Chapter 3: The Lion’s Den

Tyler Kezter Rosier

Ramdam ko ang bawat mata sa loob ng ballroom na nakatutok sa amin, pero mas ramdam ko ang maliit at nanginginig na kamay ni Kiana na nakahawak sa braso ko. I squeezed her hip gently, a silent reassurance na nandito ako. Na hindi ko siya pababayaan.

She looked absolutely breathtaking under the crystal chandeliers. Ang kulay pula niyang buhok ay parang apoy, at ang itim niyang dress ay naglantad sa hubad at makinis niyang likod na kanina ko pa gustong haplusin nang mas matagal. Every man in the room was staring at her with envy, and every woman was green with jealousy.

"Tyler? Is that really you?"

Napatigil kami sa paglakad nang humarang sa daan namin si Katalina. My ex-girlfriend.

Suot niya ang isang mamahaling emerald gown na hapit sa kanyang tiyan—isang malinaw na paalala ng kanyang pagbubuntis. Sa tabi niya ay nakatayo si Evren, ang lalaking itinuring kong kapatid bago niya ako sinaksak sa likod.

"Katalina. Evren," malamig kong bati, pilit na pinapanatili ang pader sa aking mukha. Sa loob-loob ko, naramdaman ko ang mabilis na pagtaas ng presyon ko. Ang dalawang taong sumira sa huling tiwala ko sa pag-ibig ay narito ngayon, magkahawak-kamay.

Tumingin si Katalina kay Kiana, mula ulo hanggang paa, bago binalik ang tingin sa akin na may pilit na ngiti. "I didn't expect you to bring a... plus one. Lalo na ang isang Devereaux. I thought you had higher standards, Ty."

Bago pa man ako makapagsalita para dilaan si Katalina ng mga salita ko, naramdaman ko ang biglang pagbabago sa tindig ni Kiana. Nawala ang panginginig niya. Itinaas niya ang kanyang baba, ang mga kulay-abo niyang mata ay kuminang sa tapang.

"Standards, Katalina?" Ngumiti si Kiana nang matamis, isang ngiti na may kasamang lason. "Kung standards ang pag-uusapan, mukhang bumaba ang sa iyo. Noong high school, hinahabol mo si Tyler. Ngayon, nakuntento ka na lang sa tira-tira niya."

Bahagyang napaawang ang labi ni Katalina sa gulat. Si Evren naman ay namula sa galit at akmang hahakbang pasulong, pero hinarangan ko siya gamit ang dambuhala kong katawan.

"Watch it, Evren," banta ko sa mababang boses. "You don't want to make a scene here. At huwag mong subukang bastusin ang fiancée ko."

"Fiancée?" singhal ni Evren, lalong naguluhan. Lumipad ang tingin niya sa kanang kamay ni Kiana kung saan kumikinang ang dambuhalang diamond ring sa ilalim ng ilaw ng ballroom.

"Is there a problem, Evren?" humakbang pa ako ng isang beses para tuluyang takpan si Kiana mula sa paningin niya. "O baka naman gusto mo ring batiin ang mapapangasawa ko?"

Humigpit ang pagkakahawak ni Katalina sa braso ni Evren, pilit na ibinabalik ang kaniyang poise habang nanginginig ang kaniyang panga. "Fiancée? Oh, please, Tyler. Huwag mong sabihing pinatulan mo ang scholarship kid na 'yan para lang gumanti sa amin? Isang Devereaux? Akala ko ba Rosier ka?"

"Katalina, sapat na," malamig at mariin kong putol sa kaniya, ang boses ko ay tila yelo na nagpatahimik sa mga taong pilit na nakikinig sa paligid namin. "Ang pamilya ko ang nagpapasya kung sino ang karapat-dapat sa pangalang Rosier. At sa nakikita ko ngayon, mas maswerte ako na si Kiana ang suot ang singsing na 'to... kaysa sa isang babaeng hindi marunong rumespeto sa sarili niyang commitment."

Namutla si Katalina sa narinig, ramdam ang direktang tama ng salita ko sa kaniyang pagtataksil noon.

Hindi ko na sila hinayaang makasagot. Inikutan namin sila ni Kiana, dire-diretsong naglakad patungo sa terrace kung saan mas kaunti ang tao at mas sariwa ang hangin. Hindi ko alam kung bakit, pero ang bilis ng tibok ng puso ko—hindi dahil kay Katalina, kundi dahil sa paraan ng pagtatanggol sa amin ni Kiana kanina.

Nang makarating kami sa balcony, sinalubong kami ng malamig na hangin ng gabi. Binitawan ko ang bewang niya, at agad siyang sumandal sa rehas, humihinga nang malalim habang hawak ang kaniyang dibdib.

"You were amazing back there," sabi ko, hindi napipigilan ang paghanga sa boses ko. "Red Hot talaga."

Natawa siya nang mahina, pero may halo itong pait. "Kailangan kong gawin 'yun. Kung hindi ko pinanindigan ang pagiging fiancée mo, iisipin nilang nakalusot lang ako rito. Pero... totoo ba 'yung tungkol sa kanila? Siya 'yung ex mo na nag-traydor sa iyo?"

Huminga ako nang malalim, sumandal din sa rehas sa tabi niya. Ang distansya namin ay sapat na para maramdaman ko muli ang init niya. "Yeah. Niloko niya ako habang nasa med school ako. At ang masaklap, buntis siya sa mismong ex-best friend ko. My mom... my mom is dying of cancer, Kiana. Kaya ako pumunta rito, para kahit papaano ay maipakita ko sa kanila na hindi nila ako sinira. Para hindi na rin ako kulitin ni Mom na maghanap ng mapapangasawa bago siya... bago siya mawala."

Napatitig sa akin si Kiana. Nakita ko ang paglambot ng kanyang mga mata, ang unti-unting pagkawala ng pader na itinayo niya laban sa mundo.

"I'm sorry, Tyler," bulong niya. Inabot niya ang kamay ko at marahan itong pinisil. "Mabigat pala ang pinagdadaanan mo. Akala ko... akala ko dahil bilyonaryo ka, perpekto ang buhay mo."

"Nothing is perfect," sagot ko habang nakatitig sa mukha niya.

"Sana..." huminto siya, tila nag-aalangan kung itutuloy ang sasabihin habang nakatingin sa malawak na siyudad ng Boston. "Sana ay maging maayos ang Mommy mo. Karapat-dapat ka sa totoong kasiyahan, Tyler. Hindi sa isang huwad na palabas na tulad nito."

"Ibig mo bang sabihin, hindi ka masaya na kasama ako ngayon?" pilyong tanong ko, pilit na binabawasan ang bigat ng usapan.

Tumingala siya sa akin, ang kaniyang mapupulang labi ay medyo napaawang. "Hindi naman sa ganoon. Pero alam nating dalawa na pagkatapos ng gabing ito, babalik na tayo sa sari-sarili nating mundo. Ikaw sa marangya mong buhay bilang sikat na doktor, at ako sa ospital, nagkakayod para sa mga bayarin."

"Paano kung sabihin kong ayaw ko nang bumalik sa mundong wala ka?"

Ang lapit niya. Sobrang lapit. Ang mababang ilaw sa terrace ay nag bigay ng misteryosong ganda sa kanyang mukha. Tumingin ako sa kanyang mapupulang labi, at naramdaman ko ang pamilyar na gutom na matagal ko nang ibinaon mula noong high school. Ang sexual tension sa pagitan naming dalawa ay biglang naging suffocating. Walang fake engagement, walang bullies, walang nakatitig—kamaming dalawa lang.

Dahan-dahan kong inilapit ang mukha ko sa kanya. Hindi siya lumayo. Sa halip, naramdaman ko ang marahang pagpigil niya ng hininga habang ang mga kamay niya ay lumipat sa aking dibdib, marahang humawak sa suit ko na tila doon kumukuha ng lakas. Ang kaniyang mga mata ay dahan-dahang pumikit, naghihintay. I tilted my head, inches away from tasting her—

RINGGGGGGG! RINGGGGGGG!

Isang malakas at nakakabinging tunog ang bumasag sa gabi. Ang mga pulang ilaw ng hotel sa itaas namin ay nagsimulang mag-flash nang mabilis.

Ang fire alarm.

Biglang dumilat ang mga mata ni Kiana, gulat na gulat habang napalayo sa akin. Ang ballroom sa loob ay agad na binalot ng panic at sigawan ng mga taong nagtatakbuhan palabas.

Nagmura ako sa loob-loob ko. Wrong timing. Sobrang wrong timing.

"We need to go," sabi ko, hinawakan ang kamay niya nang mahigpit para hindi siya mawala sa dambuhalang crowd na nagkakagulo. "Let's get out of here!"