5/B ห้างร้างต้องคำสาป

5/B ห้างร้างต้องคำสาป

last updateLast Updated : 2025-10-31
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
19Chapters
838views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื้อคาซิมิและเคนตะหนึ่งในนักเรียนห้องม.5/B ได้รับภารกิจไปปราบเงาปีศาจที่ห้างร่างต้องสาปที่เป็นที่อยู่ของเหล่าบรรดาปีศาจชั่วร้าย...งานนี้พวกเขาจะทำเช่นไรให้ตนเองมีชีวิตกลับมา

View More

Chapter 1

ไม่ทันตั้งตัว

“Gue suka sama lu, Ndri. Gue cinta sama lu.” Alex berjongkok, dengan manisnya ia mengulurkan sebuket bunga lili berwarna pink. Semata untuk meluluhkan gadis cantik di depannya.

Melihat warna pink, gadis yang dipanggil Andri itu merasa mual. Ada kemarahan yang tertahan saat ia melihat warna yang begitu dibencinya seumur hidup. Hampir saja ia melempar bunga di depannya, karena warna itu mengingatkan masa lalunya yang begitu ingin ia lupakan.

“Gue gak suka pink.” Gadis itu masih mematung dengan bola mata yang mulai berkaca-kaca, tapi berusaha ia kondisikan perasaannya, agar rasa sedihnya tak berubah menjadi air mata yang tak tertahankan. Entah mengapa ia selalu terluka saat melihat sesuatu yang pernah membuatnya begitu terpuruk. Sesuatu yang berkaitan dengan masa lalunya.

Alex menarik bunga yang disodorkan untuk gadis yang ia cintai.  

“Kenapa?” Alex bertanya. Karena menurut pengalamannya, gadis-gadis akan berterima kasih padanya setelah ia memberikan lili berwarna pink. Atau mereka akan luluh dengan mudah dalam pelukan Alex. Hanya Andri yang berbeda.

“Norak.” Andri menjawab. Tak perlu ia jelaskan masa lalunya.

Alex mengangguk mengerti, ia tak bisa memaksa selera seseorang. Juga tak bisa menyamaratakan selera mereka.

“Yaudah dibuang aja ya, nanti aku beli lain ya.” Alex berusaha sebaik mungkin mengambil hati gadis yang ia cintai. Termasuk dengan membuang bunga yang sudah dibeli, karena Andri tak suka.

“Jadi, gimana? Lu terima cinta gue?” Alex bertanya. Ingin memastikan perasaan gadis di depannya untuk dirinya.

Alex, teman beda sekolah dengan Andri. Mereka bertemu karena sama-sama bekerja dalam proyek iklan susu penambah tinggi badan dari sebuah perusahaan. Mengingat tubuh mereka sangat cocok untuk iklan itu. Alex dengan ketinggian seratus delapan puluh, sempurna untuk seorang pemuda yang berpenampilan menarik, dan wajah mereka juga sama-sama layak untuk masuk majalah-majalah remaja dan dunia permodelan.

“Gue pikirkan dulu.” Andri memutuskan.

Setelah mengatakan itu, Andri berbalik ingin pulang. Senyum sinisnya terkembang sempurna.

Cinta?

‘Kita akan lihat, cinta seperti apa yang lu punya.’ Andri membatin, meninggalkan Alex yang masih menatap punggung gadis yang ia cintai.

.

“Sempurna!” Andri berkata pada diri sendiri, setelah memastikan penampilannya sesuai dengan yang diinginkan.

Gadis itu melihat bayangannya sendiri dari cermin besar di depannya. Cermin yang memantulkan bayangan seluruh tubuhnya. Tubuh yang telah berubah seiring dengan ia yang semakin tumbuh. 

Tubuh dengan ketinggian seratus tujuh puluh centimeter, pinggang ramping ditambah pinggulnya yang berbentuk indah. Tubuh tinggi dan kurus yang dulu selalu menjadi bahan olok-olok teman-temannya, kini sudah terlihat lebih berisi.

“I will see ... cinta seperti apa yang lu punya,” ucapnya seraya berjalan ke arah pintu.

Andri keluar dari kamarnya yang tak sama dengan miliknya dulu. Ia melihat perempuan yang telah membesarkannya itu duduk di ruang keluarga sambil menikmati secangkir teh dan beberapa camilan. Hari Minggu memang sering ia habiskan dengan bersantai membaca buku setelah melakukan rutinitas olahraga bersama dirinya. 

Olahraga menjadi rutinitas pagi sebelum Naya berangkat kerja, juga rutinitas seorang gadis yang ia sebut anaknya sebelum pergi sekolah. Hal itu dilakukan sejak beberapa waktu lalu, ketika Naya mengenalkan dunia luar pada gadis yang mentalnya sedang sangat buruk dan takut bertemu dengan orang-orang di luar sana.

Sekarang, ia mulai merasa baik-baik saja. Meski masih ada benci yang begitu kentara dalam hatinya. Benci pada masa lalunya.

“Mau ke mana?” Naya bertanya. Ia mengamati penampilan anak gadisnya dari atas sampai bawah. Ia merasa tak seperti biasanya gadis itu berpenampilan seperti itu. Seingatnya, ia baru saja membeli beberapa celana dan baju-baju bagus untuknya.

“Keluar bentar, Ma.” Gadis itu menjawab sambil tersenyum. 

Naya mengernyitkan kening melihat senyum anak gadisnya seperti menyiratkan sesuatu, “lagi?” tanyanya.

Gadis bertubuh tinggi itu hanya nyengir, mengerti maksud pertanyaan penuh kekhawatiran dari mamanya. Lalu mendekat ke arah Naya untuk mencium pipi mulus itu.

“Pamit ya, Ma.” Gadis itu berucap. Kemudian melangkah ke luar rumah, meninggalkan Naya yang masih menggelengkan kepala. Entah sudah berapa kali ia berpenampilan aneh seperti itu.

.

Taman kota. 

Andri menepati janji untuk menemui seseorang di taman kota. Saat sampai di tempat tujuan, ia mengedarkan pandangan ke semua sudut taman. Ada banyak penjual dagangan di sana, ada es krim, cilok, bakso keliling dan masih banyak lagi. Sebenarnya ini kawasan dilarang jualan, tapi namanya juga orang mencari nafkah, ya harus dari segala arah. Seketika ada yang seolah mengiris hati gadis itu, ia sangat mengerti tentang nasib sedih seseorang yang menggantungkan hidupnya dari hasil dagangan itu. Sebab itu ia mendekat, dan membeli beberapa jajanan meski ia tak sedang menginginkannya.

Mata bulat dengan bulu yang lentik alami itu melihat seseorang duduk sendirian di salah satu kursi taman, dekat pohon karsen yang dahannya meneduhkan. Seseorang yang belum lama ini menyatakan cinta untuknya.

Gadis itu berjalan mendekat pada kursi taman di mana Alex duduk menunggunya.

“Hai, Lex! Udah lama nunggu ya?” Andri tersenyum pada calon pacarnya.

Alex sedikit tersentak, melihat orang asing di depannya. Lalu, ia mengamati lekat-lekat dan menyadari bahwa itu memang gadis yang beberapa hari lalu ia katakan cinta. 

Tanpa perintah, Andri langsung duduk di samping Alex dengan jarak yang sangat dekat, hingga membuat Alex sedikit menggeser, risih, geli dan entahlah.

Andri sebentar memalingkan wajah hanya untuk tersenyum. Ingin sekali ia tertawa, tapi tak mungkin di depan Alex. Ia berjanji pada diri sendiri untuk menuntaskan tawanya nanti di kamar dan bercerita pada mamanya, pasti perempuan itu akan ikut tertawa.

“Jalan, yuk! Bosan!” Andri menarik tangan Alex yang seperti masih bingung menatap penampilannya. Tak mau ambil pusing, ia anggap saja Alex sedang terpesona dengannya.

Karena ditarik, Alex terpaksa mengikuti langkah Andri, meski ia belum menyetujui permintaannya.

Alex mengendarai mobil barunya. Sengaja ia bawa untuk menarik perhatian Andri, bahkan gadis itu lah yang pertama menaiki mobil baru hasil jerih payahnya. Alex baru dibolehkan membeli mobil oleh papanya, karena akan masuk kuliah dan sudah cukup usia untuk mendapat izin mengemudi.

Alex ingin bertanya banyak, tapi ia seolah tak punya kesempatan untuk berbicara. Andri selalu mendominasi obrolan mereka saat di mobil, hingga ia merasa bosan dan sedikit ilfil, apalagi melihat wajahnya yang sama sekali tak menarik seperti biasanya.

“Enak juga ya mobil baru lu,” Andri sedikit menggerakkan bokongnya.

“Kursinya empuk.” Gadis itu nyengir.

Alex hanya mengangguk kesal, tapi coba ia tahan.

Alex dan Andri turun mobil dan memasuki sebuah mall besar yang ada di kota Jakarta. Keduanya mengangguk hormat pada orang  yang bertugas membuka pintu untuk pengunjung. 

Alex merasa risih dan sekarang rasa itu berubah menjadi menjijikkan dan ilfill karena Andri terus menempel di lengannya. Lelaki itu mengeluarkan kaca mata hitam dari saku kemejanya, berharap tak ada yang mengenalinya di sini. Karena sedari tadi ia merasa begitu malu saat orang-orang melihat dirinya berjalan dengan gadis cupu yang penampilannya sangat memprihatinkan. 

Andri tersenyum. Ia mengerti kejengkelan Alex. Namun, ia tetap ingin melanjutkan misinya.

Misi membuktikan seberapa cinta lelaki yang bersamanya kini. Cinta apa yang dimiliki oleh lelaki itu.

“Lex!” Seseorang memanggil saat keduanya sedang memilih-milih jam tangan untuk dibeli. Bukan keduanya sebenarnya, tapi hanya Andri saja, karena Alex sibuk memutar ke sana sini, terlihat tak betah.

Terlihat oleh Andri, Alex tiba-tiba membalikkan badan, seperti tak ingin dikenali. Tak ingin menemui teman yang memanggilnya. Namun, lelaki yang memanggilnya, sekarang malah mendekat menuju Alex.

“Cieee ... pacar baru.” Lelaki itu memberikan selamat untuk Alex yang terlihat wajahnya memerah. Mungkin malu, atau sedang menahan marah.

Alex hanya tersenyum hambar. Sementara Andri fokus memilih jam tangan yang ia sukai. Sempat ia dengar Alex mengumpatnya setelah temannya pergi.

“Cewek s i a l a n!” gumam Alex tertahan. 

Malu. Alex begitu malu dengan penampilan Andri.

Bagaimana bisa seorang model majalah remaja, tiba-tiba berpenampilan cupu seperti sekarang?

Tubuh tinggi itu dibalut kaus jelek yang bahunya sesekali turun karena longgar, itu baju yang sudah Andri fungsikan menjadi kain lap printer di kamarnya. Selain buruk, juga baunya tak sedap. Andri juga memakai rok pendek, tapi tak membuat paha jenjangnya terlihat seksi karena ia memakai legging panjang berwarna hitam, legging olahraganya. Tak hanya itu, ia juga memadunya dengan kaus kaki selutut dengan sepatu sport yang telah lama ia beli. 

Wajah tirusnya sedikit diberi warna, di bibir dan pipinya yang lebih mirip seperti orang yang baru selesai ditonjok seseorang.

Rambut panjangnya digepang, itupun bukan memakai pita rambut yang cantik, tapi memakai karet gelang.

Saat Andri bercermin, ia persis dengan gadis itu. Gadis dengan masa lalu yang sulit. Silvi Andriani.

“Gue ke toilet bentar ya.” Alex meminta izin pada Andri yang masih sibuk dengan jam tangan yang akan dibelinya.

Andri mengangguk. “Jangan lama, ya!” Gadis itu sekadar berpesan. Karena sesungguhnya ia tahu apa yang akan terjadi setelah itu. Sudah sangat terbiasa gadis itu dengan ending yang ditinggal sendirian.

Beberapa saat Andri menunggu di depan toko jam tangan. Namun, Alex tak lagi datang menemuinya. Gadis itu tahu bahwa sedari tadi Alex malu berjalan dengannya, malu menjadi pusat perhatian karena penampilannya.

Andri tertawa sinis. “Da s ar pl ay b oy cap kadal!”

P e r s e t a n dengan kata cinta!

Gadis itu tak pernah percaya pada kata cinta. Karena menurutnya mereka hanya menyukai Andri karena kecantikannya, karena popularitas saja. Bukan karena ingin hati. Karena sesuatu yang berasal dari hati akan sampai ke hati, dan mereka yang punya cinta tulus dari hati, akan menerima pasangannya dalam keadaan apa pun.

Andri seringkali membuktikan cinta para lelaki yang mengejarnya dengan caranya sendiri. Cara menjadi gadis dekil dan burik dari masa lalu, dan langsung terlihat hasilnya.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
19 Chapters
ไม่ทันตั้งตัว
แสงไฟจากประตูมิติบิดเบี้ยวอยู่เบื้องหน้า คาซิมิมองมันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความลังเลอย่างเห็นได้ชัด ความมืดที่รออยู่ด้านหลังบานประตูดูดกลืนทุกสิ่งจนน่าขนลุก เคนตะที่ยืนอยู่ข้างกาย สัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยจากมือที่เขากุมไว้ เขากระชับมือคาซิมิมั่นขึ้นเล็กน้อย พยายามส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นใจไปให้เธอ“ไม่ต้องกลัวนะ มีฉันอยู่ทั้งคน” เคนตะเอ่ยเสียงนุ่มทุ้ม พยายามให้เสียงของเขาหนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อสยบความกังวลในใจของเธอคาซิมิเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคู่สวยสะท้อนความกลัวอย่างปิดไม่มิด “เรา...เราจะได้กลับออกมาอีกไหม” เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ราวกับความหวังที่ริบหรี่กำลังจะมอดดับลงเคนตะยิ้มบาง ๆ พยักหน้าให้กำลังใจ “ได้สิ ฉันสัญญา เราต้องกลับมาแน่นอน” เขาเน้นคำว่า "สัญญา" เพื่อให้เธอเชื่อมั่นในคำพูดของเขา “แต่ตอนนี้เราต้องไปแล้ว”คาซิมิพยักหน้ารับช้า ๆ ด้วยแววตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความกังวล ก่อนที่ทั้งคู่จะรวบรวมความกล้า ก้าวเท้าผ่านมิติอันบิดเบี้ยวเข้าไปทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูมิติ โลกที่คุ้นเคยก็ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ความหน
Read more
ความมืดที่ซ่อนเร้น
ความเงียบที่กลับคืนมาหลังจากปีศาจถูกกักเก็บช่างหนักอึ้งและน่าขนลุกยิ่งกว่าเดิม คาซิมิรู้สึกได้ถึงความเย็นเยือกที่คืบคลานเข้าจับจิตใจ แม้ว่าภารกิจแรกจะสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี เธอก็ยังคงไม่สบายใจ ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบๆ ห้างร้างที่มืดมิดและกว้างใหญ่ ราวกับจะค้นหาภัยคุกคามที่ซ่อนเร้นอยู่“เคนตะ...คุณบาดเจ็บนี่นา” คาซิมิเดินเข้าไปหาเขาด้วยความเป็นห่วง แสงจากไฟฉายในมือเธอส่องไปที่ไหล่ของเขา เสื้อผ้าที่เคยสะอาดบัดนี้มีรอยฉีกขาด และคราบเลือดสีเข้มก็ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนเคนตะพยักหน้ารับเล็กน้อย พยายามปั้นยิ้มบางๆ “นิดหน่อยน่ะ ไม่เป็นไรหรอก” เขาปัดมือที่เปื้อนเลือดออกอย่างไม่ใส่ใจ “แค่นี้สบายมาก” แต่สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่พยายามเก็บซ่อน“สบายมากอะไรกันคะ เลือดออกเยอะขนาดนี้” คาซิมิขมวดคิ้วมุ่น เธอหยิบผ้าสะอาดในกระเป๋าเป้ใบเล็กออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะบรรจงทำความสะอาดบาดแผลและพันผ้าพันแผลให้เขาอย่างเบามือ “คุณต้องระวังตัวมากกว่านี้นะคะ นี่มันแค่ตัวแรกเอง เราไม่รู้หรอกว่าข้างหน้าจะเจออะไรอีก”เคนตะมองท่าทีที่ห่วงใยของเธอ อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “รู้แล้วน่า ขอบคุณนะคาซิม
Read more
กับดักที่มองไม่เห็น
เคนตะและคาซิมิเดินมาหยุดอยู่หน้า ประตูเหล็กฉุกเฉิน บานใหญ่ที่เขาเห็นก่อนหน้านี้ บานประตูถูกปิดตายด้วยโซ่ขนาดใหญ่และกุญแจสนิมเขรอะบ่งบอกถึงกาลเวลาที่ผ่านไปอย่างยาวนาน เคนตะมองสำรวจโดยรอบ ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด“โซ่เส้นใหญ่ขนาดนี้ จะงัดยังไงคะเคนตะ?” คาซิมิถามด้วยน้ำเสียงกังวล เธอพยายามใช้ไฟฉายส่องเข้าไปดูรายละเอียด แต่ความมืดมิดรอบข้างกลับยิ่งทำให้รู้สึกอึดอัดเคนตะลองเอามือจับโซ่ เขาออกแรงดึงเล็กน้อยแต่มันก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย “มันล็อกแน่นมาก คงต้องใช้แรงเยอะหน่อย หรือไม่ก็ต้องใช้พลังอาคม” เขากลับมามองรอบตัวอีกครั้ง “แต่ฉันไม่คิดว่านี่คือทางออกที่เราจะเดินผ่านไปง่ายๆ”“ทำไมถึงคิดอย่างนั้นคะ?” คาซิมิขมวดคิ้วสงสัยเคนตะชี้ไปที่รอยขีดข่วนบนพื้นและผนังใกล้กับประตู “ดูนี่สิ รอยขีดข่วนพวกนี้มันดูใหม่กว่าส่วนอื่นๆ ของห้างมาก เหมือนมีบางอย่างพยายามจะเปิดประตู หรือบางอย่างพยายามจะออกจากประตูนี้มา” เขามองเข้าไปในความมืดที่อยู่ลึกเข้าไปในห้างร้าง “อีกอย่าง...นาฬิกาอาคมของเธอยังคงเตือนอยู่ใช่ไหม?”คาซิมิยกข้อมือขึ้นดู นาฬิกาของเธอยังคงสั่นเตือนเบาๆ แต่เข็มนาฬิกาไม่ได้ชี้ไป
Read more
มหาศึกเงาไร้จุดสิ้นสุด
เกราะอาคมสีเงินที่แผ่ออกมาจากเคนตะส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิดของห้างร้าง มันไม่ใช่แสงที่ทำให้มองเห็น แต่เป็นพลังงานที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าที่ขับไล่ความมืดและเงาปีศาจที่บีบรัดออกไปชั่วคราว คาซิมิยืนอยู่เบื้องหลังเคนตะ ดวงตาของเธอจ้องมองภาพเรืองรองของพลังงานปีศาจด้วยคาถา ‘นิมิต’ อย่างแน่วแน่“ไปค่ะเคนตะ! ทางด้านขวา! เลี้ยวขวาตรงซากเสานั้น!” คาซิมิออกคำสั่ง เสียงของเธอหนักแน่นแม้จะแฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้า เธอต้องใช้สมาธิอย่างหนักเพื่อคงคาถาไว้และมองผ่านกลุ่มเงาปีศาจที่บิดเบี้ยวเพื่อนำทางเคนตะเคนตะพุ่งทะยานไปตามทิศทางที่คาซิมิบอก แสงอาคมจากตัวเขาสร้างช่องทางเล็กๆ ท่ามกลางวงล้อมของปีศาจ เงาปีศาจที่ถูกแสงพลังงานปะทะดูเหมือนจะกรีดร้องเงียบๆ ก่อนจะสลายตัวไปชั่วขณะ แต่พวกมันก็กลับมารวมตัวกันใหม่อย่างรวดเร็ว“ใกล้ถึงแล้วค่ะ! ตรงไปอีกนิด! มันอยู่ข้างหน้า!” คาซิมิเร่งเร้าทันใดนั้นเอง ปีศาจที่ถูกขับไล่ไปก็เริ่มรวมตัวกันและโจมตีกลับอย่างเป็นระบบ พวกมันไม่ได้เข้ามาเพียงตัวเดียว แต่เป็นฝูงที่ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง“มาแล้วเคนตะ! ตัวที่ 1: อสูรคลื่น (The Wave)! มาจากด้านซ้าย!”การปะทะครั้งที่ 1: อส
Read more
อาคมฟื้นฟู
ความเงียบสงัดเข้าแทนที่เสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงการต่อสู้อันดุเดือด แสงสว่างจ้าที่เล็ดลอดเข้ามาจากรอยแตกบนผนังของห้างร้างที่ถูกทำลายโดยการปะทะครั้งสุดท้าย ได้ส่องลงมาต้องร่างของเคนตะที่ทรุดตัวอยู่บนพื้นอย่างหมดแรง คาซิมิคลานเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความกังวล“เคนตะ! คุณบาดเจ็บหนักมาก” เธอพูดเสียงสั่น มือของเธอสัมผัสไปตามรอยแผลและรอยช้ำบนตัวของเขา เคนตะหายใจหอบถี่ พลังอาคมที่เคยเรืองรองในตัวบัดนี้มอดดับลงจนเกือบหมดสิ้นเคนตะพยายามยิ้มให้เธอ “ก็...ต้องแลกกันหน่อย” เขาไอเบาๆ พลางรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่าง “แต่เราชนะแล้วนะคาซิมิ...เราจัดการราชินีเงาได้”“ใช่ค่ะ...เราทำได้” คาซิมิรู้สึกโล่งใจอย่างที่สุด แต่ความโล่งใจก็ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดที่เห็นเขาต้องบาดเจ็บหนักขนาดนี้ เธอวางมีดอาคมของเขาลงข้างๆ แล้วควักขวดยาฟื้นฟูทั่วไปที่เตรียมมา แต่เคนตะส่ายหน้าเบาๆ“มันไม่พอหรอกคาซิมิ” เขาพูดเสียงแผ่ว “รอยแผลข้างในมันลึกกว่าที่เห็น...ฉันโดนไอความมืดของเกราะดำและแรงบีบคั้นของหอคอยดำเข้าจังๆ”คาซิมิพยักหน้า เธอรู้ดีว่ายาธรรมดาไม่อาจรักษาความเสียหายที่
Read more
ปีศาจยามเฝ้าเขาวงกต
มอนสเตอร์เงาตัวที่ 1: นักเชิดใย (The Puppet Master)ลักษณะ/ขนาด: ปีศาจรูปร่างผอมเกร็งราวกับหุ่นเชิด มีด้ายเงาบางๆ นับไม่ถ้วนห้อยระโยงระยางจากปลายนิ้วของมัน ขนาดยาว 2 เมตรความสามารถ: สามารถใช้ด้ายเงาพันธนาการเหยื่อและควบคุมการเคลื่อนไหวของตู้เกมเก่าๆ ให้ลุกขึ้นมาเป็นทหารเฝ้านักเชิดใยพุ่งออกมาจากเงามืดด้านหลัง มันปล่อยด้ายเงาเข้าพันขาของเคนตะอย่างรวดเร็ว“อุ๊บ!” เคนตะล้มลง พยายามใช้มีดอาคมฟันด้ายเงา แต่ด้ายเหล่านั้นเหนียวแน่นอย่างไม่น่าเชื่อขณะที่เคนตะกำลังต่อสู้กับด้ายเงา นักเชิดใยก็เริ่มชักใย! ตู้เกมเก่าๆ ที่วางอยู่ตามทางเดินเริ่มสั่นสะเทือน แกรก! แกรก! ตู้เกมสามตู้ถูกด้ายเงาดึงขึ้นมา ตั้งตรงราวกับมีชีวิต พวกมันเริ่มเดินเข้าหาเคนตะอย่างช้าๆ“คาซิมิ! ใช้คาถาขับไล่เงา! ด้ายพวกนี้มันเป็นเหมือนเงา!” เคนตะตะโกนคาซิมิรีบร่ายคาถาขับไล่เงาอย่างรวดเร็ว แสงสีฟ้าอ่อนๆ พุ่งออกไปปะทะกับด้ายเงาที่พันธนาการเคนตะ ซู่! ด้ายเงาเหล่านั้นถูกเผาไหม้และสลายตัวไป เคนตะรีบหลุดออกจากการพันธนาการ“ขอบคุณ! จัดการตู้เกมก่อน!” เคนตะพุ่งเข้าใส่ตู้เกมที่เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาแทงมีดอาคมเข้าที่จุดเชื่อมต่อขอ
Read more
จับตัว
หลังจากจัดการกับฝูงปีศาจและเขาวงกตที่บิดเบี้ยวในโซนเด็กเล่นได้อย่างหวุดหวิด เคนตะและคาซิมิก็นั่งพักเหนื่อยเพียงเล็กน้อยเพื่อฟื้นฟูพลังงานที่เหลืออยู่ คาซิมิใช้คาถาฟื้นฟูพื้นฐานอีกครั้งเพื่อบรรเทาอาการบาดเจ็บของเคนตะ แต่ครั้งนี้เธอทำได้เพียงแค่เบาบางเท่านั้น เพราะพลังอาคมของเธอเองก็แทบจะหมดเกลี้ยงแล้ว“เราต้องรีบไปแล้วคาซิมิ” เคนตะพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง เขาลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง พลางปรับท่ายืนให้พร้อมต่อสู้ตลอดเวลา “ตอนนี้เราได้ผ้ายันต์แห่งดินมาแล้ว พวกปีศาจคงไม่ปล่อยให้เราได้ผืนที่สองง่ายๆ”คาซิมิพยักหน้า เธอเก็บขวดกักเก็บวิญญาณที่ตอนนี้มีวิญญาณปีศาจเกือบ 20 ดวงเข้าไปแล้วอย่างแน่นหนา “ค่ะเคนตะ...ผ้ายันต์แห่งน้ำ ตามที่คาดไว้มันน่าจะอยู่บนชั้นบนสุดของห้าง ที่มีสระน้ำหรือพื้นที่เกี่ยวกับน้ำ”“ใช่” เคนตะเห็นด้วย “เราต้องมุ่งหน้าไปที่ชั้นบนสุดเท่านั้น”ทั้งคู่เริ่มเดินไปตามทางเดินหลักของห้างร้าง การเดินขึ้นไปยังชั้นบนสุดเป็นการเดินทางที่ยาวนานและเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทุกย่างก้าวเงียบงัน เสียงฝีเท้าของพวกเขาเป็นเสียงเดียวที่ก้องอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงจากไฟฉายของเคนตะเท่านั้นที่น
Read more
ความสิ้นหวังและการเตรียมพร้อม
เคนตะและคาซิมิเดินมาได้ไม่กี่ก้าวจากจุดที่เคนตะช่วยเหลือเธอได้สำเร็จ ร่างกายที่บาดเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากการต่อสู้อันยาวนานกับปีศาจ 9 ตน และการใช้พลังอาคมที่หักโหมเกินขีดจำกัดก็เริ่มส่งผลร้ายอย่างรุนแรง“เราไปต่อไม่ไหวแล้วเคนตะ” คาซิมิพูดด้วยความเป็นห่วงขณะที่เห็นเคนตะเดินโซซัดโซเซ“ไม่...ไม่เป็นไรคาซิมิ” เคนตะพูดเสียงแหบพร่า “แค่...แค่พยุงฉันไว้หน่อย...เราต้องไปถึงชั้นดาดฟ้าให้ได้...”แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ครืน! เขาก็เซถลาและล้มลงกับพื้นอย่างหมดแรง มีดอาคมหลุดออกจากมือไปไกล ดวงตาของเขาปิดลงอย่างช้าๆ ร่างกายของเขาหยุดนิ่ง“เคนตะ! เคนตะ!” คาซิมิเขย่าเขาอย่างแรงด้วยความตื่นตระหนก แต่เคนตะไม่ตอบสนองคาซิมิรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่ความเหนื่อยล้าธรรมดา พลังอาคมที่ใช้ไปอย่างหนักหน่วงผนวกกับไอความมืดที่สะสมในร่างกายทำให้เคนตะเข้าสู่ภาวะ ‘อาคมดับ’ ซึ่งเป็นอาการที่ร้ายแรงสำหรับนักปราบปีศาจ คาซิมิไม่มีเวลาให้สิ้นหวัง เธอต้องลงมือทำทันทีเธอใช้แรงทั้งหมดที่เหลืออยู่พยุงร่างหนักของเคนตะไปตามทางเดินที่มืดมิด เธอเลือกห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งที่เคยเป็นห้องเก็บของของห้างร้าง มันถูกซ่อนอยู่ด้านหลังป้ายโฆษณ
Read more
การเดินทางกลับสู่จุดซ่อนตัว
คาซิมิใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีรวบรวมเทียนไขและเทียนหอมจากชั้นวางจนได้ครบ 99 เล่ม เธอห่อมันรวมกันไว้ในผ้าเก่าๆ ที่พบในแผนก แล้วเริ่มเดินกลับไปยังห้องเก็บของที่ซ่อนเคนตะไว้ การต่อสู้กับผู้พิทักษ์แห่งแสงเทียนได้ทำให้ร่างกายของเธออ่อนแอถึงขีดสุด การหายใจแต่ละครั้งเป็นไปด้วยความเจ็บปวด และพลังอาคมที่เหลืออยู่ก็แทบจะไม่พอสำหรับการร่ายคาถาป้องกันพื้นฐานเลย“ต้องเร็ว...ฉันต้องไปให้ถึงเคนตะให้เร็วที่สุด” คาซิมิกระซิบกับตัวเอง พยายามเร่งฝีเท้าที่สั่นเทาเธอเดินผ่านทางเดินที่เพิ่งจะต่อสู้อย่างดุเดือด เศษแก้วที่แตกกระจาย และซากของชั้นวางที่ล้มลงเป็นเครื่องยืนยันถึงความรุนแรงของการปะทะ เธอเดินผ่านซากของปีศาจลูกสมุนที่ถูกทำลายไปแล้ว และรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองจากทุกซอกมุมของห้างร้างที่กลับมาเงียบสงัดอีกครั้งขณะที่เธอกำลังเดินผ่านบริเวณที่เคยเป็นร้านเสื้อผ้าชั้นสูง จู่ๆ เท้าของเธอก็เหยียบเข้ากับอะไรบางอย่างที่เย็นและเหนียวเหนอะหนะ ที่พื้นแคว๊ก!เสียงนั้นฟังดูน่ารังเกียจเหมือนเหยียบหนังสัตว์ที่เน่าเปื่อย คาซิมิรีบชักเท้าออก แต่ก็สายเกินไป!ทันใดนั้นเอง! ภาพเบื้องหน้าของเธอก็บิดเบือนไปอย่างรวดเร็วแล
Read more
การฟื้นตัวและแรงใจที่กลับมา
แสงอาทิตย์ยามเช้าที่เล็ดลอดผ่านช่องแตกบนผนังของห้างสรรพสินค้า ได้สาดส่องลงมาต้องร่างของเคนตะที่ลุกขึ้นยืนได้อย่างเต็มตัวอีกครั้ง แม้ว่าสีหน้าของเขาจะยังคงมีร่องรอยความเหนื่อยล้า แต่ดวงตาของเขากลับมาคมกริบและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น“เธอทำได้ยังไงคาซิมิ...ฉันรู้สึกได้ถึงพลังที่แข็งแกร่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ” เคนตะพูด พลางมองไปที่ซากเทียนไข 99 เล่มที่มอดดับคาซิมิพิงกำแพงอย่างอ่อนแรง เธอยิ้มอย่างเหนื่อยอ่อน “พิธีพลีกรรมแห่งแสงมันดึงพลังงานบริสุทธิ์ของแสงอาคมเข้ามาซ่อมแซมแกนพลังงานของคุณโดยตรงค่ะ แต่...ฉันก็ใช้พลังอาคมของตัวเองไปเกือบหมดแล้ว”เคนตะเดินไปนั่งข้างๆ เธอ เขาจับมือเธอไว้แน่น “ฉันรู้ว่าเธอต้องเสี่ยงมากแค่ไหนเพื่อฉัน คาซิมิ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ต่อไปนี้ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอสู้คนเดียวอีกแล้ว เราจะจบภารกิจนี้ไปพร้อมกัน”คาซิมิพยักหน้า “แน่นอนค่ะเคนตะ”หลังจากพักฟื้นและกินเสบียงเล็กน้อยเพื่อประคองร่างกาย ทั้งคู่ก็ออกจากห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยซากเทียน พวกเขาตัดสินใจว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็ต้องมุ่งหน้าไปยังชั้นดาดฟ้าเพื่อค้นหา ผ้ายันต์แห่งน้ำการจู่โจมจากความจริงการเดินทางไปยังบันไ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status