5/B ห้างร้างต้องคำสาป

5/B ห้างร้างต้องคำสาป

last updateLast Updated : 2025-10-31
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
19Chapters
840views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื้อคาซิมิและเคนตะหนึ่งในนักเรียนห้องม.5/B ได้รับภารกิจไปปราบเงาปีศาจที่ห้างร่างต้องสาปที่เป็นที่อยู่ของเหล่าบรรดาปีศาจชั่วร้าย...งานนี้พวกเขาจะทำเช่นไรให้ตนเองมีชีวิตกลับมา

View More

Chapter 1

ไม่ทันตั้งตัว

"Ini Mira, Dek. Kami baru saja menikah pagi tadi," ucapnya dengan mantap. Tak tersirat sedikit pun dari nada bicaranya dia merasa bersalah.

Aku bergeming.

"Dek?" panggilnya lagi karena melihatku hanya diam sembari tetap sibuk mengotak-atik ponsel. "Aku sedang bicara denganmu, Dek. Kamu enggak dengar?"

"Dengar, kok," sahutku santai. Melirik sekilas, lalu kembali sibuk dengan ponsel.

"Aku sudah menikah lagi, Dek." Dia mengulang kalimatnya dengan suara lebih tegas.

"Hm, terus?" Kini aku menatapnya tenang. Meletakkan ponsel di pangkuan, lalu bersedekap.

Bang Leon dan wanita bernama Mira itu saling menatap bingung. Aku hanya tertawa dalam hati.

Apa dia pikir aku akan menangis-nangis? Bersujud memintanya agar menceraikan wanita itu dan kembali padaku?

Halah, mimpi saja kamu, Bang!

"Kamu enggak marah, Dek?" tanyanya tak percaya.

"Kenapa aku harus marah? Baguslah kalau Abang sudah menikah lagi," ujarku cuek. Mengambil toples camilan di meja, lalu memakan keripik singkong yang ada di dalamnya.

Beban batin yang selama ini kurasakan sendirian dan kukubur dalam-dalam, kini tak lama lagi beban itu akan segera dirasakan oleh wanita lain. Kita lihat saja. Apa dia mampu bersabar dan menerima Bang Leon apa adanya sepertiku?

"Jadi, kamu sudah setuju dengan pernikahan keduaku ini?" tanyanya lagi dengan tatapan yang ... entahlah. Dia seperti terlihat kecewa.

Kenapa pula dia terlihat seperti tidak bahagia? Bukankah ini yang dia inginkan?

Dulu, Bang Leon sering sekali membahas tentang poligami. Aku hanya menanggapi dengan santai karena memang itu diperbolehkan.

Hanya saja, setiap kali dia bertanya apa aku mengizinkan jika dia juga melakukannya? Kujawab dengan tegas dan lantang 'silakan menikah lagi, tapi ceraikan aku dulu'.

Aku memang tak menentang, tapi bukan pula yang sanggup menerimanya. Kadar keikhlasan dan kesabaran yang dimiliki masih jauh di bawah rata-rata. Bisa-bisa aku gila jika membayangkan dia berbagi kehangatan dengan wanita lain.

"Bukannya sudah lama Abang tahu jawabanku? Aku enggak pernah melarang Bang Leon memiliki istri lebih dari dua. Tapi asal bukan aku istri pertamanya. Ceraikan aku dan nikmatilah hidup bersama istri baru." Aku menunjuk wanita berambut ikal cokelat itu dengan dagu. "Setelah itu, Abang bebas menikah lagi dengan wanita mana pun. Tentu Mira enggak akan keberatan, 'kan?"

Raut wajah wanita itu berubah seketika. Dia yang sedari tadi bersikap tenang dengan tangannya yang terus digenggam Bang Leon pun jadi terkejut. Dia spontan menoleh pada calon mantan suamiku itu dengan wajah cemberut.

"Kenapa? Apa kamu keberatan kalau Bang Leon menikah lagi nantinya?" sindirku dengan senyum tipis.

Wanita itu diam dan langsung melepaskan tautan jemarinya.

Cih, munafik! Berani mengganggu kehidupan rumah tangga orang lain, tapi sendirinya tidak sudi diperlakukan sama.

"Kita enggak perlu bahas itu sekarang, Dek. Kita ini sedang membahas aku, kamu dan Mira."

"Ya, terus? Maunya Abang apa?" tanyaku sembari kembali asyik menyantap camilan.

"Aku mau kamu menerima Mira sebagai adik madumu. Kita hidup damai bertiga di rumah ini, Dek."

"Enggak bisa," jawabku cuek. "Keputusanku akan tetap sama. Ceraikan aku atau selamanya wanita itu hanya akan berstatus istri sirimu," tegasku dengan tatapan dingin.

"Kamu tahu Mira, dengan statusmu yang hanya sebagai istri siri, kamu akan sangat merugi. Jika suatu saat kalian berpisah, kamu enggak bisa menuntut harta gono-gini karena status pernikahan kalian enggak diakui negara. Kamu juga bisa saja ditinggalkan seenaknya oleh Bang Leon, dan dia menikah lagi dengan wanita lain saat nafsu kembali menguasainya."

"Itu nggak mungkin terjadi!" bantah Bang Leon cepat. "Kamu jangan sembarangan bicara, Dek. Apa kamu pikir aku semudah itu terpaut hati pada setiap wanita yang ditemui?"

"Oh, jelas," sahutku tak kalah cepat. "Ini ... buktinya aja sudah ada," kataku santai sembari menunjuk Mira yang wajahnya ditekuk.

Bang Leon bungkam.

"Kenapa diam?" sindirku dengan senyuman miring.

"Aku enggak akan begitu, Dek. Ini pernikahan terakhirku. Aku janji akan setia pada kalian berdua," ujarnya dengan lembut.

Memuakkan!

Aku terkekeh pelan. "Apa janjimu masih bisa dipertanggung jawabkan, Bang? Janji suci pernikahan kita saja kamu ingkari," sindirku yang kembali membuat Bang Leon diam seribu bahasa.

"Hey, Mira! Status siri ini bukan hanya merugikanmu sendiri, tapi juga anakmu nanti. Di akta lahir, hanya akan tertulis nama ibu. Bisa, sih, nama ayahnya juga dicantumkan. Tapi prosesnya rumit termasuk harus ada tes DNA dan itu butuh banyak uang!"

Wanita berkulit sawo matang itu semakin menunduk dengan kedua tangannya saling meremas di pangkuan. Bang Leon hendak meraih jemari itu untuk menenangkan, tapi dia menolak.

"Dek, kumohon jangan menakuti Mira seperti itu."

Bagus, Bang. Bagus!

Bang Leon bahkan membela istri barunya dibandingkan aku yang sudah menemaninya sejak nol. Kini, saat ekonomi semakin membaik dengan seenaknya dia datang begitu saja membawa istri baru ke rumah ini.

"Siapa bilang aku menakuti? Itu fakta! Kalau enggak percaya, pakailah ponsel pintar kalian itu untuk mencari informasinya." Aku tersenyum mengejek.

Ponsel saja yang pintar, tapi pemiliknya tidak. Menyedihkan!

"Bujuk Bang Leon supaya menceraikanku jika ingin pernikahanmu legal secara hukum. Jangan harap aku sudi berbagi dan memberikan kalian izin menikah secara resmi. Enggak akan pernah!"

"Bang," rengek Mira dengan wajah memelas. "Apa yang dikatakan Mbak Lusi itu benar. Bang Leon juga udah janji mau nikahi aku secara resmi, 'kan? Pokoknya aku enggak mau kalau hanya menikah siri! Bang Leon harus memilih antara aku atau Mbak Lusi!"

Mamam, tuh, Bang! Pilih saja dia supaya wanita itu bisa merasakan derita yang selama ini kurasakan.

"Enggak!" tukas Bang Leon. "Aku enggak akan pernah menceraikan Lusi. Pun enggak akan melepasmu."

"Tapi, Bang—"

"Ssstt, diamlah," potong Bang Leon dengan menatap tajam Mira. "Biar aku yang bicara dengan Lusi. Kamu diam saja."

Mira mendengkus kesal, lalu bergeser menjauh dengan wajah cemberutnya.

"Aku janji akan berbuat adil, Dek. Terimalah dia sebagai adik madumu, ya. Izinkan aku menikahinya secara hukum negara juga," pintanya dengan tatapan memohon.

Sakit?

Tentu saja. Hati ini seperti diremas-remas mendengar dia berucap dengan begitu mudahnya tanpa memikirkan perasaanku. Nyeri, tapi sekuat mungkin aku bertahan. Kehilangan Bang Leon tidak akan membuat hidupku berakhir saat ini juga.

Aku berdiri, menatap angkuh keduanya sembari melipat kedua tangan di dada.

"Keputusanku enggak akan pernah berubah, Bang. Kita bercerai kalau Abang mau menikahinya secara resmi. Jangan jadi pria serakah!" tegasku tak ingin dibantah dengan sorot mata tajam.

"Dan kamu, Mira. Pikirkan baik-baik semua ucapanku tadi. Jangan sampai kamu menyesal di kemudian hari! Aku juga wanita. Aku enggak mau kamu merasakan hal yang sama sepertiku. Pikirkan juga masa depan anakmu nanti," kataku dengan seulas senyum sinis, kemudian berlalu pergi tanpa menoleh lagi.

Aku melangkah cepat menuju lantai atas. Hati ini jelas sakit, tapi tak ada setitik pun air mata yang menetes. Semua itu sudah kering. Sudah habis ketika satu minggu yang lalu, aku menangis perih saat mengetahui fakta bahwa Bang Leon memiliki wanita idaman lain.

Ini bukan poligami yang benar. Ini perselingkuhan! Bahkan, mereka sudah menjalin hubungan diam-diam selama dua bulan sebelum akhirnya menikah siri.

Aku tak sengaja membaca chat mesra di ponsel Bang Leon dari kontak bernama Ari. Merasa ada yang tak beres, kuputuskan untuk menyadap, dan akhirnya mendapatkan bukti bahwa ternyata Ari itu wanita. Dialah Mira—teman sekantor Bang Leon.

Benar. Insting wanita itu memang kuat. Sudah lama aku curiga, tapi berusaha menepis itu dan tetap berpikir positif. Nyatanya, kepercayaan yang kuberikan itu sia-sia belaka.

Bukti chat bahwa mereka sering jalan bersama dengan alasan lembur membuat hati ini seketika membeku. Cinta yang ada di hati langsung lenyap begitu saja tak tersisa. Kekecewaan ini begitu besar hingga rasanya mati rasa.

Lihat saja, Bang! Kamu pikir aku akan hancur karena kehilanganmu? Tidak sama sekali!

🌸🌸🌸

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
19 Chapters
ไม่ทันตั้งตัว
แสงไฟจากประตูมิติบิดเบี้ยวอยู่เบื้องหน้า คาซิมิมองมันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความลังเลอย่างเห็นได้ชัด ความมืดที่รออยู่ด้านหลังบานประตูดูดกลืนทุกสิ่งจนน่าขนลุก เคนตะที่ยืนอยู่ข้างกาย สัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยจากมือที่เขากุมไว้ เขากระชับมือคาซิมิมั่นขึ้นเล็กน้อย พยายามส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นใจไปให้เธอ“ไม่ต้องกลัวนะ มีฉันอยู่ทั้งคน” เคนตะเอ่ยเสียงนุ่มทุ้ม พยายามให้เสียงของเขาหนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อสยบความกังวลในใจของเธอคาซิมิเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคู่สวยสะท้อนความกลัวอย่างปิดไม่มิด “เรา...เราจะได้กลับออกมาอีกไหม” เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ราวกับความหวังที่ริบหรี่กำลังจะมอดดับลงเคนตะยิ้มบาง ๆ พยักหน้าให้กำลังใจ “ได้สิ ฉันสัญญา เราต้องกลับมาแน่นอน” เขาเน้นคำว่า "สัญญา" เพื่อให้เธอเชื่อมั่นในคำพูดของเขา “แต่ตอนนี้เราต้องไปแล้ว”คาซิมิพยักหน้ารับช้า ๆ ด้วยแววตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความกังวล ก่อนที่ทั้งคู่จะรวบรวมความกล้า ก้าวเท้าผ่านมิติอันบิดเบี้ยวเข้าไปทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูมิติ โลกที่คุ้นเคยก็ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ความหน
Read more
ความมืดที่ซ่อนเร้น
ความเงียบที่กลับคืนมาหลังจากปีศาจถูกกักเก็บช่างหนักอึ้งและน่าขนลุกยิ่งกว่าเดิม คาซิมิรู้สึกได้ถึงความเย็นเยือกที่คืบคลานเข้าจับจิตใจ แม้ว่าภารกิจแรกจะสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี เธอก็ยังคงไม่สบายใจ ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบๆ ห้างร้างที่มืดมิดและกว้างใหญ่ ราวกับจะค้นหาภัยคุกคามที่ซ่อนเร้นอยู่“เคนตะ...คุณบาดเจ็บนี่นา” คาซิมิเดินเข้าไปหาเขาด้วยความเป็นห่วง แสงจากไฟฉายในมือเธอส่องไปที่ไหล่ของเขา เสื้อผ้าที่เคยสะอาดบัดนี้มีรอยฉีกขาด และคราบเลือดสีเข้มก็ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนเคนตะพยักหน้ารับเล็กน้อย พยายามปั้นยิ้มบางๆ “นิดหน่อยน่ะ ไม่เป็นไรหรอก” เขาปัดมือที่เปื้อนเลือดออกอย่างไม่ใส่ใจ “แค่นี้สบายมาก” แต่สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่พยายามเก็บซ่อน“สบายมากอะไรกันคะ เลือดออกเยอะขนาดนี้” คาซิมิขมวดคิ้วมุ่น เธอหยิบผ้าสะอาดในกระเป๋าเป้ใบเล็กออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะบรรจงทำความสะอาดบาดแผลและพันผ้าพันแผลให้เขาอย่างเบามือ “คุณต้องระวังตัวมากกว่านี้นะคะ นี่มันแค่ตัวแรกเอง เราไม่รู้หรอกว่าข้างหน้าจะเจออะไรอีก”เคนตะมองท่าทีที่ห่วงใยของเธอ อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “รู้แล้วน่า ขอบคุณนะคาซิม
Read more
กับดักที่มองไม่เห็น
เคนตะและคาซิมิเดินมาหยุดอยู่หน้า ประตูเหล็กฉุกเฉิน บานใหญ่ที่เขาเห็นก่อนหน้านี้ บานประตูถูกปิดตายด้วยโซ่ขนาดใหญ่และกุญแจสนิมเขรอะบ่งบอกถึงกาลเวลาที่ผ่านไปอย่างยาวนาน เคนตะมองสำรวจโดยรอบ ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด“โซ่เส้นใหญ่ขนาดนี้ จะงัดยังไงคะเคนตะ?” คาซิมิถามด้วยน้ำเสียงกังวล เธอพยายามใช้ไฟฉายส่องเข้าไปดูรายละเอียด แต่ความมืดมิดรอบข้างกลับยิ่งทำให้รู้สึกอึดอัดเคนตะลองเอามือจับโซ่ เขาออกแรงดึงเล็กน้อยแต่มันก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย “มันล็อกแน่นมาก คงต้องใช้แรงเยอะหน่อย หรือไม่ก็ต้องใช้พลังอาคม” เขากลับมามองรอบตัวอีกครั้ง “แต่ฉันไม่คิดว่านี่คือทางออกที่เราจะเดินผ่านไปง่ายๆ”“ทำไมถึงคิดอย่างนั้นคะ?” คาซิมิขมวดคิ้วสงสัยเคนตะชี้ไปที่รอยขีดข่วนบนพื้นและผนังใกล้กับประตู “ดูนี่สิ รอยขีดข่วนพวกนี้มันดูใหม่กว่าส่วนอื่นๆ ของห้างมาก เหมือนมีบางอย่างพยายามจะเปิดประตู หรือบางอย่างพยายามจะออกจากประตูนี้มา” เขามองเข้าไปในความมืดที่อยู่ลึกเข้าไปในห้างร้าง “อีกอย่าง...นาฬิกาอาคมของเธอยังคงเตือนอยู่ใช่ไหม?”คาซิมิยกข้อมือขึ้นดู นาฬิกาของเธอยังคงสั่นเตือนเบาๆ แต่เข็มนาฬิกาไม่ได้ชี้ไป
Read more
มหาศึกเงาไร้จุดสิ้นสุด
เกราะอาคมสีเงินที่แผ่ออกมาจากเคนตะส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิดของห้างร้าง มันไม่ใช่แสงที่ทำให้มองเห็น แต่เป็นพลังงานที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าที่ขับไล่ความมืดและเงาปีศาจที่บีบรัดออกไปชั่วคราว คาซิมิยืนอยู่เบื้องหลังเคนตะ ดวงตาของเธอจ้องมองภาพเรืองรองของพลังงานปีศาจด้วยคาถา ‘นิมิต’ อย่างแน่วแน่“ไปค่ะเคนตะ! ทางด้านขวา! เลี้ยวขวาตรงซากเสานั้น!” คาซิมิออกคำสั่ง เสียงของเธอหนักแน่นแม้จะแฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้า เธอต้องใช้สมาธิอย่างหนักเพื่อคงคาถาไว้และมองผ่านกลุ่มเงาปีศาจที่บิดเบี้ยวเพื่อนำทางเคนตะเคนตะพุ่งทะยานไปตามทิศทางที่คาซิมิบอก แสงอาคมจากตัวเขาสร้างช่องทางเล็กๆ ท่ามกลางวงล้อมของปีศาจ เงาปีศาจที่ถูกแสงพลังงานปะทะดูเหมือนจะกรีดร้องเงียบๆ ก่อนจะสลายตัวไปชั่วขณะ แต่พวกมันก็กลับมารวมตัวกันใหม่อย่างรวดเร็ว“ใกล้ถึงแล้วค่ะ! ตรงไปอีกนิด! มันอยู่ข้างหน้า!” คาซิมิเร่งเร้าทันใดนั้นเอง ปีศาจที่ถูกขับไล่ไปก็เริ่มรวมตัวกันและโจมตีกลับอย่างเป็นระบบ พวกมันไม่ได้เข้ามาเพียงตัวเดียว แต่เป็นฝูงที่ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง“มาแล้วเคนตะ! ตัวที่ 1: อสูรคลื่น (The Wave)! มาจากด้านซ้าย!”การปะทะครั้งที่ 1: อส
Read more
อาคมฟื้นฟู
ความเงียบสงัดเข้าแทนที่เสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงการต่อสู้อันดุเดือด แสงสว่างจ้าที่เล็ดลอดเข้ามาจากรอยแตกบนผนังของห้างร้างที่ถูกทำลายโดยการปะทะครั้งสุดท้าย ได้ส่องลงมาต้องร่างของเคนตะที่ทรุดตัวอยู่บนพื้นอย่างหมดแรง คาซิมิคลานเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความกังวล“เคนตะ! คุณบาดเจ็บหนักมาก” เธอพูดเสียงสั่น มือของเธอสัมผัสไปตามรอยแผลและรอยช้ำบนตัวของเขา เคนตะหายใจหอบถี่ พลังอาคมที่เคยเรืองรองในตัวบัดนี้มอดดับลงจนเกือบหมดสิ้นเคนตะพยายามยิ้มให้เธอ “ก็...ต้องแลกกันหน่อย” เขาไอเบาๆ พลางรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่าง “แต่เราชนะแล้วนะคาซิมิ...เราจัดการราชินีเงาได้”“ใช่ค่ะ...เราทำได้” คาซิมิรู้สึกโล่งใจอย่างที่สุด แต่ความโล่งใจก็ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดที่เห็นเขาต้องบาดเจ็บหนักขนาดนี้ เธอวางมีดอาคมของเขาลงข้างๆ แล้วควักขวดยาฟื้นฟูทั่วไปที่เตรียมมา แต่เคนตะส่ายหน้าเบาๆ“มันไม่พอหรอกคาซิมิ” เขาพูดเสียงแผ่ว “รอยแผลข้างในมันลึกกว่าที่เห็น...ฉันโดนไอความมืดของเกราะดำและแรงบีบคั้นของหอคอยดำเข้าจังๆ”คาซิมิพยักหน้า เธอรู้ดีว่ายาธรรมดาไม่อาจรักษาความเสียหายที่
Read more
ปีศาจยามเฝ้าเขาวงกต
มอนสเตอร์เงาตัวที่ 1: นักเชิดใย (The Puppet Master)ลักษณะ/ขนาด: ปีศาจรูปร่างผอมเกร็งราวกับหุ่นเชิด มีด้ายเงาบางๆ นับไม่ถ้วนห้อยระโยงระยางจากปลายนิ้วของมัน ขนาดยาว 2 เมตรความสามารถ: สามารถใช้ด้ายเงาพันธนาการเหยื่อและควบคุมการเคลื่อนไหวของตู้เกมเก่าๆ ให้ลุกขึ้นมาเป็นทหารเฝ้านักเชิดใยพุ่งออกมาจากเงามืดด้านหลัง มันปล่อยด้ายเงาเข้าพันขาของเคนตะอย่างรวดเร็ว“อุ๊บ!” เคนตะล้มลง พยายามใช้มีดอาคมฟันด้ายเงา แต่ด้ายเหล่านั้นเหนียวแน่นอย่างไม่น่าเชื่อขณะที่เคนตะกำลังต่อสู้กับด้ายเงา นักเชิดใยก็เริ่มชักใย! ตู้เกมเก่าๆ ที่วางอยู่ตามทางเดินเริ่มสั่นสะเทือน แกรก! แกรก! ตู้เกมสามตู้ถูกด้ายเงาดึงขึ้นมา ตั้งตรงราวกับมีชีวิต พวกมันเริ่มเดินเข้าหาเคนตะอย่างช้าๆ“คาซิมิ! ใช้คาถาขับไล่เงา! ด้ายพวกนี้มันเป็นเหมือนเงา!” เคนตะตะโกนคาซิมิรีบร่ายคาถาขับไล่เงาอย่างรวดเร็ว แสงสีฟ้าอ่อนๆ พุ่งออกไปปะทะกับด้ายเงาที่พันธนาการเคนตะ ซู่! ด้ายเงาเหล่านั้นถูกเผาไหม้และสลายตัวไป เคนตะรีบหลุดออกจากการพันธนาการ“ขอบคุณ! จัดการตู้เกมก่อน!” เคนตะพุ่งเข้าใส่ตู้เกมที่เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาแทงมีดอาคมเข้าที่จุดเชื่อมต่อขอ
Read more
จับตัว
หลังจากจัดการกับฝูงปีศาจและเขาวงกตที่บิดเบี้ยวในโซนเด็กเล่นได้อย่างหวุดหวิด เคนตะและคาซิมิก็นั่งพักเหนื่อยเพียงเล็กน้อยเพื่อฟื้นฟูพลังงานที่เหลืออยู่ คาซิมิใช้คาถาฟื้นฟูพื้นฐานอีกครั้งเพื่อบรรเทาอาการบาดเจ็บของเคนตะ แต่ครั้งนี้เธอทำได้เพียงแค่เบาบางเท่านั้น เพราะพลังอาคมของเธอเองก็แทบจะหมดเกลี้ยงแล้ว“เราต้องรีบไปแล้วคาซิมิ” เคนตะพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง เขาลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง พลางปรับท่ายืนให้พร้อมต่อสู้ตลอดเวลา “ตอนนี้เราได้ผ้ายันต์แห่งดินมาแล้ว พวกปีศาจคงไม่ปล่อยให้เราได้ผืนที่สองง่ายๆ”คาซิมิพยักหน้า เธอเก็บขวดกักเก็บวิญญาณที่ตอนนี้มีวิญญาณปีศาจเกือบ 20 ดวงเข้าไปแล้วอย่างแน่นหนา “ค่ะเคนตะ...ผ้ายันต์แห่งน้ำ ตามที่คาดไว้มันน่าจะอยู่บนชั้นบนสุดของห้าง ที่มีสระน้ำหรือพื้นที่เกี่ยวกับน้ำ”“ใช่” เคนตะเห็นด้วย “เราต้องมุ่งหน้าไปที่ชั้นบนสุดเท่านั้น”ทั้งคู่เริ่มเดินไปตามทางเดินหลักของห้างร้าง การเดินขึ้นไปยังชั้นบนสุดเป็นการเดินทางที่ยาวนานและเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทุกย่างก้าวเงียบงัน เสียงฝีเท้าของพวกเขาเป็นเสียงเดียวที่ก้องอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงจากไฟฉายของเคนตะเท่านั้นที่น
Read more
ความสิ้นหวังและการเตรียมพร้อม
เคนตะและคาซิมิเดินมาได้ไม่กี่ก้าวจากจุดที่เคนตะช่วยเหลือเธอได้สำเร็จ ร่างกายที่บาดเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากการต่อสู้อันยาวนานกับปีศาจ 9 ตน และการใช้พลังอาคมที่หักโหมเกินขีดจำกัดก็เริ่มส่งผลร้ายอย่างรุนแรง“เราไปต่อไม่ไหวแล้วเคนตะ” คาซิมิพูดด้วยความเป็นห่วงขณะที่เห็นเคนตะเดินโซซัดโซเซ“ไม่...ไม่เป็นไรคาซิมิ” เคนตะพูดเสียงแหบพร่า “แค่...แค่พยุงฉันไว้หน่อย...เราต้องไปถึงชั้นดาดฟ้าให้ได้...”แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ครืน! เขาก็เซถลาและล้มลงกับพื้นอย่างหมดแรง มีดอาคมหลุดออกจากมือไปไกล ดวงตาของเขาปิดลงอย่างช้าๆ ร่างกายของเขาหยุดนิ่ง“เคนตะ! เคนตะ!” คาซิมิเขย่าเขาอย่างแรงด้วยความตื่นตระหนก แต่เคนตะไม่ตอบสนองคาซิมิรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่ความเหนื่อยล้าธรรมดา พลังอาคมที่ใช้ไปอย่างหนักหน่วงผนวกกับไอความมืดที่สะสมในร่างกายทำให้เคนตะเข้าสู่ภาวะ ‘อาคมดับ’ ซึ่งเป็นอาการที่ร้ายแรงสำหรับนักปราบปีศาจ คาซิมิไม่มีเวลาให้สิ้นหวัง เธอต้องลงมือทำทันทีเธอใช้แรงทั้งหมดที่เหลืออยู่พยุงร่างหนักของเคนตะไปตามทางเดินที่มืดมิด เธอเลือกห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งที่เคยเป็นห้องเก็บของของห้างร้าง มันถูกซ่อนอยู่ด้านหลังป้ายโฆษณ
Read more
การเดินทางกลับสู่จุดซ่อนตัว
คาซิมิใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีรวบรวมเทียนไขและเทียนหอมจากชั้นวางจนได้ครบ 99 เล่ม เธอห่อมันรวมกันไว้ในผ้าเก่าๆ ที่พบในแผนก แล้วเริ่มเดินกลับไปยังห้องเก็บของที่ซ่อนเคนตะไว้ การต่อสู้กับผู้พิทักษ์แห่งแสงเทียนได้ทำให้ร่างกายของเธออ่อนแอถึงขีดสุด การหายใจแต่ละครั้งเป็นไปด้วยความเจ็บปวด และพลังอาคมที่เหลืออยู่ก็แทบจะไม่พอสำหรับการร่ายคาถาป้องกันพื้นฐานเลย“ต้องเร็ว...ฉันต้องไปให้ถึงเคนตะให้เร็วที่สุด” คาซิมิกระซิบกับตัวเอง พยายามเร่งฝีเท้าที่สั่นเทาเธอเดินผ่านทางเดินที่เพิ่งจะต่อสู้อย่างดุเดือด เศษแก้วที่แตกกระจาย และซากของชั้นวางที่ล้มลงเป็นเครื่องยืนยันถึงความรุนแรงของการปะทะ เธอเดินผ่านซากของปีศาจลูกสมุนที่ถูกทำลายไปแล้ว และรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองจากทุกซอกมุมของห้างร้างที่กลับมาเงียบสงัดอีกครั้งขณะที่เธอกำลังเดินผ่านบริเวณที่เคยเป็นร้านเสื้อผ้าชั้นสูง จู่ๆ เท้าของเธอก็เหยียบเข้ากับอะไรบางอย่างที่เย็นและเหนียวเหนอะหนะ ที่พื้นแคว๊ก!เสียงนั้นฟังดูน่ารังเกียจเหมือนเหยียบหนังสัตว์ที่เน่าเปื่อย คาซิมิรีบชักเท้าออก แต่ก็สายเกินไป!ทันใดนั้นเอง! ภาพเบื้องหน้าของเธอก็บิดเบือนไปอย่างรวดเร็วแล
Read more
การฟื้นตัวและแรงใจที่กลับมา
แสงอาทิตย์ยามเช้าที่เล็ดลอดผ่านช่องแตกบนผนังของห้างสรรพสินค้า ได้สาดส่องลงมาต้องร่างของเคนตะที่ลุกขึ้นยืนได้อย่างเต็มตัวอีกครั้ง แม้ว่าสีหน้าของเขาจะยังคงมีร่องรอยความเหนื่อยล้า แต่ดวงตาของเขากลับมาคมกริบและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น“เธอทำได้ยังไงคาซิมิ...ฉันรู้สึกได้ถึงพลังที่แข็งแกร่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ” เคนตะพูด พลางมองไปที่ซากเทียนไข 99 เล่มที่มอดดับคาซิมิพิงกำแพงอย่างอ่อนแรง เธอยิ้มอย่างเหนื่อยอ่อน “พิธีพลีกรรมแห่งแสงมันดึงพลังงานบริสุทธิ์ของแสงอาคมเข้ามาซ่อมแซมแกนพลังงานของคุณโดยตรงค่ะ แต่...ฉันก็ใช้พลังอาคมของตัวเองไปเกือบหมดแล้ว”เคนตะเดินไปนั่งข้างๆ เธอ เขาจับมือเธอไว้แน่น “ฉันรู้ว่าเธอต้องเสี่ยงมากแค่ไหนเพื่อฉัน คาซิมิ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ต่อไปนี้ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอสู้คนเดียวอีกแล้ว เราจะจบภารกิจนี้ไปพร้อมกัน”คาซิมิพยักหน้า “แน่นอนค่ะเคนตะ”หลังจากพักฟื้นและกินเสบียงเล็กน้อยเพื่อประคองร่างกาย ทั้งคู่ก็ออกจากห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยซากเทียน พวกเขาตัดสินใจว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็ต้องมุ่งหน้าไปยังชั้นดาดฟ้าเพื่อค้นหา ผ้ายันต์แห่งน้ำการจู่โจมจากความจริงการเดินทางไปยังบันไ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status