LOGINMula sa malawak at malaking opisina, nakaupo sa swivel chair ang lalaki habang makikita sa salaming dingding ang magandang landscape ng pinakamalaking mall sa bansa, ang Han Mall. May sampung palapag ang mall at may sukat na 590,981 square meters. Mayroon iyong 4,000 stores, restaurants, at entertainment. Doon din matatagpuan ang nag iisang Olympic‑sized ice‑skating rink sa bansa, at IMAX theater, at higit sa lahat naroon ang tanyag at kilalang Disneyland‑themed amusement park na dinadagsa tuwing holiday season.
Inilapat ni Blane ang likod sa upuan at isinandal ang braso sa arm rest, mula sa bulsa ay inilabas niya ang isang lumang bracelet yarn, it was a color red and orange combination with an initials D&I. Katulad ng suot niya kahit na luma na iyon, at hindi babagay sa suot niyang suit ay hindi niya iyon hinuhubad. Those yarn bracelets are a matching pair, uniquely crafted by the person who means the world to him. Matagal na niyang hinahanap ang taong iyon, at limang taon na ang nakararaan ay nagkaroon siya ng pagkakataon na makita ito subalit muli lang nawala sa isang iglap. At hanggang sa kasalukuyan ay hinahanap pa rin niya ang babae. "Isay, where in the world are you?" bulong niya habang humigpit ang paghawak niya sa bracelet, He close his eyes but the steamy scene from five years ago flashed through his mind, those memories still linger vividly, and whenever he recalls them, he gets turned on. it's embarrassing to admit, but she's the only one who can make him feel that way. Iminulat niya ang mga mata at inabot ang telepono, nag dial siya ng numero, saglit na nag ring sa kabilang linya bago may nag angat at sumagot. "Hello, this is Fearless Investigative Firm, may I help you?" tinig ng lalaki sa kabilang linya. "Sean, got any updates on the thing I'm looking into with you?" tanong niya sa kaibigang private investigator. "Actually, there's no name 'Isay' on the guest list from five years ago, so I think, she used an invitation that wasn't actually for her. So she's tough to track down," sagot nito, nagbuntong hininga siya. "Did you find out whose invitation she used to get into the masquerade ball?" muling tanong niya. "Hmm, that's a tough one, Blane, but I'll do my best to look into it," sabi ng kaibigan. Maya maya ay nagpaalam na rin siya. Sa kaibigang imbestigador na rin siya minsang nanghingi ng tulong para mahanap ang batang Isa na inampon noong walong taong gulang ito. Nauna lang siyang ampunin ni Krisler Han kasama ang mga kapatid sa Angel's Haven kung saan sila lumaki, nangako siyang babalikan si Isay at dadalawin pero hindi nanyari ang bagay na iyon, twenty one na siya noong magawa niyang bumalik sa ampunan pero wala na ito doon. Base sa imbestigasyon nito, isang lalaki na nasa edad kuwarenta ang umampon kay Isay, ibang pangalan ang ginamit nito at ang tunay na nagmamay ari ng pangalan ay matagal ng namatay sa isang aksidente, kahit ang address na binigay nito ay peke rin kaya nahirapan si Sean na hanapin si Isa noon. "Isay... now that I have the power and wealth, I'll protect you and give you the best things in this world, just like I promised you." bulong niya at muling tiningnan ang bracelet sa kamay. "Where are you? I want to see you." Naistorbo ang pag iisa ni Blane ng tumunog ang intercom. Pinindot niya iyon at nagsalita. "Yes?" "Good afternoon Mr. Han, Sir Levi wants to talk to you; he's with the food safety officer, Miss Jana." Inform ng desk clerk. "Okay, tell them to come in," sabi niya. Nang bumukas ang pinto ng opisina niya ay nakatingin na kaagad siya sa mga dumating. kaya ng makasalubong niya ng tingin ang babaeng kasama ni Levi ay kaagad itong nagbaba ng tingin. He's naturally observant, so his intense gaze often gets misread – people think he's sizing them up, and it ends up intimidating them, but he's just looking. "Good afternoon Mr. Han," pagbati ng mga ito. Tumango siya. "So what's the reason you're here in my office?" tanong niya. Nakayuko pa rin ang kasama nitong babae, na para bang natatakot tumingin sa mga mata niya. "Miss Jana has something to report, Mr. Han," sabi ni Levi. "Is it something that important that you have to report directly to me? You're the operations manager – can't you handle the problem?" seryosong tanong niya. Napakamot naman ito sa batok. "Well, it's a problem I can handle, but it's major and we need to take action now," anito, nangunot ang noo niya. "What’s the problem?" Bumaling ito sa babaeng nakayuko. "Miss Jana, you can talk now." Sabi nito, tumingin ang babae kay Levi, napailing siya ng makitang chineer pa nito ang babae. "You can do it, just talk. Mr. Han doesn’t bite." Bulong nito na humangga naman sa pandinig niya. Nagbuga siya ng hangin. "What do you think of me? Some kind of man-eating monster?" he said to Levi, a bit annoyed. Levi just laughed. Levi is one of his guys in the team – he's tough as nails in a fight, but kinda loves slacking off at work. Nagsimulang magreport ang babae at bahagya pa itong nanginginig ng magsalita. Nagulat ang mga ito ng mapahampas siya ng malakas sa kanyang mesa ng marinig ang sinabi nito. "How dare they deliver contaminated food? Are they crazy?" galit na wika. "Any reports of food poisoning at the restaurants?" "No, nothing like that. But the chefs and kitchen staff who tasted the food got stomachaches, so it wasn't served to customers. The diners did have to wait a bit, but managers handled it and calmed everyone down," report ni Levi. He clenched his fists and he was fuming – messy work was his biggest pet peeve. "Which food company supplied the contaminated food?" seryosong tanong niya. "It's Fresh Food Corp," sagot nito. "Cancel their contract," utos niya, nagulat naman ito. "But Fresh Food Corp is our long-standing food supplier," depensa ni Levi. "I don't care. Cut them off. And I'm still deciding if we’ll press charges – food contamination’s a big deal in this industry," galit na sabi niya. "Got it, Mr. Han," anito at wala ng nagawa pa.Matapos ang registration, unti-unti nang nagsialisan ang ibang contestants. Ang iba ay abala sa pakikipagkilala sa kapwa designers, habang ang ilan naman ay masayang nagpapakuha ng litrato sa malaking backdrop ng Han Fashion Design Competition. Tahimik na naglalakad si Melissa sa hallway ng convention center habang nakatingin sa contestant ID na nakasabit sa kanyang leeg. Hindi pa rin siya makapaniwalang isa na siya sa mga kalahok. "You look happy." Napalingon siya nang marinig ang pamilyar na boses ni Blane. Nakangiti itong nakasandal sa dingding, tila kanina pa siya hinihintay. "I am." Mahina siyang natawa. "It still feels unreal." Lumapit ang binata sa kanya at inayos ang ID lace na bahagyang nakabaluktot sa leeg niya. "You earned it." Hindi niya napigilang ngumiti. "Thank you." Bago pa sila makapagpatuloy sa paglalakad ay may isang babaeng contestant ang dumaan sa harapan nila. Matangkad ito, maputi, mahaba ang tuwid na buhok na kulay chestnut brown. Simple n
Mainit ang sikat ng araw nang tumigil ang itim na sportscar ni Blane sa harap ng Han Convention Center. Huminga nang malalim si Melissa habang pinagmamasdan ang napakalaking gusali sa harapan nila. Sa mismong entrance ay nakasabit ang napakalaking LED screen. HAN FASHION DESIGN COMPETITION: Registration Day Marami nang designers ang naroon. May mga estudyante mula sa kilalang fashion schools, may mga independent designers, at mayroon ding mga professionals na ilang taon nang nasa industriya. Lahat ay may bitbit na portfolios, sketchbooks, at garment bags. Napahigpit ang kapit niya sa leather portfolio na hawak niya. Naramdaman niya ang mainit na kamay ni Blane na marahang humawak sa kamay niya. "Nervous?" tanong nito. Bahagya siyang ngumiti. "A little." Tinapik nito ang likod ng kamay niya. "You'll do great." Napatingin siya rito. "What if I fail?" Hindi ito agad sumagot. Sa halip ay mas inilapit nito ang mukha sa kanya. "Then fail beautifully." Napangiti s
Lumipas ang ilang araw matapos sabihin ni Blane ang tungkol sa nalalapit na fashion competition. Araw-araw ay makikita si Melissa sa garden lawn ng Han Mansion, tahimik na nakaupo sa ilalim ng malaking puno habang may sketchpad sa kandungan. Minsan ay isang gown ang iginuguhit niya, minsan naman ay suit. Kapag hindi siya kuntento, pinupunit niya ang papel at magsisimulang muli. Paulit-ulit. Hanggang sa makuha niya ang disenyo na gusto niya. Mula sa terrace ng mansiyon, tahimik siyang pinagmamasdan ni Blane. Hindi niya namalayang halos kalahating oras na pala siyang nakatayo roon. Napangiti siya nang makitang seryosong-seryoso si Melissa sa pagguhit. Kahit minsan ay kumakaway si Aliyah mula sa damuhan at pilit ipinapakita ang bulaklak na napitas nito, sandali lamang itong ngingitian ni Melissa bago muling ibinalik ang atensyon sa sketchpad. "She's back." Napalingon si Blane nang marinig ang boses ni Wade. Lumapit ang kapatid at tumayo sa tabi niya. "She's becoming the Melissa we
Malamig ang simoy ng hangin nang umagang iyon. Tahimik na nakaupo si Melissa sa garden lawn ng Han Mansion habang nakalatag sa harapan niya ang isang malaking sketchpad. Sa tabi niya ay may ilang lapis, colored pencils, eraser, at isang tasa ng mainit na kape na bahagya nang lumalamig. Hindi niya agad ginalaw ang hawak na lapis. Tahimik lang siyang nakatingin sa blangkong papel. Matagal. Parang natatakot siyang gumawa ng unang guhit. Humugot siya ng malalim na hininga. Limang taon na rin mula nang huli siyang seryosong nagdisenyo. Oo, paminsan-minsan ay gumuguhit pa rin siya noon para sa trabaho niya sa kumpanya, pero iba ito. This wasn't work. This was her dream. At ngayon, muli niyang sinusubukang abutin iyon. Unti-unti niyang idinampi ang lapis sa papel. Gumuhit siya ng unang linya hanggang sa dahan-dahang nabuo ang outline ng isang gown. Napangiti siya. Parang may matagal nang natutulog na bahagi ng puso niya na unti-unting nagigising. Maya-maya ay narinig niya ang mas
Maliwanag ang sikat ng araw nang umagang iyon. Banayad ang ihip ng hangin sa malawak na hardin ng Han Mansion habang tahimik na nakaupo si Melissa sa isang mahogany bench sa ilalim ng gazebo. May hawak siyang tasa ng kape habang pinagmamasdan si Aliyah na masayang nakikipaglaro kay Peppa sa damuhan. "Tignan mo, Peppa! Catch me!" Humahagikgik na tumakbo ang bata habang hinahabol naman siya ng aso. Napangiti si Melissa. Mula nang malaman nilang si Blane ang tunay na ama ni Aliyah, tila mas naging masaya ang anak niya. Mas naging masigla ito. Habang pinagmamasdan niya ang anak ay may naramdaman siyang pamilyar na presensya sa likuran niya. Hindi na niya kailangang lumingon para hulaan kung sino iyon. Alam na alam niya ang pakiramdam, ngunit lumingon pa rin siya. At gaya ng inaasahan, si Blane iyon. Nakasuot ito ng mamahaling itim na suit at napakaguwapo pa rin nito. "Are you going to work now?" nakangiting tanong niya. Huminto ang binata sa harapan niya. "Yes," sagot
Malakas na tunog ng suntok ang maririnig na tumatama sa punching bag, umaalingawngaw iyon sa buong chamber arena. Halos mabali na ang bakal na pinagkakabitan ng punching bag sa lakas ng bawat suntok ni Blane. Hindi ito simpleng training. Para itong paglalabas ng galit. Paglalabas ng matagal na niyang kinikimkim na poot. Mula sa gilid ng arena, tahimik na pinagmamasdan siya ng ilang gang members ng Han Brothers. Nang muling umuga nang malakas ang punching bag dahil sa isang malupit na sipa, napalunok ang isa sa mga ito. "Is he trying to train or destroy that punching bag?" bulong nito. Napakamot naman sa batok ang katabi nito. "I'm glad I'm not part of Knight's team." "Same. Knight looks like he's ready to send someone to the hospital today." None of them dared speak any louder. Everyone inside the arena could feel it. Their Gang Lord was furious. And everyone knew exactly why. It's because of one man, the man who had hurt Melissa, the man who had nearly ruined Aliyah's
Nang magising si Melissa, kaagad siyang bumangon at pinagmasdan ang paligid. Natitiyak niyang nasa ospital siya base sa mga aparatong nakikita niya. Maya-maya, bumukas ang pinto at pumasok ang isang nurse. "Gising ka na, ma'am," sabi nito. "Bakit ako nandito? Sino ang nagdala sa akin dito?" ta
Ipinarada ni Melissa ang sasakyan di-kalayuan sa two-storey house, sa gitna ng mga sirang sasakyan at kumpol ng basura. Sa malayo, nakita niya ang bahayan—kung hindi siya nagkakamali, iyon ay isang squatter area sa lungsod. Bumaba siya ng sasakyan, hindi alintana ang pumapatak na ulan. Naglakad siy
Ganoon na lamang ang halakhak ni Axel habang nakatingin kay Melissa, na nakaluhod at nagmamakaawa sa harap nito. His laughter echoed throughout the room, as if he didn’t care at all about the pain Melissa was feeling. "Okay, since gusto mong makita ang anak mo, ibibigay ko sa'yo ang address kung
“Mommy…mommy…” “What did you say, Shia?” Kunot noong tanong ni Blane kay Shia. “Mommy, I want my mommy,” sabi nito na nag uumpisa nang magtubig ang mga mata, “Mommy! My mommy!” Tuluyan na itong umiyak habang nakatingin sa malayo. Sinundan ni Blane ang direksyon ng tinitingnan ni Shia, subali







