเธอแล้วจ่ะ” หญิงสาวเริ่มปลดชุดของตัวเองออกก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ ตอนนี้ร่างกายอรชนของเธอหยุดอยู่หน้ากระจกสะท้อนให้เห็นถึงความสวยของตัวเอง มือบางดึงแผ่นแปะจุกสีเนื้อออกจากเต้านมสวย พร้อมกับค่อยๆเกี่ยวสายแพนตี้ลายลูกไม้ออก ในขณะที่เธอกำลังไล่สายตาทั่วร่างกาย แต่จู่ๆสายตาคมของใครบางคนก็ฉายเข้ามาในหัว เหมือนกับเขาคนนั้นกำลังมองเรือนร่างของเธออยู่ “บ้าจริง ทำไมต้องนึกถึงด้วย” ใบหน้าสวยเริ่มแดง เลือดในกายสาวเริ่มไล่ระดับความร้อนออกมา หญิงสาวเริ่มรู้สึกแปลกๆบริเวณกลางกา