ตอนที่1

เสียงเพลงจังหวะหนัก คลอไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ในยิมฟิสเนส 'สิงห์เกรทยิม' ยิมส่วนตัวที่ตั้งอยู่ชั้นล่างของบ้านหลังใหญ่ บรรยากาศภายในดิบและดุดันตามสไตล์ลอฟปูนเปลือยสีเทาด้าน อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของโอโซนธรรมชาติของต้นไม้โดยรอบ กลิ่นอายฟีโรโมนชายฉกรรจ์วัยเก๋าแสนเย้ายวนกว่าคนที่ไม่ค่อยขยับเขยื้อนปล่อยให้สังขาลร่วงโรย

แต่สำหรับพ่อหม้าย 'สิงห์' ในวัยห้าสิบที่ยืนตระหง่านอยู่กลางดงเครื่องออกกำลังกาย รูปร่างกำยำดูไม่ออกว่าอายุเท่าใดกันแน่ทุกวันนี้มักถูกทักว่าเป็นพี่ชายของลูกวัยมหาลัยปีสุดท้ายเสมอ

ร่างกายที่เคี่ยวกรำเจียระไนอย่างหนักหน่วงสมบูรณ์แบบราวกับรูปสลักหินอ่อน แผ่นหลังกว้างกำลังเกร็งขยับดึงรอกน้ำหนักมหาศาล มัดกล้ามเนื้อมัดเล็กมัดใหญ่แข่งกันขึ้นอวดเรียงตัวเป็นลอนสวยชัด เกลียวกล้ามเนื้อเหล่านั้นขยับเขยื้อนดูราวกับงูเหลือมที่กำลังรัดเหยื่อ มันทั้งน่าเกรงขามและชวนมองจนยากจะละสายตา

เคร๊ง!

เขาปล่อยมือจากรอกเสียงดัง ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับกระจกบานยักษ์ ใบหน้าคมเข้มมีเค้าโครงชัดเจน ไรหนวดสีจางที่ตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบบนคางเหลี่ยม ยิ่งส่งให้ใบหน้าดูโดดเด่น สุขุม เย็นชา มีระบบระเบียบ ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่เดิมที่มีไว้ใช้แสกนคนรอบกายดูนิ่งลึกและคาดเดาไม่ได้ เสน่ห์แบบชายวัยฉกรรจ์ที่เต็มไปด้วยประสบการณ์ รุนแรงพอจะทำให้หัวใจของใครๆ เต้นแรงได้ไม่ยาก

ในฐานะพ่อหม้ายเนื้อหอมที่พ่วงตำแหน่งเทรนเนอร์เจ้าของยิม สิงห์รู้ดีถึงดาเมจของตัวเอง เขาไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากเชิญชวน เพียงแค่ยืนวับเหงื่อที่ซึมตามลำคอหนา เผยเส้นเลือดที่ปูดโปนตามท่อนแขนล่ำสัน กลิ่นอายความแมนดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาก็เพียงพอที่จะทำให้คนรอบข้างรู้สึกร้อนผ่าวราวกับถูกเผา

หลังจากเสร็จปิดยิม สิงห์ก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นบน ซึ่งเป็นพื้นที่พักอาศัยส่วนตัวของเขาและลูกชาย 'ตฤณ' ลูกชายเพียงคนเดียวที่เป็นแก้วตาดวงใจ สิงห์เลี้ยงลูกด้วยกฎระเบียบที่ตึงเป๊ะ ทุกอย่างต้องอยู่ในสายตา เพราะเขาเป็นทั้งพ่อและแม่ เป็นทุกอย่างของเด็กชายตัวน้อยที่บัดนี้เติบโตเป็นหนุ่มวัยรุ่นที่กำลังขึ้นปีสุดท้ายในคณะวิศวกรรมศาสตร์

แต่ดูเหมือนกำแพงระเบียบวินัยที่เขาสร้างขึ้นจะเริ่มรอยร้าวเมื่อ 'บุคคลที่สาม' เริ่มก้าวเข้ามาในชีวิตของลูกชายเพียวคนเดียว

.

.

01:01 น.

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นชั้นบนมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากห้องครัวที่สาดส่องเข้ามาให้เห็นร่างสูงกำยำของสิงห์ที่นั่งรออยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท สายตาคมกริบเหลือบมองนาฬิกาข้อมือด้วยสายตาคาดโทษ

เสียงหัวเราะคิกคักที่หน้าประตูบ้านทำให้สิงห์ที่นอนหงายหน้าอยู่บนโซฟาเพื่อคลายความล้า ค่อยๆ ลืมตาขึ้น กลิ่นเหงื่อจางๆ จากการฝึกชั้นล่างยังคงฟุ้งกระจายจนอากาศรอบตัวร้อนผ่าว

ประตูเปิดออก ตฤณ ลูกเจ้าของบ้านตัวสูงเพรียวไม่กำยำเท่าพ่อเพราะขี้เกียจออกกำลังกายเดินโงนเงนเข้ามาพร้อมกับร่างเล็กๆ บางๆ ผิวขาวซีดสว่างจ้าหิ้วปีกพยุงร่างเพื่อนที่ตัวโตกว่า

สิงห์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 195 ซม. สายตาคู่คมกวาดมองเพื่อนลูกชายตั้งแต่หัวจรดเท้า ดาเมจความไร้เดียงสาผสมความเย้ายวนของฝ่ายช่างน่าขัดใจ และน่า'ขย้ำ' ให้แหลกคามือในเวลาเดียวกัน

"ไปไหนกันมากลับเอาป่านนี้!!"