MasukHindi talaga maintindihan ni Kate ang takbo ng utak ni Vincent. Paano nito naisip na magiging komportable silang magkakasama ni Mitch sa iisang biyahe?“Vincent, may itatanong ako sa’yo.” Humarap si Kate sa kanya habang nakangiti. “Kung apat tayong pupunta sa bakasyon na ito, paano ang magiging setup ng kwarto natin?”Napatulala si Vincent sa tanong niya.“Kami ba ni Lola ang magkasama sa isang kwarto, tapos kayo ni Mitch ang sa kabila?” tanong ulit ni Kate.Biglang nagbago ang ekspresyon ni Vincent. “Anong klaseng pambabastos ba ang mga sinasabi mo roon?! Ganoon ba kahirap ang kumpanya ko para hindi makabili ng tatlong magkakahiwalay na kwarto sa hotel?”Bahagyang ngumiti si Kate. “Bakit, hindi mo ba ginawa ang bagay na ‘yan noon? Noong umalis tayo? Hindi ba’t iniwan mo ako sa iisang kwarto habang sumama ka kay Mitch?”“Dahil ‘yun sa...” Nawalan ng maisasagot si Vincent.“Dahil sa ano?” Napangiti si Kate. “Dahil nangako ka kay Mitch na hindi mo gagawin sa akin ang mga obligasyon mo bi
“Pwede, syempre pwedeng-pwede, Kate! Kain ka lang ng kain, napakaraming pagkain dito sa mesa!” Itinuro ni Mitch ang ibang mga plato, pero narealize niya na halos lahat ng serving ay naunahan ng kunan ni Kate, at medyo nagulo na ang pagkakaayos ng mga ito.“Bakit hindi kayo kumakain?” nakangiting tanong ni Kate.“Kakain... kakain na...” Pilit ang ngiti at tuyo ang boses ni Mitch.Subalit sa susunod na putahe na dumating, mabilis na naman nitong kinuha ang atensyon ni Kate. Lalo na si Norman—dahil paboritong pagkain ni Mitch ang sea urchin na inihain, akma sana siyang kukuha ng isa para ibigay rito. Pero bago pa niya magawa ‘yun, kinuha na ni Kate ang buong plato at inilagay sa harap niya. “Paborito ko rin ito, hindi niyo naman siguro ako aagawan, ‘di ba?”Naramdaman ni Vincent ang matinding sakit ng ulo. Sinesenyasan niya si Norman sabay sabi, “Umorder na lang tayo ng isa pang serving.”Pero lumapit ang server para ibalita sa kanila na ubos na ang sea urchin para sa araw na ito. Dahil b
“Ha? Nandito na pala si Kate?” Halatang nagulat si Mitch sa tono ng boses niya.Pinunasan ni Kate ang kanyang mga kamay, tsaka lumabas ng restroom habang nakangiti nang matamis. “Oo, inayos ko lang ‘yung buhok ko. Kahit pilay na ako, syempre paborito ko pa ring mag-ayos.”“Ehem... ehem...” Biglang umubo ng sunod-sunod si Norman.Nilingon siya ni Kate. “Bakit, Norman? Bawal ba akong mag-ayos? O baka naman iniisip mo na dahil baldado na ako, bale-wala na kung maganda ako o hindi?”Naubo si Norman…“Hindi, hindi sa ganoon ang ibig kong sabihin...” napatungo si Norman.Napansin ni Kate na kapag ikaw mismo ang nagsimulang maging matapang at pabalang, nawawalan ng lakas ang ibang tao na bastusin ka.“By the way, Kate, pinag-uusapan lang namin ni Vincent kanina ‘yung tungkol sa island getaway. Gusto mo bang sumama sa amin?” Mabilis na iniba ni Mitch ang topic para takpan ang hiya.Tumingin si Kate kay Vincent nang may mapanuring ngiti. Dahil dito, biglang hindi naging komportable ang mukha ni
Nangako na si Vincent na sasamahan niya si Kate at ang lola nito na mag-travel, kaya interesadong naghihintay si Kate sa loob ng banyo kung paano ito sasagutin ng kanyang asawa. Ramdam ni Kate na nag-hesitate si Vincent nang ilang sandali, pero sandali lang talaga ‘yun dahil agad din itong sumang-ayon, “Sige, mag-island getaway tayo.”Agad namang nag-react at tumawa si Norman, “Wow, Vincent! Iiwan mo sa amin ang lahat ng trabaho sa kumpanya para lang mag-enjoy kayong dalawa sa sarili niyong mundo?”Kunwaring nagreklamo rin si Barry, “Hindi pwede ang ganyan, kailangan namin ng double pay sa mga araw na wala ka.”Masiglang tumawa si Vincent. “Walang problema, ako mismo ang magbabayad sa inyo.”“Gusto ko rin ng regalo!” hirit pa ni Norman.“Asahan mo, ibibili kita,” nakangiting pagsang-ayon ni Vincent.“By the way, hindi ba’t sinabi mo na kasama natin kakain ng dinner si Kate ngayon? Nasaan siya?” tanong ni Mitch.Bago pa man makasagot si Vincent, sumingit na agad si Norman upang magsalit
“Kate, pinakamatalik na kaibigan ko sila, at ikaw naman ang asawa ko. Hirap na hirap na ako sa tuwing nag-aaway kayo at hindi nagkakasundo. Sa totoo lang, gusto naman nilang maging maayos ang pakikitungo sa’yo, lalo na si Mitch. Pakiramdam niya nga ay kasalanan niya ang nangyari kanilang umaga kaya humihingi siya ng pasensya, at gusto ka niyang makausap ng maayos. Pagbigyan mo na ako, kahit para sa akin na lang, ubusin natin itong pagkain at tanggapin mo ang mabuting intensyon nila.”Habang nakikinig sa mga pinagsasabi ni Vincent, lalong naramdaman ni Kate kung gaano kawalang-kwenta ang mga katwiran nito. Hindi niya napigilang magtanong, “Vincent, ibig mong sabihin, ang talikuran ako ng mga kaibigan mo para siraan, saktan, at kutyain ang pagiging pilay ko ay tanda ng mabuting intensyon nila? At dahil hindi ko matanggap ang ganoong klaseng trato, ako pa ang may kasalanan at nagkakamali?”“Kate...” Vincent frowned in frustration, sounding completely helpless. “Hindi ba humingi na sila ng
Romantic? Bakit, hindi ba niya gustong maging romantic noon? Sino ba naman ang hindi gustong maging isang malambing na babae sa harap ng lalaking pinakamamahal niya?Napakaming beses na sinubukan ni Kate na bumuo ng isang maganda, masaya, at romantic na buhay kasama si Vincent, pero bawat hakbang niya ay paulit-ulit na sinasalubong ng lamig at pagwawalang-bahala nito. Tapos ngayon, isusumbat sa kanya na hindi siya romantic?“Siguro... magkaiba lang talaga ang kahulugan ng romance para sa ating dalawa.” Binuksan ni Kate ang cabinet at kinuha ang balot ng noodles. “Kumain ka na ba?”Lumapit si Vincent at biglang inagaw ang hawak niyang noodles. “Sabi ko sa’yo, lalabas tayo para mag-dinner ngayon, ‘di ba? Nagpa-reserve na ako ng restaurant.”Ah, ganoon ba? Doon lang naalala ni Kate na nabanggit nga pala ito ni Vincent kanina.“Nakalimutan mo talaga?” Seryoso at medyo nainis ang mukha ni Vincent. “Wala ka talagang natatandaan sa mga sinasabi ko. Ano bang palaging tumatakbo diyan sa utak mo
MAINGAT na inobserbahan ni Mitch ang sitwasyon at saka siya sumingit sa tamang sandali.“Vincent, huwag kang magalit dahil sinasabi ng lahat na hindi maganda ang asawa mo,” malumanay niyang sabi. “They’re just worried about you. Think about it—ilang taon na kayong magkakaibigan. Kahit may nasabi sil
NGUNIT ang labis na pinalaking pagtatanghal na iyon ay lalo lamang nagdulot ng walang tigil na tawanan sa loob ng private room. Si Mitch, na nakaupo sa tabi ni Vincent, ay halos mapatawa nang husto at napasandal pa sa balikat nito.At si Vincent ay tahimik lang. Wala siyang sinabi kahit isang salita
NILABAG ni Vincent ang sarili niyang patakaran, uminom siya ng alak. Halata iyon sa boses niya sa video. Medyo lasing na siya. Paos, masigla, at hindi na kontrolado ang sitwasyon.Ngunit si Vincent? Sisigaw ng ganito?Sa alaala ni Kate, si Vincent noong high school ay malamig at mataas ang tingin sa
SA BANYO, maririnig ang tuluy-tuloy na lagaslas ng tubig. Si Vincent iyon, naliligo. Ala-tres na ng madaling-araw at kakauwi lang niya. Nakatayo si Kate sa tapat ng pinto ng banyo. May gusto sana siyang pag-usapan nila.. May kaba sa dibdib niya, and she wasn’t sure kung papayag ba ito sa sasabihin n







