LOGINKnox's POV
Mabilis na nagbago ang lahat pagkatapos kong utusan siyang umalis sa kwarto ko. Mas nakakaakit siya kapag takot at galit. Sa kasamaang-palad niya, gustong-gusto ko siyang makita sa ganitong kalagayan, kahit hanggang matapos ang mga test niya. Ipinaalam sa akin ng kanang-kamay ko ang pagkikita ng tatay ko sa abogado. Hindi ko sigurado kung ano ang napag-usapan nila, pero siguradong kailangan kong maibalik sa pangalan ko ang mga ari-arian ng namayapang nanay ko sa lalong madaling panahon. Walang saysay na pumunta sa parehong abogado ngayon dahil naimpluwensyahan na niya itong baguhin ang will ng nanay ko. Naiwan na lang ang isang opsiyon — gamitin ang kahinaan niya laban sa kanya para makipagdeal. Nang maalala ko si Yvette, ang perpektong hugis ng mukha at katawan niya, at kung gaano kabilis natunaw ang buong katawan niya sa haplos ko, alam kong siya talaga — ang benepisyo sa deal na ito. Ang hindi ko inasahan ay maririnig ko ang ganitong karumaldumal na kondisyon mula sa bibig niya. Hindi ba sapat na ang parusa niya sa akin? Hindi ba napagod na siyang ipakita sa akin ang mga dumi at paglabag niya sa mga babae? Siyempre, plano ko talagang gamitin si Yvette bilang kasangkapan para sa paghihiganti. K******n siya nang walang awa at pangako tulad ng ginawa niya sa mga babaeng iyon, pagkatapos ay paniwalaan ng mundo na lahat iyon ay gawa niya. Ang malinis niyang imahe ay para lang sa publiko dahil sa totoo, isa siyang karumaldumal na baliw. Hindi ko ibig sabihin na ganito. “Nagsisimula na ang deal,” sabi ko nang may pag-aatubili pagkatapos kong iikot ang upuan patungo sa kanila. Lalong lumawak ang ngisi niya habang si Yvette naman ay tuluyang natigilan. May nagbago sa loob ko nang hindi na niya ako matingnan. Hindi ko masabi kung ano eksakto, pero gusto kong tumigil ito. Masama ito. “Narinig mo siya, Dove,” ibinaba niya ang boses, “Nagsisimula na ang deal,” bulong niya habang hinahaplos ang panga ni Yvette. Lumunok siya. Hindi ko mapigilang titigan siya habang nakaluhod siya, buhok na naka-bun at bahagyang nakabukas ang mga labi. Wala akong ibang tinitingnan, at tulad ko, hindi rin niya inalis ang tingin sa akin. May mali. Nawala na ang pakiusap sa mga mata niya pati na ang galit at pagkamuhi. Sa totoo, wala na akong mabasa sa kanya. Dahan-dahan niyang sinubo ang ulo ng ari ng tatay ko habang hinahaplos ang natitira. “Do’n ka, Dove,” ngumisi siya, hinila ang ulo ni Yvette para mas lalong malunok niya. Umingit siya. Pinalitan niya ng bibig ang mga kamay, sinubo nang buo ang ari ng tatay ko at ang tatay ko naman? ‘Yon ang sapat para lumabas ang hayop sa kanya. Brutal na itinulak at hinila niya sa bibig ni Yvette habang mahigpit na nakahawak si Yvette sa hita niya. “Go go go… putang-ina… yes!” ungol niya, nakawala na ang buhok ni Yvette at kitang-kita kong nahihirapan siyang huminga. Pero walang pakialam ang hayop. Tumama iyon sa ugat ko kaya mahigpit kong kinuyom ang kamao hanggang sa masaktan na ang sariling laman. ‘Yon lang ang paraan para pigilan ang sarili na parusahan ang mababang-loob niyang instincts sa tuwing pinapanood niya akong makita siyang nagpapakandili. Inayos ko ang manggas ng damit para tingnan ang oras. Perpekto. Inirapan ko kung gaano katagal pa akong mananatili rito. Hinila niya palabas sa bibig ni Yvette, pagkatapos ay mabilis na hinimas ang sarili hanggang sa tumalsik ang t***d sa mukha ni Yvette. Gayunpaman, hindi pa rin niya inalis ang tingin sa akin. Kitang-kita ko ang mga luha na tuluyang tumulo sa mga mata niya at ang nanginginig na mga labi. Sa unang pagkakataon pagkatapos ng maraming taon, naramdaman ko ang awa para sa isang babae maliban sa nanay ko, at sa unang pagkakataon, naisip kong ipakita sa tatay ko ang mga demonyo na binuo ng mga maruming libangan niya sa loob ko. Ito lang ang paraan para siguraduhin na hindi masayang ang pinaghirapan ng nanay ko pagkatapos ng pagkamatay niya, at ang unang hakbang para maibalik sa akin ang lahat. Hindi ko— “Matingnan mo ako!” sigaw niya, sinampal si Yvette sa mukha. Kung may pag-aakalang ginagawa niya lang ito para sa saya, ang isang aksyon na iyon ang nagpapatunay na mali ako. Ginagawa niya ito para parusahan ako at ang kawalan ko ng reaksyon ay lalong nagpapahina sa kanya. “Sumusubo ka na parang puta, Dove. Sabihin mo nga,” dahan-dahang pinahiran niya ang t***d sa mukha ni Yvette patungo sa mga labi. “Paano kita babayaran?” Mababa at nakakaakit ang boses niya kahit sinampal niya ito. Bumuntong-hininga ako nang mahina na nagpatigil sa kanya at napatingin sa akin. Una, pagtataka sa mga mata niya, pagkatapos ay amusement. “Ano?” halos matawa siya. “Ano?” ulit ko sa nakakagat na ngipin. “Alam mo bang may gusto ka na sa kanya?” Hindi niya maitago ang gulat. “Ibig sabihin, baka magalit ang nanay mo kapag nalaman niyang nagsisimula ka nang ibahagi ang pagmamahal niya. Sa kabilang banda, ibig sabihin masisiyahan akong wasakin siya…” huminto siya at isinubo ang madulas na mga daliri sa bibig ni Yvette. “Puke, di ba?” Parang sampal sa mukha ang mga salita niya, sobrang sakit na gusto kong sumabog. Si Yvette naman ay napatalon palayo sa kanya. “May mahahalagang lakad ako ngayon. Tapusin mo na ‘yang kalokohan mo at huwag mo akong patagalin.” “Sige,” ngumisi siya, pagkatapos ay ibinalik ang atensyon kay Yvette na umiiling na hindi sang-ayon. “Humiga ka sa likod at ibuka ang mga hita mo,” narinig kong utos niya. Biglang lumapot ang hangin at nagsimulang maglabo ang lahat ng sentido ng moralidad. Paulit-ulit kong kinatok ang paa bilang distraction, tumatangging tumingala. Ayaw kong bigyan siya ng kasiyahan na naapektuhan ako at ayaw kong magmukhang mahina sa paningin ni Yvette. Narinig ko ang yapak niya bago ang tunog ng mga bagay na nahulog mula sa mesa. Talaga bang ipapasok niya ang ari niya sa puke ni Yvette?? Ugh! Siyempre gagawin niya. Alam ko ngang gagawin niya. ‘Yon ang dahilan kung bakit ko siya dinala rito, kaya bakit bigla akong nahihirapang huminga at pinagpapawisan? “Malapit na,” bulong ko sa sarili. “May narinig ba akong sinabi mo?” mapang-asar ang boses niya mula sa malayo, pero hindi ako tumigil. Patuloy kong inuulit ang mga salitang iyon sa isip habang puno ng alaala kung paano ko pinanginginig si Yvette. Ang nanginginig niyang paghinga at ungol… Ano’ng nangyayari sa akin?? “Please, Mr. Christopher,” sa wakas ay nabasag ang boses ni Yvette pagkatapos ng mahabang katahimikan. “Kahit ano maliban dito,” umiiyak siya, desperadong nakikipaglaban sa pagiging disente at sa pangangailangang iligtas ang nanay niya. “Shhhh…” Sumilip ako sa gilid at nakita kong inilagay niya ang sarili sa pagitan ng mga hita ni Yvette. “Hindi ka na makakakita ng mas magandang karanasan pagkatapos ng—” “Sapat na!” sigaw ko, tumayo agad. “Umupo ka ulit, anak,” banta niya. Hindi ko siya pinansin habang tinutulungan si Yvette na bumaba sa mesa niya. “Kaibigan, kausap kita, Knox!” sigaw niya. “Ito na ang tanging pagkakataon mo para makuha ang lahat ng nakasulat sa will ng nanay mo.” Hindi ko siya pinansin. “Nilabag mo lang ang isang mahalagang kondisyon sa deal na ito, Knox. Huwag mo ngang sabihin na may nararamdaman ka na para sa putang ‘yan—” Sinampal ko siya nang mas malakas pa kaysa sa pagkakasampal niya kay Yvette kanina bago pa niya matapos ang sinasabi. “Hindi mo na siya tatawaging puta o hahawakan pa kahit isang daliri kailanman,” ibinaba ko ang boses habang ang mga mata ko ay nagtanim ng seryosohan ng mga salita sa kanya. Impiyerno! Hindi na ako makakatagal pa rito nang walang gagawin na katangahan, kaya hinila ko si Yvette sa pulso bago pa siya makabawi. “Nilabanan mo ako dahil sa kanya?” May pagkabigla, kahihiyan at mapanganib na galit sa boses niya. Naramdaman ko ang paninigas ni Yvette. “Babayaran mo ito nang malaki, Knox Luther.” Ngumisi ako nang walang imik. Kung alam lang niya kung gaano ko siya gustong lamunin ngayon. “Hawakan mo siya ulit, at makikita natin kung sino talaga ang magbabayad nang malaki.”Yvette's POVMabilis akong umalis sa kanya bago pa niya maulit ang tanong.“Are you—”“Ayos lang ako,” nauutal kong sabi habang sinusubukang makahinga nang maayos. “Salamat.”Pagkatapos noon, tumakbo ako patungo sa restroom. Parehong kamay sa lababo para sa suporta at ang puso ko na parang sasabog sa dibdib, huminga ako nang mas mahaba kaysa sa paghinga ko, saka nilagyan ng malamig na tubig ang noo ko.Hindi pa rin umalis sa isip ko ang alaala ng nangyari.‘...in love…’Mabilis kong hinagod ang mga daliri sa buhok ko, isinandal ang bigat ko sa pader hanggang sa naka-squat na ako. Umikot ang mundo sa harap ng mga mata ko at, sa pinakamasamang dahilan, tumulo ang luha ko. Ayaw kong may kahit anong kinalaman kay Knox sa ganung aspeto, ni ayaw kong may kahit kaunting pakikipag-ugnayan sa ama niya. Hindi ko kailanman gustong maging ako ang sanhi ng pagkakawatak sa pagitan ng ama at anak… mas masahol pa… ayaw kong madamay ang
Yvette's POVHindi ko gaanong nalasa ang hapunan na inihain sa akin. Ang pinakamasama, hindi pa rin ako makatulog. Ang isip ko at buong katawan ko ay nakatuon sa paghihintay ng pinakamasama mula kay Knox. Kahit magiliw si Mira at lahat, hindi ko pa rin nakalimutan na isa siya sa mga lubos na tapat na puppet niya. Nasabi na ba niya kay Knox? Alam na ba ni Knox ang lahat? Ano na naman ang parusa ko ngayon?Mga tanong iyon na paulit-ulit sa isip ko hanggang sa nakatulog ako at maging sa gitna ng tulog ko. Ngayong sumisikat na ang araw, hindi ko maiwasang maging thankful. Nakaligtas ako sa magdamag nang walang nangyari sa mga inaasahan ko.Bago pumunta para magsipilyo, sumulyap ako sa mga shopping bags mula kahapon, tunay na curious sa laman nito.“Titingnan ko mamaya pagkatapos ko,” bulong ko sa sarili.Pagdating ko sa banyo, tumingin ako sa butas sa itaas ng salamin. Isang tahimik na sakit ang tumira sa dibdib ko, naaalala ang lahat ng nang
Yvette's POVPinanatili ko ang tingin ko sa sahig hanggang sa makaipon ako ng sapat na lakas ng loob para tingnan siya. Bukod sa galit ay ang tingin ng disgusto na sigurado akong meron din ako sa kanya noong unang beses niyang banggitin ang mga test. Hindi ko maiwasang isipin kung ano ang magiging reaksyon ng nanay ko sa lahat ng ito kung magkakaroon ng ganitong level ng disgusto sa akin ang isang estranghero.“Wala ka bang sasabihin?” pang-aasar niya pa. “I advise you to keep it low mula ngayon dahil hindi mo alam kung kailan may mga taong nakapaligid at nakikinig.”May humarap sa loob ko sa kanyang masamang komento. Sa buong buhay ko, hindi pa ako naging walang kakayahan na harapin ang anumang bagay na ibinato sa akin nang diretso, maliban ngayon. Nanahimik ako at hinayaan siyang mag-rant tungkol sa kung paano ako katulad ng ibang mga mapagkunwaring babae na ang tanging iniisip ay kung ano ang makukuha nila. Hindi dahil sumasang-ayon ako sa kanya, kundi dahil wala akong depensa at w
Yvette's POVMula sa paraan kung paano gumagalaw nang mabagal ang oras hanggang sa kung gaano kalambing ang panahon, parang may pakana ang kalikasan para lalong palalain ang kalagayan ko. Ugh! Hindi ko dapat iniisip ang ganitong mga bagay tungkol kay Knox. Tangina! Si Knox ‘to!Mula sa paglalakad-lakad, humiga ako sa kama, mariing nakapikit ang mga mata, na parang natutulog na ako. Wala pa rin. Kung ano pa, parang lalong lumakas ang mga pagnanasa ko habang nilalabanan ko sila, hanggang sa sapat na ang lakas nila para supilin ang kalooban ko.Bago ko gawin ang tanging magagawa ko sa mga sitwasyon katulad nito, muli akong tumingin sa pader.“Hindi niya ako dapat makita nang ganito,” bulong ko sa sarili ko.Kumuha ako ng malalim na hininga at tiningnan ang buong kwarto para hanapin ang lugar na sapat na disente para hindi maglagay si Knox ng camera. Walang ibang napayapaan ang isip ko kundi ang banyo.Dahan-dahan kong itinulak ang pinto ng closet. Nanlaki ang mga mata ko sa ganda nito. P
Knox's POV Hindi siya nagsalita. Hindi rin niya ako tiningnan kaya hindi na ako nagpigil sa pagkakataong ito.“Sabihin mo nga kung bakit mo ginawa ’yan, putangina!” demand ko.Nanginginig siya sa ilalim ng boses ko.Nilunok ko ang matinding hirap sa lalamunan ko, hinila ang krawat at tinanggal ang jacket, lahat para lang pakalmahin ang sarili. Nakatayo nang tahimik ang tatay ko sa tabi ko, pinapanood kami na may kalkuladong ngiti.“At ikaw?” sabi ko habang nakakagat ng ngipin, hinila siya sa kwelyo. “Sabihin mo na nga kung anong klaseng demonyo ka talaga?” singhal ko. “Isang bagay lang ang sinabi mong tama at sigurado akong alam mo na ang lahat ng gusto mo, kaya mo naman kunin, kaya bakit ito? Bakit?!!” sigaw ko.Hindi gumalaw ang matandang lalaki, ni hindi man lang naapektuhan sa pagkakahawak ko, kaya lalong hinigpitan ko hanggang sa magsimulang magpumiglas siya.“Knox!” sigaw ni Evelyn sa takot. “Papatayin mo siya!”“At papatayin ko nga… siya!!!”Sa paglabas ng mga salitang iyon sa
Knox's POV Pag-alis ko sa kwarto niya bago pa magawa ang higit na pinsala, hindi pa rin nawala sa akin ang epekto ng huling tanong niya. Hindi ako makapag-isip nang maayos.Sinabi ko sa kanya na nag-iilusyon siya at na sa paanong paraan man, kailangan niya ng pagliligtas. Literal, kailangan niya nga. Subalit posibleng ako mismo ang nangangailangan ng ‘pagliligtas’ na iyon.Nakarating ako sa banyo at hinayaan ang tubig na tumama nang malakas sa likod ko habang nakahawak sa mga pader para sa suporta. Bakit biglang parang boses ng nanay ko ang tunog niya? Sa pag-uusap tungkol dito, ano kaya ang iisipin ng nanay ko bukas kung hindi ko maibalik sa pangalan ko ang mga ari-arian?Malakas kong sinuntok ang pader, kinamumuhian ang katotohanang hindi lang namatay ang nanay ko kundi nabubuhay ulit sa pamamagitan ng mga mata ng isang estranghero… sa mga mata ni Yvette… at na hindi ko na kailangang isipin ang anumang disappointment, galit, o ano pa man mula sa nanay ko — sapat na ang tumingin sa







