Chapter One

Hindi ako pinalaki ni Nanay na basta-basta sumusuko. Kung ang mga peste nga sa palayan namin sa San Isidro, natatalo ko, itong security guard pa kaya na mukhang hindi pa nag-aalmusal?

​"Kuya, please naman oh! Hindi naman ako masamang tao. Tignan mo, naka-pink pa ako, mukha ba akong terorista?" pakiusap ko kay Kuya Guard na kanina pa ako hinaharangan sa entrance ng Silverio Towers.

​"Naku, Miss, utos ni Sir Jaxon. Delusional daw kayo. Baka raw mamaya eh bigla niyo siyang sakalin sa loob ng elevator," sagot ni Kuya Guard habang seryosong nakabantay.

​Napahawak ako sa dibdib ko. "Sakalin? Ang gwapo niyang 'yun, sasakalin ko? Hahalikan ko pwede pa, pero sasakalin? Grabe naman siya sa akin!"

​Bigo akong naupo sa gilid ng gutter sa tapat ng building. Pinagmasdan ko ang bio-data ko. Medyo may lukot na dahil sa pagkakadapa ko kanina pero keri pa rin 'to. BS Business Administration graduate naman ako sa probinsya, cum laude pa nga (kung bibilangin ang mga absent ng prof namin).

​"Kiket, isip. Isip. Paano ka makakapasok sa loob?" bulong ko sa sarili ko.

​Maya-maya, may humintong itim na van sa gilid ko. May mga taong lumabas na may dalang mga malalaking box ng pagkain. Catering! Ito na ang chance ko.

​Mabilis akong tumayo at lumapit sa isang lalaking may dalang tray ng sandwiches. "Kuya, tulungan na kita! Mukhang mabigat 'yan eh."

​"Ay, salamat Miss! Sakto kasi absent 'yung isa naming kasama," sagot ng lalaki.

​Kinuha ko ang isang box at nagkunwaring bahagi ng catering team. Suot ang aking "confidence is the key" na ngiti, dire-diretso kaming pumasok sa elevator. Sa 45th floor ang hinintuan namin ito ang Executive Floor. Ang lungga ng pantasya kong bilyonaryo.

​Pagdating sa itaas, saktong-sakto ang dating namin. May meeting ang mga board members. Inilapag namin ang mga pagkain sa isang mahabang lamesa sa loob ng conference room. At doon, nakita ko na naman siya.

​Si Jaxon Knight Silverio. Nakaupo siya sa gitna, may hawak na fountain pen, at sobrang seryoso ng mukha habang nakatingin sa laptop niya.

​"I don't care about the costs. If the deal doesn't close by Friday, consider yourselves fired," malamig na sabi niya sa mga kasama niya.

​Grabe, pati boses, nakakabuntis, saisip-isip ko.

​Habang nag-aayos ako ng platito, hindi ko mapigilang tumitig sa kanya. Yung pilantik ng pilik-mata niya, 'yung panga niyang perpekto... lord, salamat po sa view!

​Pero dahil sa sobrang kakatitig ko, hindi ko napansin na may tumagas na juice sa tray na hawak ko. Nadulas ang isang baso at diretsong tumapon ang orange juice sa...

​Sa puting polo ni Jaxon.

​"Oh my god!" tili ko.

​Agad akong kumuha ng tissue at lumapit sa kanya. "Sorry po! Sorry talaga, Ser Jaxon! Hayaan niyo, lilinisin ko!"

​Mabilis kong pinunasan ang dibdib niya. Ang tigas! Parang bato! Parang may abs pa yata sa ilalim ng polo niya—

​"Stop it!"

​Hinawakan ni Jaxon ang kamay ko para patigilin ako sa pagpahid sa dibdib niya. Ang higpit ng hawak niya, at ang lamig ng mga mata niya nang magtagpo ang paningin namin.

​"You again?" He gritted his teeth, his jaw tightening. "I thought I told security to throw you out."

​"Eh, Ser, gusto ko lang naman pong mag-apply. Hindi naman po ako stalker, aksidente lang po talaga 'yung kanina," paliwanag ko habang pilit na kinukuha ang kamay ko. "At saka, sayang naman po 'tong polo niyo, mamahalin pa naman. Labhan ko na lang po?"

​"You're unbelievable," Jaxon stood up, towering over me. His presence was so overwhelming that I actually forgot how to breathe for a second. "Look at what you did. This shirt costs more than your life's savings."

​"Grabe naman kayo sa savings ko, Ser! May 5,000 pesos pa ako sa Landbank!" sagot ko nang hindi nag-iisip.

​Natahimik ang buong conference room. Ang mga board members, halos hindi na makahinga sa gulat. Walang sinuman ang nangahas na sumagot kay Jaxon Knight Silverio ng ganoon maliban sa akin.

​Isang mapait na ngisi ang gumuhit sa labi niya. "5,000 pesos? That won't even cover the button of this shirt."

​He leaned in closer, his face just inches away from mine. I could smell his minty breath and the scent of expensive perfume.

​"I don't know what your game is, Marikit," he whispered, his English accent was so smooth that made my knees weak. "But if I see your face in this building again, I’ll make sure you’ll never find a job in this country. Do I make myself clear?"

​"Clear na clear po, Ser. Parang 'yung juice na tumapon sa polo niyo," sagot ko, kahit na ang totoo ay nanginginig na ang loob ko.

​"Get out. Now."

​Tumalikod na ako at naglakad palabas, pero bago ako makalabas ng pinto, lumingon ako sa kanya at kinindatan siya. "See you tomorrow, Ser Jaxon! Hindi pa po tapos ang laban!"

​"Security!" sigaw niya na umalingawngaw sa buong floor.

​Habang hinihila ako ng mga guard palabas, may isang bagay lang akong sigurado. Galit siya, oo. Pero ang mahalaga... alam na niya ang pangalan ko.