Novel-novel oleh ยีนเด่น

- เช้าวันต่อมา – “ อื้ออ ” ผมรู้สึกตัวเพราะแสงแดดที่ส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ก่อนจะเบี่ยงตัวเพื่อไปหาผักขมแต่ว่ากลับเจอแต่ความว่างเปล่าทำให้ผมต้องลืมตาขึ้นมาดู สงสัยจะอยู่ห้องนั่งเล่น“ ตื่นเช้าจังว้ะ ” ผมลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาก่อนจะเดินออกมาด้านนอก“ .... ” แต่เดินออกมาก็มีแต่ความเงียบและความว่าง ในห้องนี้ไม่มีวี่แววของผักขมเลย“ หรือจะออกไปข้างนอก ” แต่จะออกไปไหนได้ว้ะ วันนี้ผักขมมีเรียนบ่ายเธอคงไม่รีบไปมอตั้งแต่เช้าแบบนี้หรอก แล้วไหนจะเมื่อคืนที่เรากว่าจะได้นอนกันอีก “ ตู้ด ตู้ด ตู้ด ไม่สามารถติดต่อเลขหมาย..... ” ผมกดวางสายไป ทำไมโทรไม่ติดว้ะ ไปไหนของเธอพรึ่บ !ผมพึ่งอาบน้ำเสร็จแล้วกำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่แต่ระหว่างนั้น สายตาผมก็เหลือบไปเห็นอะไรแปลกๆ ผมว่าตู้เสื้อผ้าผมมันโล่งแปลกๆ“ หายไปไหนหมด ” เสื้อผ้าของผักขมครับ ที่มันเคยแขวนอยู่ในตู้เดียวกันกับผมมันหายไปหมด ไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียว ผมเลยเดินไปดูตรงที่เธอเคยเก็บกระเป๋า สรุปกระเป๋าเธอก็หายไปด้วย@ คอนโดน้ำหวาน“ ฉันถามได้ไหม ”“ อื้ม ถามได้ ” ฉันว่าในหัวของน้ำหวานตอนนี้คงมีแต่คำถามเต็มไปหมดแน่ ๆ“ แก

" เพราะฉันต้องปกป้องเธอไง "" อ้ะ อื้ออ " ไม่ใช่ฉันหรอกนะที่เปล่งเสียงนั้นออกมาแต่เป็นบัลลังก์ หลังจากที่ฉันได้รับรู้ความรู้สึกผ่านสายตาคู่นั้น ตอนนี้ฉันเลยอยากทำตามเสียงของหัวใจตัวเองบ้างปล่อยทุกอย่างให้มันไปตามอารมณ์ นั้นเลยทำให้ตัดสินใจดึงบัลลังก์มาจูบแบบนี้โดยที่เค้าก็ไม่ได้ทันตั้งตัว" เธอ " บัลลังก์พูดออกมาเสียงแผ่วหลังจากที่ฉันถอนจูบพรึบ" อื้อออออ " ฉันจูบบัลลังก์อีกครั้งก่อนจะค่อยๆปีนไปนั่งบนหน้าตักเค้า จากนั้นก็แทรกลิ้นเล็กเข้าไปในโพรงปากหนาแล้วดูดดึงลิ้นหนาเป็นการหยอกล้อ ฉันอาจจะจูบไม่เก่งเท่าบัลลังก์แต่ก็คิดว่าจูบของฉันมันก็คงพอสู้กับเค้าได้จ๊วบ จ๊วบ อื้อออ เสียงนั้นดังไปทั่วห้อง หลังจากที่บัลลังก์ตั้งสติได้เค้าก็เปลี่ยนจากคนโดนรุกมาเป็นฝ่ายรุกแทน ฉันยกมือขึ้นไปคล้องลำคอหนาจากนั้นก็ลูบไล่ลำคอและขยุ้มผมเค้าเป็นการระบายอารมณ์" อ่าาาส์ " นานนับนาทีกว่าเราจะถอนจูบออกจากกัน ฉันมองหน้าบัลลังก์นิดหน่อยร่างกายมันก็ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ฉันว่าอารมณ์ของฉันมันกำลังพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ แต่คงจะไม่ใช่ฉันแค่คนเดียว" ซี๊ดดดด ผักขม เธอ " ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่ฉันนั่งทับอยู่มันกำลังขยายตัวและ

ฉันทำงานล่วงเลยจนมาถึงเที่ยงคืน ลูกค้าก็เริ่มทยอยกลับกันไปบ้างแล้ว น้อง ๆพนักงานก็เริ่มเก็บของกันอยู่ ส่วนบัลลังก์และเพื่อนๆของเค้าก็ยังนั่งกันอยู่ไม่ไปไหน ฉันว่าวันนี้คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกมันดูไม่มีอะไรน่าสงสัยเลยสักนิด อีกอย่างวันนี้ฉันก็ยังไม่เห็นไฟหรือพวกของเค้าเลยสักคน บางทีบัลลังก์อาจจะกังวลมากเกินไป" วันนี้ เธอปิดร้านรึเปล่า " ต้าร์ที่เดินออกจากหลังร้านถามฉันขึ้น แต่ฉันดันเผลอไปสบตากับบัลลังก์ที่กำลังมองมาทางนี้อยู่พอดี" ....... " " ผักขม !! " ต้าร์เรียกชื่อฉันอีกครั้งเมื่อฉันไม่ยอมตอบเค้า มันไม่ใช่ฉันไม่อยากตอบแต่มันโดนสายตาที่มองมากดดันอยู่ไง แต่ตอบๆไปก็คงไม่เป็นไรหรอก ก็มันเลี่ยงไม่ได้ดิ อีกอย่างบัลลังก์ก็อยู่ที่นี้" ไม่นะ นายปิดเหรอ "" เออดิ ใครเร่งแอร์รึเปล่าว้ะ หนาวแปลกๆ " ฉันว่าไม่ใช่เพราะแอร์หรอกที่ทำให้ต้าร์รู้สึกหนาว น่าจะเป็นสายตาที่พร้อมทำลายล้างที่มองมามากกว่า ขนาดฉันยังรู้สึกเสียวสันหลังวาบเลย" ตั้งใจทำไปละกัน ฉันไปก่อน " ขืนยืนคุยต่อไม่ฉันก็ต้าร์ที่จ

" ลูกค้าโต๊ะนั้นหล่อมาก "" มดลูกกูสั่นเลยอ่ะมึง "" อย่าว่าแต่มึงเลย "" แค่เค้ากระดิกนิ้วกูก็วิ่งไปกองอยู่แทบเท้าเค้าแล้ว "" ถามเค้ายังว่าจะเอามึงไหม "" เดี๋ยวกูตบปากแตก ปล่อยให้กูได้ฝันไม่ได้รึไง " ฉันกำลังวุ่นวายกับการจัดออร์เดอร์ของลูกค้าอยู่ก็ได้ยินเสียงของรุ่นน้องที่ทำงานอยู่ด้วยกันกำลังเม้าท์มอยเรื่องลูกค้าอยู่ไม่ไกล ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังแต่มันบังเอิญได้ยินเอง สงสัยน่าจะเป็นลูกค้าใหม่ไม่งั้นน้องเค้าคงไม่ออกอาการขนาดนั้นแต่ฉันก็ไม่ได้หันไปมองหรอกนะว่าหล่อขนาดไหน ไม่รู้ว่าจะหล่อสู้แก๊งค์ของบัลลังก์ได้รึเปล่า แต่ฉันว่าคงไม่มีใครสู้แก๊งค์นั้นได้หรอก ถ้ารุ่นน้องฉันรู้ว่าฉันได้อยู่ท่ามกลางผู้ชายงานนี้แบบนั้นจะอิจฉาฉันขนาดไหนนะ" มึงๆ เค้าเรียก " หนึ่งในรุ่นน้องพูดจาออกมาเสียงตื่นๆ" กูไปเอง "" กูเห็นก่อน "" แล้วไง กูจะไป "" อีฝ้ายโต๊ะนี้กูขอ "" กูก็ขอเหมือนกัน "" ให้พี่ไปแทนไหม ถ้าตัดสินใจกันไม่ได้ " ฉันวางออร์เดอร์ในมือลงบนเคาน์เตอร์แล้วพูดออกไปหลังจากเห็นน้องเค้ากันอยู่สักพัก ฉันไม่ได้จะไปแทนจริงๆหรอก เห็นตกลงกันไม่ได้สักทีเลยจะช่วยตัดสินใจ แต่ถ้ายังตัดสินใจกันไม่ได้จริง

สามวันต่อมา" เดี๋ยวนี้กลับบ้านเร็วทุกวันนะมึง " ตอนนี้ผมกำลังเก็บของเตรียมจะไปรับผักขม วันนี้เราเลิกเรียนพร้อมกัน" เรื่องของกู " ผมเงยหน้ามองไอสงแล้วก้มเก็บของต่อ" ไอสัส ได้หญิงแล้วลืมเพื่อน " แต่ก็ไม่วายที่ไอสงมันจะว่าผม แต่แล้วไงมันเรื่องจริง" เป็นมึงจะเลือกเพื่อนหรือเลือกหญิง " เก้าทัพที่นั่งข้างๆหันไปถามสงคราม" ไม่น่าถาม อย่างกูก็ต้องเลือก.... " ไอสงหยุดพูดแล้วทำหน้าเจ้าเลห์ใส่พวกผม" หญิงดิว้ะ ถามอะไรไม่คิด "" ไอสัส " คำตอบของไอสงครามไม่ได้ผิดไปจากที่ผมคิดเท่าไหร่ แต่ก็อดด่ามันไม่ได้จริงๆ แต่เชื่อผมเถอะครับถ้าถึงเวลานั้นจริงๆมันก็ต้องเลือกเพื่อนอยู่แล้ว" พวกมึงจะตามกูมาทำไมเนี่ย " ผมไม่เข้าใจจริงๆแทนที่จะแยกย้ายกันกลับแต่พวกมันเสือกเดินตามผมมาที่คณะอักษร แม้แต่ไอออกศึกก็มาด้วย เอากับพวกมันเหอะ" อยากมาดูสาวอักษร " เรื่องผู้หญิงนี้ยกให้มันจริงๆ ไอสงคราม" กูแค่เดินมาเรื่อย ๆ " อยากจะให้ไอเก้ามันสาบานจริงๆว่ามันแค่เดินมาเรื่อย ๆ ไม่ได้ตามผมมา แต่คิดไปคิดมาก็อย่าเลยเดี๋ยวแม่งตายฟรี" แล้วมึงอ่ะ " ผมหันไปถามไอออกศึกที่เดินตามมาเงียบๆ" กูตามไอเก้ามา " โอ้โห้ แม่งมากันเป็นทีมว้

@ คอนโด" นายเข้ามาทำไมอ่ะ " ฉันกำลังวุ่นกับการทำอาหารอยู่ในครัวแต่เห็นบัลลังก์เดินเข้ามาเลยอดที่จะถามออกไปไม่ได้ ปกติเวลาฉันทำอาหารก็ไม่เห็นว่าเค้าจะเข้ามา" มาช่วยเธอไง ? " บัลลังก์พูดจบก็เดินเข้ามาแล้วก็มองๆของที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์" นายเนี่ยนะจะมาช่วย ?เคยเข้าครัวก่อนรึเปล่าเหอะ " ถึงคำถามฉันจะดูดูถูกเค้าไปหน่อยก็เถอะ แต่มันก็จริงนิ ตั้งแต่ฉันมาอยู่ที่นี้ฉันยังไม่เคยเห็นบัลลังก์จะเข้าครัวมาทำอาหารอะไรเลย" แล้วนี้ไม่เข้าตรงไหน " บัลลังก์ยกคิ้วแบบกวนๆมาให้ฉัน ไม่ใช่แค่หน้าเค้านะที่กวนคำพูดก็กวนอวัยวะเบื้องล่างที่สุด" เหอะ ฉันเสียเวลามาเยอะแล้ว นายช่วยออกไปนั่งรอแบบที่เคยทำเถอะ เชิญ " ฉันผายมือเพื่อเป็นการย้ำว่าให้เค้ารีบๆออกไป ฉันจะได้ทำอาหารต่อ เพราะตอนนี้ฉันเริ่มหิวแล้ว เอาเวลาที่ยืนเถียงกับเค้ามาทำอาหารตอนนี้ฉันคงทำอะไรได้หลายอย่างแล้ว" คนเรามันก็ควรได้รับโอกาสเพื่อพิสูจน์ตัวเอง " แล้วบัลลังก์ก็เดินตรงไปที่ถ้วยผักที่ฉันหั่นเตรียมไว้แล้ว นี่เค้าไม่ฟังที่ฉันพูดเลยใช่ไหม" จะมาช่วยหรือมาเป็นภาระมากกว่าเดิมนะ " ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ เพราะยังไงก็คงไล่คนอย่างบัลลังก์ออกไปไม่ได้อยู่

- หลายเดือนผ่านไป – “ คนดีรอด้วย จะรีบเดินไปไหน ” เสียงของพี่กันต์ดังอยู่ด้านหลังฉันที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่ง ฉันอยากหนีไปให้ไกลจากพี่กันต์ตอนนี้มาก ไม่ใช่ว่าเราสองคนทะเลาะอะไรกันหรอก แต่เป็นเพราะว่า “ พี่กันต์ก็หยุดเรียกแอมป์แบบนั้นสักทีซิ ” คนดีอะไรนั้นอ่ะ เมื่อไหร่จะเลิกเรียกฉันสักที หมับ !

" ........ " ไอ้แทนก็คือไอ้แทน มันก็ปรายตามามอง แล้วก็ทำหน้านิ่งๆของมันต่อไป" สัส!! "" กูกลับก่อนดีกว่า อยากกอดเมียจะแย่ ขอบใจพวกมึงมากที่เหลือก็ฝากเคลียร์ด้วย "" โหไอ้ห่า ได้เมียคืนแล้วโยนงานให้พวกกูทันทีนะมึง "" อย่าบ่นไอ้สัส เหล้าฟรีเดือนหนึ่งที่มึงขอจะเอาไหม "" เอาครับพี่กันต์ครับ ผมจะเคลีย

Chapter 52ตอนนี้ใจผมมันโคตรปวดหนึบเลยครับ ทั้งคำพูดแล้วก็น้ำเสียงที่แอมป์พูดออกมามันสื่อไปในทางที่ผมจะต้องผิดหวัง เอาจริงๆ ผมก็เตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่พอเจอเข้าจริงๆ มันก็คงยอมรับง่ายๆ ไม่ได้หรอก ใช่ไหมล่ะครับผมขอย้อนกลับไปในวันที่ผมกลับจากเชียงใหม่ จำได้ไหมครับที่ผมบอกว่ามีธุระต้องทำ นี่แหละครับธุร

" สาม " เกมส์โอเวอร์ค่ะ ถึงสามแล้วแต่ก็ไม่มีใครออกไป" โอเคครับ ไม่มีใครออกมาก็ไม่เป็นไร ในเมื่อผมให้โอกาสแล้วไม่ออกมาผมก็จะได้ชี้ตัวเลย " วินาทีนี้คือยิ่งกว่าลุ้นเกรดออกหรือหวยออกซะอีก" ผมขอให้นักศึกษาปี 1 ที่เป็นน้องรหัสของผมออกมารับโทษด้วย ครับ " น้องรหัสพี่มันก็คือ...." เชิญครับน้องแอมป์ " ฉัน

Chapter 51ฉันเดินออกไปด้านหน้าด้วยความรู้สึกอยากจะเดินไปต่อยหน้าไอ้คนที่เรียกฉันด้วยสรรพนามนั้นจริงๆ ไม่รู้จะจองเวรฉันไปถึงไหน" นับสิครับ มองหน้าผม แล้วคุณนับได้เหรอ " ไอ้....." ค่ะ 1... 2... 3... 6.... 10....15.....25...... "" ครบไหมครับ "" แปปนึงค่ะ " คือฉันยังนับไม่เสร็จไงแล้วมาถามแบบนี้ฉันจ

" มึงรู้ปะแอมป์ว่าเรื่องอะไร "" กูไม่รู้ เลิกถามกูได้แล้ว แล้วก็เลิกมองกูด้วยสายตาที่กูเป็นต้นเหตุสักทีเถอะ " ก็ตลอดทั้งวันทั้งไอ้เมย์และไอ้เนยมันเอาแต่ถามฉัน และมองว่าฉันเป็นต้นเหตุของเรื่องที่พวกพี่เค้าเรียกมารวมตัว" โห!! มึง ก็มันคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้นี่หว่า "" ทำไมพวกมึงไม่เลิกสงสัยแล้วรอพวก