Chapter 3

Hindi nakatulog si Aria nang gabing iyon. Nakaupo lamang siya sa gilid ng kanyang malambot at malaking king-sized bed, yakap-yakap ang sariling mga tuhod habang nakatingin sa kawalan. Ang bawat patak ng kanyang luha ay tila naging bato na nagpabigat sa kanyang dibdib.

Isang pagkakamali sa ospital. Dalawampung taon ng pag-aakalang siya ang prinsesa ng angkan, tanging para magising sa katotohanang ang dugo na nananalaytay sa kanyang mga ugat ay hindi kailanman naging kanila.

Pagsapit ng alas-sais ng umaga, hindi na kumatok ang mga taong pumasok sa kanyang kwarto. Marahas na bumukas ang pinto at iniluwa nito si Tito Hernan, kasunod ang apat na lalaking nakaitim na bodyguards, at ang totoong tagapagmana—si Mariz.

Pinasadahan ni Mariz ng tingin ang kabuuan ng malawak na kwarto. Kumislap ang mga mata nito nang makita ang malaking walk-in closet, ang vanity mirror na puno ng mamahaling makeup at pabango, at ang mga designer bags na nakahilera sa estante. Isang matamis ngunit nakakalasong ngiti ang sumilay sa labi ng dalaga.

"Ang ganda naman ng kwarto ko," maarteng komento ni Mariz, bago bumaling kay Aria na namumutla at nanginginig sa gilid ng kama. "Lumayas ka na diyan. Nangangati na akong palitan ang mga kobrekama. Amoy iskwater."

"Ano pang hinihintay mo, Aria? Tumayo ka na diyan," malamig at matigas na utos ni Tito Hernan. Sumenyas ito sa mga bodyguards. "Kumpiskahin niyo ang cellphone niya, ang mga credit cards, at ang susi ng kotse niya. Walang lalabas na kahit anong pag-aari ng pamilya sa kwartong ito."

Nanlaki ang mga mata ni Aria nang simulan siyang paligiran ng mga lalaki. "T-Tito Hernan, paano po ako makakausap kay Papa? At ang mga damit ko... kahit ilang piraso lang po sana..."

"Damit mo? Binili mo ba ang mga 'yan galing sa sarili mong pawis?" mapanuyang tanong ni Tito Hernan. Naglakad ito papunta sa jewelry box ni Aria at walang-habas na itinapon ang mga laman nito sa isang bag. "Lahat ng luho mo rito ay pera ng pamilya namin. Pera na dapat ay ibinibigay sa tunay kong pamangkin. Ang tanging dadalhin mo lang palabas ng bahay na ito ay ang suot mo."

Nakasuot lamang si Aria ng simpleng pantulog na maong na shorts at isang manipis na puting t-shirt. Wala siyang dalang kahit ano.

Naglakad si Mariz palapit kay Aria, pinagmamasdan ang kawawang hitsura ng dating prinsesa. Biglang napako ang matatalim na mata ni Mariz sa leeg ng dalaga. Naroon ang pilak na kwintas na may pendant na kalahating buwan—ang kwintas na ibinigay ni Paulo kagabi sa peryahan.

"Akin na rin 'yan," utos ni Mariz, akmang hahablutin ang kwintas sa leeg ni Aria. "Mukhang antigong pilak. Baka binili 'yan ni Papa para sa'yo."

Pero sa unang pagkakataon mula nang sumabog ang eskandalo, lumaban si Aria. Marahas niyang tinabig ang kamay ni Mariz at mabilis na umatras, mahigpit na nakahawak sa pendant na buwan. Umalab ang galit at katapangan sa magagandang mata ng dalaga.

"Huwag mong hahawakan 'to!" mariing sigaw ni Aria, ang boses ay nanginginig ngunit palaban. "Hindi ito galing sa pamilya niyo! Bigay ito ni Paulo! Kahit mamatay ako, hindi ko ibibigay sa'yo ang kwintas na 'to!"

Nang marinig ang pangalan ni Paulo, umigting ang panga ni Mariz. Ang matinding inggit at pagnanasa na naramdaman niya kagabi nang makita ang makisig na anak ng Gobernador ay muling nagliyab. Gusto niyang hubarin ang kwintas para ipamukha kay Aria na maski ang lalaking nagmamay-ari nito ay kaya niyang agawin.

"Hayaan mo na 'yang basurang kwintas na 'yan, Mariz. Mukha namang mumurahin," awat ni Tito Hernan, naiinip na sa drama. "Kaladkarin niyo na palabas ang babaeng 'yan bago pa dumating ang mga reporters."

Hinawakan ng dalawang bodyguards si Aria sa magkabilang braso. Pilit siyang kinaladkad pababa ng paborito niyang hagdan. Nagkalat ang mga katulong sa sala, ang iba ay umiiyak dahil sa awa sa kanya, ngunit walang sinuman ang may lakas ng loob na tumutol.

"Papa! Papa, nasaan ka?!" umiiyak na sigaw ni Aria habang hinihila siya patungo sa malaking pinto.

Bumukas ang pinto ng study room at lumabas ang kinagisnan niyang ama. Ngunit hindi ito lumapit upang iligtas siya. Nakayuko lamang ang matanda, umiiyak at umiiwas ng tingin, halatang walang laban sa kapangyarihan at dikta ni Tito Hernan sa kanilang kumpanya.

"Patawarin mo ako, Aria..." bulong ng kanyang ama bago tuluyang tumalikod at isinara ang pinto.

Parang pinilas ang puso ni Aria. Ang pamilyang nagpalaki sa kanya, ang amang nagturo sa kanya kung paano maglakad, ay tinalikuran siya sa isang iglap dahil lamang sa hindi sila magkadugo.

Bumukas ang malaking gintong pinto ng mansyon. Buong lakas na itinulak ng mga bodyguards si Aria palabas, dahilan upang madapa siya sa magaspang at sementadong driveway. Nasugatan ang kanyang mga tuhod at palad.

Kasabay ng kanyang pagbagsak ay ang pagbagsak ng malakas na ulan mula sa makulimlim na kalangitan ng San Martin.

Rinig na rinig ni Aria ang malakas na paglagitik ng mga seradura habang isinasara ang mabibigat na iron gates ng mansyon. Nakakandado. Wala na. Tuluyan na siyang itinapon na parang isang basahan.

Basang-basa sa ulan, dahan-dahang tumayo si Aria. Nanginginig ang buo niyang katawan sa lamig at takot. Wala siyang pera. Wala siyang cellphone. Hindi niya alam kung saan siya pupunta. Ang tanging pumasok sa isip niya ay ang humingi ng tulong kay Paulo, ngunit paano niya ito makokontak?

Pilit niyang inihakbang ang kanyang mga sugatang paa palabas ng subdivision. Wala pang mga sasakyan dahil masyado pang maaga, at ang malakas na ulan ay tila nagpapalabo sa kanyang paningin. Niyakap niya ang sarili, pinipigilan ang patuloy na pagbuhos ng mga luha na humahalo sa ulan sa kanyang mukha.

Ngunit hindi pa man siya nakakalayo, isang nakakabinging busina ang yumanig sa kalsada.

Napatigil si Aria. Sa kanyang harapan, bumulaga ang tatlong malalaking itim na SUV na humarang sa kanyang dadaanan. Umikot ang mga sasakyan at pinalibutan siya sa gitna ng kalsada, walang kawala.

Bumilis ang tibok ng puso ni Aria nang bumukas ang pinto ng pinakamalaking SUV sa gitna. May naglabas ng isang itim na payong, at mula sa loob ng sasakyan ay bumaba ang isang matangkad at pamilyar na lalaki.

Nakasuot ito ng isang mamahaling suit, may abuhin nang buhok, at mga matang kasing-talim at kasing-lamig ng yelo. Kamukhang-kamukha ito ng mga mata ni Paulo, ngunit walang bahid ng pagmamahal. Ito ang lalaking may hawak ng buhay ng lahat ng tao sa lalawigan.

Si Gobernador Santillanes. Ang ama ni Paulo.

Lumapit ang Gobernador, pinapayungan ng kanyang bodyguard. Tiningnan niya ang basang-basa, sugatan, at nanginginig na si Aria na parang isang maruming insekto sa kalsada.

"Sumakay ka," malamig at may awtoridad na utos ng Gobernador, ang boses ay nangingibabaw sa ingay ng ulan. "Kailangan nating mag-usap tungkol sa anak ko. At sisiguraduhin kong pagkatapos ng araw na 'to, hindi na kayo magkikita pang muli."