Chapter 2.3

HINDI ALAM NI Daviana kung ano ang kahulugan ng salitang makalat at malinis sa binata. Ni isa naman ay wala siyang makitang kalat sa loob ng suite nito na hindi niya alam kung gaano na katagal tinitirhan ni Rohi. Pinagmasdan niyang hubarin ng lalaki ang suot nitong sapatos na panlabas matapos na isabit sa gilid ang bitbit niyang payong. Sinuot na nito ang pambahay niyang tsinelas. Ilang minutong nilingon siya nito matapos na gawin ang bagay na iyon na para bang mayroon itong nakitang problema sa bulto niya.

“Pasensya na ulit, walang babaeng nakatira dito kaya naman iisa lang ang pangbahay na tsinelas. Huwag kang mag-alala, magpapadala ako dito mamaya sa utility ng hotel para naman mayroon kang masuot.” 

“Ayos lang. Huwag ka ng mag-abala pa. Isang gabi lang naman akong mamamalagi dito.” kumpas ni Daviana ng isang kamay upang pigilan ang binata sa kanyang pina-plano, iyong bigyan siya nito ng higaan at matutuluyan ng gabing iyon ay sapat na sa kanya. “Ayos lang naman ang mga paa ko, Rohi.”

Hinubad ni Rohi ang kanyang suot na jacket at isinampay iyon sa likod ng pintuan bagkus na sagutin ang ginawa niyang pagtanggi. Walang imik na nagtungo ito ng kusina na sinundan lang ng tingin ni Daviana. Gaya ng dati ay ang tahimik pa rin nito. Iyong tipong akala mo magbabayad siya ng kada salitang sasabihin niya sa sobrang tipid niya. Nang lumabas ang binata ay may dala ng mainit na tubig para kay Daviana. Ipinatong niya iyon sa table kung saan ay tinuro niya pa sa dalaga kahit alam niyang nakita na.

“Uminom ka nito nang makaramdam ng kaunting init ang katawan mo. Nag-absorb na iyan ng lamig sa labas kung kanina ka pa roon. Baka magkasakit ka niyan kapag hindi naagapan, mahirap na.” 

Dahil ginaw na ginaw si Daviana ay hindi niya inalis ang suot na manipis na jacket. Naupo siya sa sofa at isiniksik doon ang katawan. Dinampot niya ang cup ng mainit na tubig at saka marahang ininom na iyon. 

“Salamat ulit, Rohi. Pasensya ka na sa abala.”

Nais sanang tanungin ni Daviana kung saan nanggaling ang binata gayung gabing-gabi na, ngunit nabasa niya sa mukha nito na pagod ito at walang planong makipag-usap pa kaya naman nanahimik na lang siya. Baka mamaya ay bigla siyang palayasin sa kadaldalan niya, mabuti na iyong makiramdam na lang muna.

“May sariling banyo ang silid ko kung kaya naman wag kang mahihiyang gumamit ng banyo dito sa labas dahil akala mo ay iyon din ang ginagamit ko. May mga toiletries din diyan na pwede mong pakialaman. Isipin mo na lang na magbabayad ka kaya huwag kang magtipid.” walang emosyon na saad nito, “Maaga ka ring matulog para maaga kang magising bukas. Kung may kailangan ka, katukin mo lang ako sa silid.”

Sasagot pa lang si Daviana nang biglang pumasok na ang lalaki sa silid. Hindi na siya hinintay magsalita. Mukhang wala ngang pinagbago ang binata. Kagaya pa rin ito noong ayaw siyang kausapin kahit saglit. Okay na rin iyon, at least may mabuting kalooban ang puso ng binatang hinangad pa rin siyang tulungan.

“Hindi mo siya pwedeng sisihin Daviana, pasalamat ka na lang na nag-offer pa siyang tulungan ka eh. E-bully mo ba naman siya noon kasama si Warren, malamang galit pa rin iyon sa’yo hanggang ngayon. Tsk!”

Nakaramdam siya ng guilt. Noon niya lang napagtanto ang kanyang mga pagkakamali. Sabagay, masyado pa naman siyang bata noon kung kaya hindi niya pa nalalaman ang kanyang ginagawa. Idagdag pa na may Warren na patuloy nanglalason ng kanyang murang isipan. Ano pa nga ba doon ang kanyang aasahan?

“Kita mo na? Kung sino pa ang tinulungan mo noon, siya ang binabalewala ka ngayon. Tapos iyong inaaway mo noon, siya ang nandiyan para saluhin ka sa panahong kailangan mo ng tulong!” 

Matapos na maubos ang mainit na tubig ay tumayo na siya upang dalhin iyon sa kusina. Natigilan siya nang makarinig ng munting mga katok sa labas ng pintuan ng hotel room. Ilang beses niyang sinulyapan ang silid ni Rohi. Tatawagin niya ba ito o siya na lang ang magbubukas? Pinili niya na lang ang huli. Baka kasi namamahinga na ang binata. Maiistorbo niya pa eh mukha ngang pagod na pagod siya.

“Ito na po iyong pinapadala dito ni Mr. Gonzales.” anang lalaking staff na nasa labas. 

Ang buong akala ni Daviana ay ang tsinelas lang iyon kung kaya tinanggap niya ang paperbag. 

“Salamat.” 

“You’re welcome po, Miss.”

Matapos na isara ang pintuan ay binuksan na niya ang laman ng paperbag at nagulat siya doon. Hindi lang tsinelas ang laman noon, may kasama iyong hot drinks na pwede niyang inumin kung sakaling nilalamig pa siya. May noodles din na pwede niyang lutuin kung sakaling nagugutom siya. Nang matapos na siya sa kanyang gagawin ay pumasok na siya sa loob ng silid na para sa kanya at nahiga. Namamahay siya, hindi siya sanay na matulog sa ibang kama kung kaya naman anong oras na ay gising pa siya at pabiling-biling sa higaan. Naghahanap ng komportableng pwesto upang makatulog na rin siya. Nang medyo nakukuha na niya ang antok ay naramdaman naman niya ang vibration ng cellphone niya. Bakas ang inis na tiningnan niya lang ang screen noon. Message lang naman pala mula kay Warren. 

Warren Gonzales: 

Viana, nakakuha ka ba ng silid? Bakit hindi ka man lang komontak sa akin? Ano? Wala ka bang planong mag-update man lang sa akin?

“Tsk, ikaw pa talaga ang may ganang magtampo? Eh mukhang hindi niyo naman ako tinulungan humanap niyang girlfriend mo. Manigas ka!” himutok niya kahit na hindi naman nito iyon magagawang marinig.

Hindi niya nireplyan ang message nito. Itinabi na lang niya ang cellphone at ipinikit na ang kanyang mga mata. Bago siya makatulog ay naisip niya na hindi si Rohi ang masama sa kanila kundi ay si Warren iyon.