Call Girl

Alora Andrade

"Room 303, Alora!"

Iyon agad ang bati sa kanya ni Arya, ang receptionist ng Call Girl, pagkakita pa lang sa kanya. Isang maagap na tango lang ang isinukli niya habang naglalakad patungo sa elevator.

Suot niya ang isang red fitted dress na lalong nag-emphasize sa taglay niyang kaseksihan, paired with her glass stilettos. Full glam ang make-up niya, at bagsak ang mahaba, ash-colored curly hair niya. She walked with grace and power—pero kabaligtaran ang nararamdaman niya sa loob.

Huminga siya nang malalim saka pinindot ang floor kung saan siya hihinto. Ilang segundo lang, nakarating na siya.

Kasabay ng bawat hakbang niya ang mabilis na kabog ng kanyang puso.

‘Hindi pa ba siya nasasanay sa ganitong tagpo? Sino ba naman ang masasanay sa paulit-ulit na hagupit ng buhay?’ tanong niya sa sarili.

Agad niyang winaksi ang kahinaang nararamdaman. Inisip niya ang mas masakit na katotohanan kung hindi niya matutustusan ang matinding pangangailangan ng kapatid na nasa ospital.

"You're doing the right thing, Alora. It's just four hours and then you're done," bulong niya sa sarili para magpalakas ng loob.

Natigil ang pag-iisip niya nang tumambad sa kanya ang numerong isinigaw ng receptionist. Room 303.

Muli siyang huminga nang malalim bago tuluyang itap ang key card. Tumunog ito—hudyat ng pagbubukas ng pinto ng impyerno para sa kanya.

"I'm glad to see you!"

Kasabay ng boses na iyon ang pagtayo ng isang lalaking nasa edad 40s mula sa pagkakaupo sa kama. Agad itong lumapit sa kanya at binigyan siya ng isang mahinahong yakap.

Nangingiwing ngumiti si Alora at kunwaring gumanti ng yakap habang pinipilit ikalma ang sarili. Hindi niya inaasahang matanda ang magiging client niya ngayong gabi. Wala pa siyang karanasan sa mga ganito dahil madalas, mas bata o kasing-edad lang niya ang pinagsisilbihan niya.

Pigilan man niya, isang matinding kaba ang sumakop sa kanyang buong pagkatao. Paulit-ulit niyang itinatak sa isipan ang malubhang kondisyon ng kanyang kapatid para magkaroon ng lakas.

‘You are safe, Alora. It's just a job that needs to be done ASAP,’ paalala niya sa sarili.

"So, let's start?" tanong niya nang bahagya siyang kumalas sa pagkakayakap ng lalaki.

Hindi maikakailang gwapo at matipuno ito noong kabataan nito. Walang duda na maraming naghabol at umiyak na kababaihan sa kanya noon.

"What do you mean start?" Nabanat ang labi ng matanda sa isang ngiti na agad ding naglaho.

Napaisip naman si Alora. "The thing... kung bakit tayo andito ngayon," diretsahan niyang sagot. Gusto na niyang matapos ito agad bago pa siya ganap na panghinaan ng loob.

Umiling ang matanda, at bakas ang dismayang pumaskil sa mukha nito.

"I just want a companion tonight." Miss na miss na kasi nito ang kanyang yumaong asawa. Sinubukan niyang imbitahan sa isang dinner date ang mga anak niya, pero ni isa ay walang nag-abalang magbigay-pansin sa kanya. Kaya sa huli, dito siya napadpad.

Gustong matawa ni Alora na may kasamang panunuya. Sino ba namang maniniwala sa palabas na ito?

"Have a seat and tell me a story," alok ng matanda.

‘So, seryoso talaga siya?’ tanong ni Alora sa sarili bago sumunod at umupo.

"My eldest daughter is perhaps the same age as you. I won't have sex with a girl like you." May tunog ng pang-iinsulto ang boses nito, pero sino nga ba ang naunang nagkaroon ng maling judgement kundi si Alora?

‘Fine...’ sabi na lang ni Alora sa sarili.

"What kind of story do you want to hear? I don't have much interesting to share," tapat na sabi niya rito.

Ngumiti ang matanda. "How did a beautiful lady end up in this kind of work?"

Napasinghal si Alora. Animo’y isang malaking joke ang tanong nito.

"Maybe because I'm beautiful, like what you've said," medyo pilosopong sagot niya.

Natawa na lang nang bahagya ang matanda at nag-apologize sa mababaw na pagkakaintindi nito sa sitwasyon niya.

Natapos ang buong magdamag sa simpleng kwentuhan lang.

"Thank you for tonight," paalam ni Alora nang mag-umaga na.

Tumango ang matanda habang hawak ang doorknob, nakasilip sa uwang ng pintuan.

"Have this..." Inabot nito ang isang sobre sa kanya.

Bumaling ang tingin doon ni Alora habang bahagyang nakakunot ang noo. "W-what's this?" tanong niya sabay tanggap sa sobre. Hindi naman ito ang kabayaran dahil advance ang payment kapag binu-book sila ng client.

Ngumiti lang ang matanda at isenyas na kunin na niya ito. Hinayaan na lang ni Alora at hindi na nakipagtalo. Kasunod niyon ay ang dahan-dahang pagsasara ng pinto.

Inilagay niya ang sobre sa kanyang sling bag saka naglakad palayo. May konting saya siyang naramdaman sa kanyang puso—malaking bagay ang perang iyon para sa iba pang medikal na pangangailangan ng kanyang kapatid.