LOGINเขา คือ คนที่รักครอบครัวมาก เธอ คือ คนที่คอยเทคเเคร์คนอื่นอยู่เสมอ ความเเค้นในอดีตทำให้เธอถูกบังคับให้ทำร้ายครอบครัวเขาโดยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ส่วนเขาที่พร้อมจะปกป้องครอบครัวอันเป็นที่รัก ปัญ ปัญยวิชญ์ ชัยพัฒนวนิชย์ หนุ่มหล่อเจ้าของร่างสูง186 อายุ 28 ปี ที่ได้ฉายาม้ามืดด้านธุรกิจ ภายใต้ในใบหน้าหล่อนั้นมีความดุ เงียบ เจ้าระเบียบ สมกับเป็นทายาทเจ้าของบริษัท “ถอดกางเกงฉันออก” “ทำ” เมย์ ชญา ธนารักษ์ หญิงสาวที่มีใบหน้าขาว หมวย มีส่วนสูง 160 อายุ 22 ปี นิสัยมีความมั่นใจสูง เพื่อที่จะเป็นเกราะป้องกันตัวเอง แต่ลึกๆแล้ว หญิงสาวกลับแข็งนอกอ่อนใน “คะคือว่า ฉันไม่เคย”
View Moreบทนำ
บริษัท CSC Real Estate Group
ภายในห้องประชุมที่โอบอุ้มด้วยบรรยากาศที่เคร่งเครียด กับการประชุมร่วมลงทุนอสังหาริมทรัพย์ ปัญ ปัญยวิชญ์ ชัยพัฒนวนิชย์ หนุ่มหล่อเจ้าของร่างสูง 186 อายุ 28 ปี ที่ได้ฉายาม้ามืดด้านธุรกิจ ภายใต้ในใบหน้าหล่อนั้นมีความดุ เงียบ เจ้าระเบียบ สมกับเป็นทายาทเจ้าของบริษัท
“ก็...การประชุมวันนี้มีเพียงเท่านี้” ชายหนุ่มกล่าวขณะกดรีโมทเลื่อนหน้าจอการประชุมเป็นโลโก้บริษัท
“มีท่านใดอยากจะเสนอแนะไหมครับ..”
“หากไม่มี ผมขอปิดประชุมสำหรับวันนี้”
หลังจากการประชุมเสร็จสิ้น หุ้นส่วนรวมถึงคณะกรรมการแต่ละส่วนก็ทยอย โค้งตัวออกจากห้องประชุมไป
“ฤทธิ์...วันนี้มีเท่านี้ใช่ไหม” ชายหนุ่มเอ่ยพลางเก็บอุปกรณ์ของต่างๆ
“ครับคุณปัญ ส่วนสัปดาห์หน้ามีดีลงานพื้นที่ที่กระบี่ครับ” เลขาฝีมือดีตอบอย่างรู้งาน
“ผมให้ทางทีมงานที่เกี่ยวข้องจัดเตรียมเอกสารเรียบร้อยแล้วครับ” ฤทธิ์ เลขาประธานหนุ่มเติบโตมาด้วยกัน ถึงแม้ในสถานที่ทำงานพวกเขาอยู่ในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง แต่นอกเวลางานเขาคือเพื่อนสนิทคนนึงเลยก็ว่าได้...
เนื่องจากพ่อของฤทธิ์เป็นเลขาท่าน ชัยชนา ชัยพัฒนวนิชย์ พ่อเจ้านายหนุ่ม ซึ่งได้สละตำแหน่งขึ้นให้เจ้าลูกชายบริหารแทน
มหาลัย เอส เวิสเทิร์น
ภายใต้ตึกสีขาวสูงใหญ่ มีโต๊ะไม้ยางพาราตัวยาวได้มีหญิงสาวนั่งอยู่รวมกัน
“กว่าพวกเราก็ผ่านมรสุมในมหาลัยนี้มาได้” ผักบุ้ง สาวสวยแซ่บ เปรี้ยวรสชาติครบรสแห่งสาวคณะบริหาร บ่นอุบอิบขณะกำลังหยิบมะม่วงเข้าปาก
“อืม กว่าจะผ่านได้เกือบตายแหนะ” จันจิ สาวแว่นเรียบร้อยที่ฟาดเรียบแทบจะทุกคณะ รีบสวนตอบกลับทันที อย่างไม่จริงจังนัก
“พวกแกก็บ่นกันตั้งแต่เข้ามาเรียน ยันเรียนจบ”
“จนพวกเรามารับวุฒิ” เมย์ ชญา ธนารักษ์ หญิงสาวที่มีใบหน้าขาว หมวย มีส่วนสูง 160 อายุ 22 ปี นิสัยมีความมั่นใจสูง เพื่อที่จะเป็นเกราะป้องกันตัวเอง แต่ลึกๆแล้ว หญิงสาวกลับแข็งนอกอ่อนใน
สาวทั้ง 3 คน ที่นัดกันมาเอาใบวุฒิเพื่อที่จะได้ยื่นสมัครงานหลังเรียนกันจบ โดยที่ผักบุ้งที่บ้านประกอบกิจการงานดอกไม้ ที่รับจัดดอกไม้ในงานแต่งทั้งที่ของตัวเองและนอกสถานที่
“ฉันไม่ต้องใช้ก็ได้ไหม”
“ว่าแต่แกเถอะยัยเมย์... แกจะไปทำอะไรต่อ วันรับปริญญาเขาก็ไม่มาแสดงความยินดีอะไรกับแกเลยนะ”
“พวกฉัน...เป็นห่วงแกนะเว้ย”
“ไปทำงานที่ร้านฉันไหม ผู้จัดการสาขาว่างนะจ๊ะ” จันจิบอกด้วยความเป็นห่วงเพื่อนพลางเอื้อมมือไปแตะเพื่อนสาวเพื่อให้กำลังใจเบาๆ เนื่องจากจันจิฝันอยากเป็นเจ้าของรานอาหารมาตั้งแต่เด็กซึ่งตอนนี้เปิดร้านสเต็กอยู่ในย่านทองหล่อ
“ขอบใจพวกแกมากนะ”
“แต่ฉันไม่อยากทำให้พวกแกเดือดร้อน..ไม่เป็นไรฉันจัดการได้ สบายมาก”
3 เดือนที่ผ่านมา ณ ร้าน Green Steak Thonglor
“ฉันว่ามุมนี้สวยกว่านะ””ไม่!! ฉันว่าแบบนี้..สวยกว่าเยอะเลย” ในขณะผักบุ้งและจันจิกำลังถกเถียงในการถ่ายรูปหามุมโปรโมทร้านใหม่
“เอาละพวกแกหยุดเถียงกันก่อน” หญิงสาวพูดแทรกขณะที่เพื่อนของเธอกำลังเถียงกันไปมากกว่านี้ และลงมือจัดจานวางตำแหน่งเนื้อและผัก รวมถึงเครื่องเคียงอย่างตามความเหมาะสม
“โอโห้...นี่มันเทพ” 0.0 ผักบุ้งไม่ตาหวานนะ นี่ผักบุ้งตาโต
“เอาแบบนี้แหละ” จากนั้นช่างภาพก็เริ่มถ่ายภาพอาหารพร้อมมี เมย์ ช่วยในการจัดจานอาหารรอถ่ายในการถ่ายจานต่อไป..
หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงแหลมปรี๊ดของผู้หญิงวัยกลางคน
“ฉันให้แกไปทำอะไรทำไมมาอยู่ที่นี่!!” เธอคนนั้นก็คือ สุดา สุนทรากร แม่บุญธรรมของฉันเอง ท่านเลี้ยงฉันมาแต่ก็ไม่ได้ให้ความรักอะไรฉันหรอก แต่อย่างน้อยฉันก็ได้มีครอบครัว มีแม่เหมือนคนอื่น หลังจากที่ฉันก้าวเข้าสู่มหาลัย ท่านก็ให้ฉันย้ายออกมาอยู่ข้างนอกพร้อมกับเหตุผลว่า “ถึงเวลาที่แกต้องทดแทนบุญคุณ”ไม่นานฉันก็ต้องขอโทษเพื่อนของฉันและขอปลีกตัวกลับก่อน
ท่านให้ฉันทำร้ายความรู้สึกของคนที่ฉันรัก โดยที่ฉันถามถึงเหตุผลว่าเพราะอะไร แต่สิ่งที่ได้กลับมานั้นคือความเจ็บปวดตามร่างกายของฉัน ไม่ว่าจะรอยหยิก และตี
จากนั้นมาฉันก็ขอตัดความสัมพันธ์กับเขา ฉันรู้ ว่าแม่ของฉันใช้ฉันไปทำร้ายเขา แต่.....ใครจะไปทำร้ายความรู้สึกของคนที่เรารักได้ลงละ
หลังจากที่ทุกคนทานอาหารเสร็จแม่เพียรจิตจึงขอตัวเข้านอนก่อนส่วนมดกับจิ๊บพึ่งกลับมาถึงตามหลังเข้านอนเรียบร้อยแล้วรวมถึงเด็กๆที่นี่ หญิงสาวที่รู้สึกเป็นห่วงที่อีกคนกินข้าวไปได้นิดเดียวอาจจะเพราะไม่ชินกับที่นี่ถึงแม้ว่าเขาจะเคยมาอยู่ตั้งแต่เล็กทว่าด้วยการใช้ชีวิตของเขาค่อนข้างลูกคุณหนูหญิงสาวจึงนำนมสดไปให้เขาภายในห้องขนาดเล็กที่มีร่างสูงนั่งดูงานภาพหน้าจอไอแพดรุ่นใหม่ล่าสุด ไม่นานก็มีเสียงแจ้งเตือนไปยังอีเมลสายตาคมที่เห็นว่าเป็นชื่อของคนที่เขาจ้างไปหาข้อมูลจึงรีบกดเข้าไปดู....เมื่อกดไปเพียงเท่านั้นใบหน้าหล่อเหลาเริ่มฉายความโกรธมาในแววตาที่เริ่มดุร้ายมือแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดกำเข้าหากันแน่น“เธอมันใจร้าย....”ก็อกๆ.. เสียงประตูดังขึ้น“คุณปัญนอนหรือยังคะ”“ฉันนำนมสดมาให้ค่ะ” ยืนรอคนด้านในเปิดประตูไปได้สักพักเมื่อเห็นคนข้างในไม่ตอบกลับดึงตั้งท่าจะเดินกลับแต่ทว่าประตูที่พึ่งเคาะไปกลับเปิดออก“เป็นอะไรหรือเปล่าคะสีหน้าคุณดูไม่ดีเลย” หญิงสาวเอ่ยทักเพราะหน้าตาเขาตอนนี้ดูเดาอารมณ์ไม่ได้เลย“เครียดเอกสารเธอช่วยเข้ามาดูหน่อย” “อะเอ่อค่ะ” เมื่อร่างบางเข้ามาชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปล็อ
เช้าวันเสาร์หญิงสาวตื่นแต่เช้าสะพายเป้ใบเก่าเดินไประยะทาง 2 เมตรก็ถึงป้ายรถเมล์ที่คุ้นเคยนั่งไปจนเกือบสุดสายก็ต้องต่อรถสองแถวเข้าซอยไปอีกเพราะบ้านแห่งนี้อยู่แถบชานเมืองข้ามจากตัวเมืองเชื่อมจังหวัดปริมณฑล เอี๊ยด... รถสองแถวได้หยุดตรงหน้าปากซอยร่างบางสาวเท้าไปตามทางถัดจากบ้านสองหลังก็เป็นบ้านที่เธอคุ้นเคยตั้งแต่จำความได้มือบางผลักประตูที่เริ่มเก่าเข้าไปทว่ากำลังจะปิดประตูก็มีแรงดึงจากด้างล่างชายเสื้อปึก..อึ“เย้พี่เมย์..กลับมาแล้ว” เสียงใสแจ๋วจากปกป้องเด็กชายอายุ 7 ขวบที่กำลังเตะฟุตบอลกับพี่ๆระหว่างรอหญิงสาวกลับมาในวันหยุดเป็นประจำ“ไงเราตัวมอมแมมอีกแล้ว” มือบางลูบหัวเล็กที่เปียกชื้นเต็มไปด้วยเหงื่อจากการออกกำลังส่งผลให้เด็กชายยิ้มโชว์ฟันที่เริ่มผลัดเปลี่ยนจากน้ำนมเป็นฟันแท้“วันนี้กลับมาเร็วจังลูกเมย์” แม่เพียรจิตที่กำลังเตรียมปลอกฟักสำหรับทำกับข้าวเย็นนี้รวมถึงเฝ้าดูแลเด็กๆไปด้วย“ที่นี่เขาหยุดเสาร์อาทิตย์ก็เลยอยากกลับมานอนตักแม่...” หญิงสาวที่ไม่เคยได้รับความรักจากใครนอกจากที่นี่แต่เมื่อมีคนรับอุปการะเธอจึงทำให้ต้องไปอาศัยอยู่บ้านหลังใหม่แต่ทว่าความรักที่นั่นกลับ
“ฝากคุณเมย์ตรวจสอบอีกทีนะครับ”“ได้ค่ะ” ซึ่งเอกสารรอบนี้เยอะพอสมควรเลย เมื่อฤทธิ์อธิบายเอกสารแต่ละส่วนให้หญิงสาวสักพักก็ออกจากห้องทำงานหรูไปเหลือเพียงเธอและประธานหนุ่มขี้หงุดหงิด“ระยะทางไม่ได้ไกลทำไมมาช้า..” เสียงเข้มถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจสายตาคมก้มอ่านเอกสารที่กำลังมีปัญหาไปด้วยบวกกับความรู้สึกหงุดหงิดต่ออีกคน“คะคือ..เจอเพื่อน...เลยทักทายกันนิดหน่อย”“ขอโทษค่ะ” ร่างบางตอบกลับไปตามความจริงด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเพราะรู้ว่าตนนั้นผิดที่คุยกับเพื่อนในเวลางาน ชายหนุ่มที่เห็นอีกคนหน้าจ๋อยลงก็รู้สึกพอใจกับท่าทางของเธอ...เธอก็แค่คุยกับเพื่อนและขึ้นมาช้านิดหน่อยทำไมกูต้องหัวเสียด้วยวะภายในห้องทำงานหรูทั้งสองชายหญิงได้เตรียมงานที่จะปิดดีลที่จังหวัดกระบี่ในสัปดาห์หน้ากันอย่างเคร่งเครียดจวบจนเวลาพักเที่ยงติ๊ง...เสียงแจ้งเตือนจากมือถือทำให้คนกำลังตั้งอกตั้งใจตรวจเอกสารเอื้อมมือหยิบมือถือด้านหน้าพบว่ามายด์สาวมาดมั่นทักตามไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันตามที่ทั้งสองได้นัดกันเมื่อช่วงสาย มายด์“เที่ยงแล้วจ้า...สาว” “งานเยอะมากเลย”“เท...กันแล้วสินะ” May send picture “หมดนี่จ้า”
ร่างสูงที่กำลังไล่ดูงานในเมลผ่านมือถือเมื่อเห็นว่าอีกคนนิ่งไปนานจึงปิดโทรศัพท์วางไว้บนหัวเตียงพร้อมกับชะโงกดูว่าหญิงสาวหลับไปจริงๆหรือไม่ เมื่อเห็นว่าร่างบางที่หายใจสม่ำเสมอกำลังเข้าสู่ห้วงนิทราไปมือหนาจึงจับเอาผ้าห่มคลุมร่างบางแต่ทว่าสายตาคมดันเหลือไปเห็นรอยที่เดาได้ไม่ยากว่ามาจากแรงบีบรวมถึงรอยแดงที่เริ่มเป็นสีม่วงอมช้ำเป็นจ้ำๆก็อดสงสัยไม่ได้ว่าใครทำร้ายเธอ“ใครทำวะ” หรือว่าจะเป็นไอกายน้องเขยเขาก็ไม่น่าจะใช่เพราะกายไม่ใช่คนใช้ความรุนแรง ก่อนหน้านี้ที่ตามมาดูหญิงสาวสายของเขารายงานมาว่ามีหญิงสูงวัยเข้ามาในห้องนอนของเธอซึ่งอาจจะเป็นแม่ของเธอแต่ทำไมแม่ถึงทำร้ายลูกซะจนมีรอยช้ำขนาดนี้ละ มือสากลูบรอยช้ำพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปหากล่องปฐมพยาบาล จากนั้นเปิดกล่องหยิบครีมลดอาการช้ำมาทาให้อย่างเบามือพลางนึกว่าใครถึงลงมือกับเธอได้ขนาดนี้ ผิวขาวสวยที่โดนอะไรนิดหน่อยก็เป็นรอยเพราะเขาเคยลงบีบหนักใส่แขนเธอยังเป็นรอยนิ้วมือเขาเลยแล้วนี่เธอโดนหยิกมาคงเจ็บไม่น้อยเลย...ใช่ไหมเมื่อทายาเสร็จก็คลุมผ้าห่มผืนหนาให้เธอจึงทิ้งตัวลงนานข้างๆอย่างแผ่วเบาพร้อมกับโอบกอดเข้าหาหญิงสาวมือสากหนาค่อยลูบหัวอย่างรู้สึกแปลกใ