Special Friend : เพื่อนที่สูญหาย 25+

Special Friend : เพื่อนที่สูญหาย 25+

last updateLast Updated : 2026-04-30
By:  babybunny Completed
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
60Chapters
341views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ห้าปีที่แล้ว 'เอก้า' ต้องใจสลายเมื่อ 'ฮันนี่' เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความทรงจำสีจางและความรู้สึก 'พิเศษ' ที่ยังไม่เคยได้เอ่ยปากบอกออกไป ​แต่แล้วในวันที่เอก้าเริ่มทำใจได้ ฮันนี่ก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง! แต่เธอไม่ใช่คนเดิมที่เคยรู้จัก เธอกลับมาพร้อมเส้นผมสีบลอนด์สว่างราวเปลวเพลิง และกลิ่นอายสูงส่งน่าเกรงขามราวกับไม่ใช่ปุถุชนทั่วไป ​"หายไปไหนมาตั้ง 5 ปี!" "ไปทำสัญญากับซาตานมาน่ะ... เพื่อกลับมาทวงสิทธิ์ 'เพื่อนคนพิเศษ' ของเธอไง" ​การกลับมาครั้งนี้ ฮันนี่พกพาพลังอำนาจลึกลับที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าเข้าใกล้เอก้า และเธอไม่ได้ต้องการแค่ความเป็นเพื่อนอีกต่อไป เพราะในโลกของซาตาน สิ่งที่เธอต้องการคือ 'การครอบครอง' ทั้งกายและใจของเอก้าเพียงคนเดียว! ​เตรียมพบกับความรักเหนือชะตาฟ้าลิขิต เมื่อความหวานของฮันนี่ซ่อนพิษร้ายของซาตานเอาไว้ และเอก้าจะต้านทานเสน่ห์นี้ได้นานแค่ไหน?

View More

Chapter 1

บทที่ 1 กลิ่นน้ำหอมจากนรก

깊은 밤.

차수현은 자신의 담당구역 객실을 열심히 청소했다.

엄마 병이 위독해지고 낮에 출근해서 저녁까지 청소를 하며 병원비를 겨우 마련했다.

그녀는 청소를 거의 다 마쳤다. 스위트룸 하나만 남겨놓은 차수현은 이마의 땀을 닦으며 문을 열고 안으로 들어갔다.

방안이 어두컴컴해서 불을 켜려던 참에 누군가 그녀를 팔로 힘껏 눌렀다.

놀란 차수현은 하마터면 비명을 지를 뻔했다. 그녀가 소리 치려는 순간 남자가 손으로 그녀의 입을 막았다.

“조용히 해.”

차수현은 겁에 질린 듯눈을 커다랗게 떴다. 이 사람 누구지, 지금 무슨말을 하고 있는거지? 수현은 전혀 알아들을 수 없었다.

설마 변태? 그게 아니면 사이코패스?

머리는 복잡해 졌고살기위해 힘껏 발버둥 쳤지만 건장한 남자 앞에선 아무 소용이 없었다.

그도 뭔가 찝찝함을 느꼈다.

누군가 자신에게 약을 탄 걸 알았고 비서실장에게 여자 한 명 들여보내라고 했을 뿐인데 지금 이 여자는...

벗어나려는 그녀의 몸 짓과 눈 빛이 그의 마음을 흥분 시켰다.

……

다음 날 아침.

차수현은 놀라며 눈을 뜨고 자신 몸에 아무것도 걸치지 않은 걸 발견했다.

시트에 묻은 검붉은 색이 그녀의 시야에 들어왔고 몸은 움직일 때마다 부서질 듯한 고통이 밀려왔다.

그녀는 결국... 모르는 낯선 남자에게 가장 소중한 걸 뺏기고 말았다.

차수현은 말로 이루 표현할 수 없는 괴로움이 북받쳤다. 이때 그녀는 침대 머리맡에 놓인 손목시계를 발견했는데 그 남자가 놓고 간 물건이였다.

아래에 깔린 메모지에 짤막한 두 글자만 적혀 있었다.

“보상.”

‘지금 날 몸 파는 여자로 생각한 거야?’

차수현은 이런 굴욕을 당해본 적이 없어 시계를 바닥에 내팽개치곤 얼굴을 가리고 대성통곡했다.

한참 울고 난 뒤 그녀는 서서히 마음을 가라앉혔다.

‘지금 이렇게 울 때가 아니야. 절대 여기서 무너질 수 없어. 병원에 계신 엄마를 보살펴야 한단 말이야.’

생각을 정리한 차수현은 침대에서 내려와 힘겹게 옷을 입고 방에서 나왔다. 악몽 같은 이 방을 빨리 벋어나고 싶었다.

호텔에서 나온 그녀는 길을 걷다 지나가는 차들을 바라보며. 자살하고 싶은 충동도 생겨났지만 아직 병상에 누워있을 엄마를 생각하며 이를 악물고 마음을 다잡았다.

‘난 무너질 수 없어. 내가 무너지면 엄마를 돌볼 사람이 없어. 미친개한테 물린 거로 생각해. 싹 다 잊어.’

……

“대표님, 어젯밤에 약을 탄 사람을 찾았습니다. 큰 도련님 쪽사람들 같습니다. 어떻게 처리할까요?”

온은수는 그의 말을 들으며 눈을 가늘게 떴다. 귀국한 지 며칠이나 됐다고 벌써 안달인 걸까?

“따끔하게 교육하고 돌려보내.”

온은수의 말이 떨어지자 전화기 너머로 처절한 비명과 애원 섞인 목소리가 들려왔다. 그는 아무런 표정 변화도 없었다.

한편 텅 빈 손목을 본 순간 저도 모르게 짜릿했던 어젯밤이 뇌리를 스쳤다. 그는 좀처럼 그 순간을 잊을 수 없었다...

온은수는 짙은 눈빛으로 말했다.

“어젯밤 그 여자 말이야, 돈을 더 드려.”

전화기 너머로 윤찬이 흠칫 놀라며 물었다.

“네? 제가 보낸 여자는 방에 도착했을 때 안에 이미 사람이 있었다면서 되돌아갔는데요…….”

온은수는 순간 자동차 핸들을 꽉 쥐었다.

어젯밤 그 여자는 윤찬이 보낸 사람이 아니였단 말이야? 전혀 상관없는 여자였단 말이야?’

온은수는 어젯밤 그녀가 애써 발악하는 모습을 되새기며 낯빛이 확 어두워졌다. 그녀가 일부러 몸을 피하는 거로 여겼는데 정말로 두려워서 피했던 거였어 이럴 수가?

온은수는 더 이상 생각하지 않고 차를 돌려 호텔로 돌아갔다.

하지만 바로 이때 역주행 하던 트럭이 갑자기 옆 차선에서 미친 듯이 달려왔다.

쾅 하는 소리와 함께 거대한 불길이 모든 것을 집어삼킬 듯 사방을 온통 새빨갛게 만들었다...

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
60 Chapters
บทที่ 1 กลิ่นน้ำหอมจากนรก
ห้าปี... นานพอที่จะทำให้คนคนหนึ่งลืมวิธีสะกดคำว่าความสุข แต่ไม่เคยนานพอที่จะทำให้ 'เอก้า' ลืมกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเพื่อนสนิทที่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย เอก้านั่งทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างคาเฟ่ที่เดิมที่พวกเธอเคยมานั่งเล่นด้วยกันประจำ ท่ามกลางผู้คนพลุกพล่านในย่านมหาวิทยาลัย เธอยังคงมองหาใบหน้าคมคายและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของใครบางคนอยู่เสมอ แม้ลึกๆ จะรู้ว่ามันเป็นความหวังที่ริบหรี่ "ยัยเอก้า! เหม่ออีกแล้วนะแก กินเค้กสิ เดี๋ยวก็จืดชืดหมดหรอก" เสียงของเพื่อนสนิทในกลุ่มตะโกนเรียกสติ ทำให้เอก้าสะดุ้งเล็กน้อย "อืม... กินอยู่แหละ แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย" เอก้าตอบเลี่ยงๆ พยายามฝืนยิ้มให้เพื่อนๆ เหมือนทุกวัน ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน... ลมหนาวประหลาดพัดวูบเข้ามาในร้านจนคนรอบข้างเริ่มกระซิบกระซาบ แสงไฟในคาเฟ่กะพริบถี่ๆ เหมือนจะดับแต่ก็ไม่ดับ กลิ่นหอมหวานของวานิลลาที่เคยอบอวลกลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่น 'กำยาน' และ 'กุหลาบป่า' ที่เยือกเย็นจนน่าขนลุก ตึก... ตึก... ตึก... เสียงส้นเท้ากระทบพื้นไม้ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทุกอย่างรอบตัวเอก้าดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มีเพียงเธอท
Read more
บทที่ 2 พันธสัญญาเลือดและความขี้หวง
​ท้องฟ้าเหนือลานจอดรถมืดสนิทราวกับมีใครเอาหมึกดำไปป้าย เงาทมิฬปริศนารูปร่างคล้ายควันสีดำควบแน่นจนกลายเป็นอสุรกายที่มีกรงเล็บแหลมคม มันพุ่งเข้าใส่ฮันนี่ด้วยความเร็วสูง! ​"ฮันนี่! ระวัง!" เอก้าอุทานด้วยความตกใจ ​แต่ฮันนี่กลับยืนนิ่ง มุมปากหยักยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน เพียงแค่เธอสะบัดมือเบาๆ เปลวไฟสีน้ำเงินครามก็พุ่งออกจากปลายนิ้ว กลายเป็นโล่เพลิงที่เผาไหม้เงาดำนั้นจนสลายไปในพริบตา กลิ่นไหม้ของกำยานรุนแรงขึ้นจนเอก้าต้องยกมือขึ้นปิดจมูก ​"กระจอก..." ฮันนี่พึมพำ ก่อนจะหันมาหาเอก้าที่ยืนอึ้ง "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" ​"มะ... ไม่เจ็บ แต่นั่นมันตัวอะไรน่ะฮันนี่! แล้วเธอ... ทำแบบนั้นได้ยังไง!" ​"ลูกน้องของพวกที่อยากให้ฉันกลับไปนรกใจจะขาดน่ะ" ฮันนี่ก้าวเข้ามาใกล้ คราวนี้แววตาซาตานหายไป เหลือเพียงแววตากวนๆ แบบเดิม "แต่เสียใจด้วยนะ พอดีฉันชอบ 'ที่นี่' มากกว่า โดยเฉพาะตอนที่มีเธออยู่ด้วย" ​ฮันนี่ถือวิสาสะคว้าข้อมือเอก้าแล้วลากไปที่รถสปอร์ตคันหรูสีดำขลับที่จอดอยู่ไม่ไกล ​"จะไปไหน! ฉันยังไม่ได้บอกลาเพื่อนเลยนะ" ​"ไม่ต้องลา พวกนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาฉันหรอก" ฮันนี่เปิดประตูรถแล้วดันตัวเอก้าเ
Read more
​บทที่ 3 เจ้าของที่แท้จริง
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ มหาวิทยาลัยชื่อดัง... เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วคณะ เมื่อรถสปอร์ตคันหรูสีดำขลับขับมาจอดเทียบหน้าตึกเรียน ทันทีที่ประตูเปิดออก 'ฮันนี่' ในลุคกางเกงหนังสีดำรัดรูปคู่กับเสื้อเชิ้ตซีทรูบางเบาที่เผยให้เห็นรอยสักปีกนกจางๆ ก็ก้าวลงมาพร้อมกับแว่นกันแดดราคาแพง ​เธอกะพริบตาให้สาวๆ ที่ยืนกรี๊ดอยู่แถวนั้นหนึ่งที ก่อนจะเดินไปเปิดประตูฝั่งคนขับให้ 'เอก้า' ที่พยายามจะมุดหน้าหนีสายตาประชาชี ​"ฮันนี่... ทำไมต้องเอารถคันนี้มาด้วยเนี่ย คนมองทั้งคณะแล้ว!" เอก้ากระซิบดุ ​"ก็บอกแล้วไงว่าฉันมาทวงสิทธิ์" ฮันนี่ไม่พูดเปล่า แต่กลับคว้าเอวบางของเอก้าเข้ามากอดไว้แน่นจนตัวติดกัน "ไปเรียนได้แล้ว เดี๋ยวเลิกเรียนฉันมารับ... อ้อ แล้วจำที่สั่งไว้ได้ใช่มั้ย?" ​"สั่งอะไร?" เอก้าเลิกคิ้ว ​"ห้ามใครเข้าใกล้เกินสามเมตร" ฮันนี่โน้มลงมากระซิบข้างหู "โดยเฉพาะไอ้เดือนคณะที่ชื่อ 'ท็อป' อะไรนั่นน่ะ... ถ้าฉันเห็นมันมาแตะตัวเธอแม้แต่ปลายนิ้ว ฉันจะส่งมันไปทัศนศึกษาที่นรกทันที" ​"นี่! อย่ามาพาลคนอื่นนะฮันนี่ ท็อปเขาก็แค่เพื่อน..." ​"เพื่อน... ที่จ้องจะงาบเมียฉันน่ะเหรอ?" ฮันนี่สวนกลับหน้าตาย จนเอก้าหน้า
Read more
​บทที่ 4 ภายใต้ปีกของซาตาน และความจริงที่ถูกปกปิด
บรรยากาศภายในรถสปอร์ตคันหรูที่กำลังมุ่งหน้ากลับคอนโดเงียบสนิทจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคน 'เอก้า' นั่งกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่าง ความโกรธที่สะสมมาตั้งแต่ที่มหาวิทยาลัยยังไม่จางหายไปง่ายๆ ในขณะที่ 'ฮันนี่' ยังคงขับรถด้วยมือเดียวอย่างผ่อนคลาย มุมปากหยักยิ้มเหมือนกำลังสนุกที่ได้เห็นคนข้างๆ หัวเสีย ​"เลิกทำหน้าเป็นตูดลิงได้แล้วเอก้า ฉันทำไปเพราะหวังดีนะ" ฮันนี่เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงยังคงความกวนประสาทไว้ไม่เปลี่ยน ​"หวังดี? เธอทำให้ท็อปกลัวจนเกือบฉี่ราด แถมยังทำให้คนทั้งคณะมองฉันเป็นตัวประหลาดเนี่ยนะฮันนี่!" เอก้าหันมาแหวใส่ "เธอหายไป 5 ปี แล้วจู่ๆ ก็กลับมาบงการชีวิตคนอื่นแบบนี้ มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ?" ​เอี๊ยด! ​ฮันนี่หักรถเข้าข้างทางก่อนจะเบรกกะทันหันจนตัวเอก้าโยนไปข้างหน้า รถจอดสนิทใต้แสงไฟทางที่กะพริบถี่ๆ ตามอารมณ์ของเจ้าของรถที่เริ่มขุ่นมัว ฮันนี่ถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาสีเพลิงที่วูบไหวอย่างรุนแรง เธอโน้มตัวเข้าหาเอก้าจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับประตูรถ ​"บงการชีวิตคนอื่นงั้นเหรอ?" ฮันนี่กระซิบ เสียงของเธอต่ำและแหบพร่าจนน่าขนลุก "รู้มั้ยเอก้า... ที่นรกน่ะ ความรักม
Read more
​บทที่ 5 ซาตานตกอับ กับภารกิจเป็น 'ทาส' เอก้า
​หลังจากค่ำคืนที่แสนจะตึงเครียด (และเกือบจะเสียตัว) ผ่านพ้นไป เช้าวันใหม่ที่ควรจะสดใสของเอก้ากลับเริ่มต้นด้วยเสียง... ตู้ม! ​เอก้าสะดุ้งสุดตัวหลุดจากเตียง รีบวิ่งออกไปที่ห้องครัวทันที ภาพที่เห็นคือควันสีดำคลุ้งไปทั่วห้อง พร้อมกับซาตานสาวผมบลอนด์ที่ยืนถือซาก "เครื่องปิ้งขนมปัง" ที่บิดเบี้ยวเหมือนโดนรถสิบล้อทับ ​"ฮันนี่! เธอทำอะไรเนี่ย!" เอก้าตะโกนพลางรีบเปิดหน้าต่างระบายควัน ​"มันหาเรื่องฉันก่อน!" ฮันนี่ตอบหน้าตาย ในมือยังถือเศษขนมปังที่ดำสนิทเหมือนถ่าน "ฉันแค่จะกินขนมปัง แต่มันดันดีดใส่หน้าฉัน ฉันเลยเผลอปล่อยไฟนรกใส่มันนิดหน่อย..." ​"นิดหน่อยบ้านเธอสิ! เครื่องละสามพันนะนั่น!" เอก้ากุมขมับ "แล้วนั่น... ทำไมเธอใส่ชุดกันเปื้อนลายลูกหมีของฉัน?" ​ฮันนี่ก้มมองตัวเอง ชุดกันเปื้อนสีชมพูลายลูกหมีตัวจิ๋วที่ดูขัดกับลุคเท่ๆ ของเธออย่างแรง "ก็ในตู้เธอมีแต่แบบนี้... แล้วฉันก็ไม่อยากให้ 'ชุดสั่งตัดจากหนังมนุษย์หมาป่า' ของฉันเปื้อนเขม่า" ​"โอ๊ยยย ไปนั่งเฉยๆ เลยไป๊!" เอก้าไล่ซาตานสาวไปนั่งที่โต๊ะอาหาร "ห้ามแตะต้องอะไรในห้องครัวนี้เด็ดขาด ถ้าไม่อยากให้คอนโดกลายเป็นโกดังเก็บถ่าน" ​ฮันนี่ทำ
Read more
บทที่ 6 เมื่อซาตานต้องมาลงทะเบียนเรียน (วิชาจริยธรรม?)
เช้าวันจันทร์ที่แสนจะสดใส (สำหรับคนอื่น) แต่เป็นเช้าที่นรกแตกสำหรับเอก้า เมื่อเธอตื่นขึ้นมาพบว่า 'ฮันนี่' ไม่ได้อยู่ในชุดเกราะหนังหรือชุดกันเปื้อนลายลูกหมี แต่เธอกลับอยู่ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ กระโปรงพลีทยาวเลยเข่า เสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมเม็ดบนสุด (ที่ดูอึดอัดแทน) พร้อมผมบลอนด์ที่รวบเป็นหางม้าอย่างเรียบร้อยจนดูผิดหูผิดตา "ฮันนี่... เธอทำอะไรเนี่ย?" เอก้าขยี้ตาตัวเองแรงๆ "ก็ไปเรียนไง" ฮันนี่ตอบหน้าตายพลางพยายามยัด 'คัมภีร์มนต์ดำ' ใส่ลงในกระเป๋าเป้ลายดอกไม้ "ฉันไปเช็กมาแล้ว วันนี้เธอมีเรียนวิชา 'จริยธรรมและสุนทรียภาพ' ฉันคิดว่าวิชานี้น่าจะเหมาะกับซาตานชั้นสูงแบบฉันมาก" "จริยธรรมเนี่ยนะ! เธอจะไปเรียนให้เขาปราบผีหรือไง!" เอก้ากุมขมับ "แล้วเธอไปเอาชุดมาจากไหน?" "ยืมเพื่อนเธอมาน่ะ... คนที่ชื่อ 'ลูกพีช' น่ะ" ฮันนี่ตอบ "ฉันแค่ดีดนิ้วนิดหน่อย เขาก็ยกให้ทั้งชุดแถมยังบอกว่า 'ฮันนี่ใส่แล้วสวยกว่าฉันอีก' ด้วยนะ" เอก้าถอนหายใจยาวเหยียด "เอาเถอะ อยากไปก็ไป แต่อย่าไปปล่อยไฟนรกใส่ศาสตราจารย์เข้าล่ะ" ณ มหาวิทยาลัย - คาบวิชาจริยธรรม บรรยากาศในห้องเรียนรวมขนาดใหญ่ที่จุคนได้เป็นร้อยเงียบกร
Read more
​บทที่ 7 คลื่นซัดสาด และเปลวไฟใต้แสงจันทร์
ลมทะเลพัดพาสัมผัสเค็มจาง ๆ มาปะทะใบหน้าขณะที่รถสปอร์ตสีดำของฮันนี่เลี้ยวเข้าสู่เขตบ้านพักตากอากาศส่วนตัวติดริมชายหาดอันเงียบสงบ เอก้าตัดสินใจลางานพาร์ทไทม์และโดดเรียนช่วงบ่ายเพื่อพาฮันนี่มาพักผ่อน (หรือจริง ๆ คืออยากพามาซ่อนจากสายตาคนทั้งคณะมากกว่า) ​"ว้าว... ไม่เลวเลยนี่เอก้า บ้านริมทะเลเหรอ? กลิ่นน้ำทะเลมันทำให้ฉันนึกถึงพวกพรายน้ำที่นรกชั้นใต้สมุทรเลยแฮะ" ฮันนี่ถอดแว่นกันแดดออกพลางมองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาพึงพอใจ ​"ที่นี่ไม่มีพรายน้ำหรอกนะ มีแต่ปลาการ์ตูนกับหอยแมลงภู่" เอก้าบ่นพลางขนกระเป๋าลงจากรถ "แล้วก็จำไว้นะฮันนี่ ที่นี่บ้านพักครอบครัวฉัน ห้ามปล่อยไฟนรกใส่ต้นมะพร้าวเด็ดขาด!" ​"รับทราบค่ะคุณแม่..." ฮันนี่ลากเสียงกวน ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาช้อนตัวเอก้าขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวแบบไม่ทันตั้งตัว ​"ว้าย! ฮันนี่! ปล่อยนะ!" เอก้าดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนที่แข็งแรงเกินมนุษย์ ​"ไม่ปล่อย... ฉันคันไม้คันมือ อยากสำรวจข้างในจะแย่แล้ว" ฮันนี่แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาสีเพลิงวูบไหวอย่างสื่อความหมาย "โดยเฉพาะ... สำรวจห้องนอนของเธอน่ะ" ​บรรยากาศยามค่ำคืน ​เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังคลอไปกับแสงจันทร์ทรงกลดที่ส
Read more
​บทที่ 8 ทะเลสีเลือด และสัมผัสใต้มวลน้ำ
เสียงคลื่นยามดึกดื่นฟังดูเงียบเหงาสำหรับใครหลายคน แต่สำหรับคนสองคนที่กำลังเดินเคียงกันอยู่บนผืนทรายขาวละเอียด มันกลับเป็นเสียงดนตรีที่ช่วยขับกล่อมให้อารมณ์พุ่งสูงขึ้น 'เอก้า' เดินกอดอกพลางมองดูน้ำทะเลสีครามเข้มที่สะท้อนแสงจันทร์สลัว โดยมี 'ฮันนี่' เดินฮัมเพลงเบาๆ อยู่ข้างกาย ​"นึกยังไงมาชวนเล่นน้ำตอนเที่ยงคืนเนี่ยฮันนี่ น้ำมันเย็นจะตาย" เอก้าบ่น แต่ในมือกลับกำชายเสื้อยืดไว้แน่น ​"เย็นสิดี... มันจะได้ช่วยดับ 'ความร้อน' ในตัวฉันไง" ฮันนี่ไม่พูดเปล่า แต่เธอจัดการถอดเชิ้ตบางของตัวเองออก เผยให้เห็นบราลูกไม้สีดำสนิทที่โอบอุ้มทรวงอกอิ่มไว้อย่างหมิ่นเหม่ ผิวขาวราวกับหยาดน้ำค้างของเธอสะท้อนแสงจันทร์จนดูราวกับไม่มีอยู่จริง ​"ฮันนี่! ถอดตรงนี้เลยเหรอ!" เอก้าหน้าแดงซ่านรีบหันหลังหนี ​"ก็ตรงนี้มีแค่ฉันกับเธอนี่นา... หรือเธออยากให้ฉันไปถอดหน้ากองไฟศิษย์เก่า?" ฮันนี่หัวเราะร่วน ก่อนจะเดินเข้ามากอดเอก้าจากด้านหลัง "ถอดสิเอก้า... ไปเล่นน้ำกัน ฉันสัญญาว่าจะ 'ดูแล' เธออย่างดีใต้น้ำนั้น" ​สัมผัสจากอ้อมกอดที่เปือยเปล่าของฮันนี่ทำให้เอก้าตัวสั่นเทิ้ม สุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้ต่อสายตาอ้อนวอน (ที่แฝงความ
Read more
บทที่ 9 ซาตานขี้มูกโป่ง กับยาแก้แพ้รสสตรอว์เบอร์รี่
หลังจากเหตุการณ์ "ปูเสฉวนขัดจังหวะ" ที่ริมหาด ฮันนี่ก็แบกเอก้ากลับมาที่บ้านพักด้วยท่าทางฟึดฟัด แต่ยังไม่ทันจะได้ "ชำระความ" บนเตียงอย่างที่ขู่ไว้ จู่ๆ ซาตานสาวผมบลอนด์ก็หยุดกึกกลางห้องโถง เธอเริ่มจามออกมาเสียงดังสนิทจนไหล่สั่น ฮัดชิ้ว! ฮัดชิ้ววว! "ฮันนี่? เป็นอะไรน่ะ น้ำทะเลเข้าจมูกเหรอ?" เอก้าถามพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ "เปล่า... จมูกฉัน... มัน... ฮัดชิ้ว! " ฮันนี่จามอีกรอบ คราวนี้ดวงตาสีเพลิงที่เคยน่าเกรงขามกลับเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า แถมปลายจมูกโด่งรั้นนั่นยังเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อเหมือนลูกเชอร์รี่ "จมูกฉันมันไม่ได้กลิ่นกำยานเลยเอก้า... มันมีแต่กลิ่น... กลิ่นเกสรดอกไม้เน่าๆ นี่!" ฮันนี่ชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่แจกันดอกไม้ป่าที่เอก้าเพิ่งเอามาวางไว้บนโต๊ะเมื่อเย็น "อย่าบอกนะว่าซาตานอย่างเธอ... แพ้เกสรดอกไม้?" เอก้าเลิกคิ้ว กลั้นขำสุดขีด "มันไม่ใช่ภูมิแพ้ธรรมดานะ! นี่มันคือ 'คำสาปแห่งพฤกษา' ของโลกมนุษย์!" ฮันนี่โวยวาย เสียงเริ่มอู้อี้เพราะน้ำมูกเริ่มไหล "ปกติที่นรกมีแต่ต้นไม้หนามสีดำกับลาวา ฉันไม่เคยเจอไอ้ดอกไม้สีชมพูมุ้งมิ้งพวกนี้... ฮัดชิ้ว!" ความน่าเกรงขามของซาตานสาวหายว
Read more
​บทที่ 10 ซาตานเมายา กับภารกิจกู้หน้า (ที่พังยับ)
เช้าวันต่อมา แสงแดดรำไรสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนบ้านพักริมทะเล 'เอก้า' ตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเมื่อยที่ต้นขาอย่างรุนแรง เพราะต้องรองรับหัวของซาตานสาวมาทั้งคืน เธอหันไปมองคนข้างๆ ที่ยังนอนหลับปุ๋ย น้ำลายยืดนิดๆ ลงบนกางเกงผ้าเนื้อดีของเธอ ​"ฮันนี่... ตื่นได้แล้ว ยัยซาตานซักโครก!" เอก้าเขย่าตัวเพื่อนสนิท ​"อือ... ใคร... ใครบังอาจมาปลุกราชาแห่งความมืด..." ฮันนี่พึมพำพลางงัวเงียลุกขึ้นนั่ง เส้นผมสีบลอนด์ที่เคยเรียบสวยตอนนี้ฟูฟ่องเหมือนโดนไฟฟ้าสถิต จมูกยังแดงระเรื่อ และที่สำคัญ... เธอยังใส่ชุดกันเปื้อนลายลูกหมีที่เอก้าเอามาสวมให้เมื่อคืนเพื่อกันน้ำมูกเปื้อนเสื้อ! ​"ราชาแห่งความมืดบ้านเธอสิ ดูสภาพตัวเองในกระจกก่อนมั้ย?" เอก้าขำพรืด ​ฮันนี่เดินโซเซไปที่กระจกบานใหญ่ พอเห็นเงาตัวเองปุ๊บ เธอก็กรีดร้อง (แบบเสียงอู้อี้) ทันที "อ๊ายยยย! ใครเอาไอ้หมีสีชมพูนี่มาติดบนตัวฉัน! แล้วทำไมหน้าฉันถึง... ถึงดูเหมือนมนุษย์ที่เพิ่งโดนถังขยะทับแบบนี้!" ​"ก็เธอแพ้ดอกไม้จนขี้มูกไหลไง จำไม่ได้เหรอ?" ​"โกหก! ฉันคือซาตาน! ฉันไม่มีวันขี้มูกไหล!" ฮันนี่พยายามดีดนิ้วเพื่อเรียกไฟนรกมาเผาชุดหมีทิ้ง แต่ส
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status