LOGINGusto niyo na bang magluto ng porkchop? Hahaha!
She simply didn’t care. At sa isang banda, iyon ang nakakapukaw ng atensyon.“Anyway,” sabi niya habang muling tumingin sa chart, “you’re stable. But you still need to rest.”“I’ll try.”“Not try. Do it.”Napangiti ako.“Yes, Doctor.”“Good.”Muli siyang tumalikod para ayusin ang chart, at sa pagkak
Biglang may pumasok sa isip ko.Hindi ko alam kung gaano ito ka-good idea.Actually, alam kong hindi ito magandang idea.Pero dahil wala naman akong pakialam sa pagiging reasonable sa puntong iyon, nagdesisyon akong subukan.“Dr. Riz.”Agad siyang tumingin sa akin.“I’ll think about it.”Halatang na
Natigilan siya.“Anong kinalaman nun sa’yo?”Hindi siya nakasagot agad. Tinitigan ko lang siya habang hinihintay ang sagot niya, pero mukhang wala siyang maisip na sapat na dahilan para ipaliwanag kung bakit kailangan niyang malaman kung may gusto ba akong ibang babae o wala.Hindi naman iyon dapat
Jared“Jared, alam mo ang tungkol sa usapan ng mga magulang natin.”Hindi ko agad sinagot si Sylvie. Nakatingin lang ako sa kanya habang nakasandal sa headboard ng hospital bed, tahimik na sinusukat ang bawat salita na lumalabas sa bibig niya. Ilang beses na naming napag-uusapan ang parehong bagay,
There’s no reconciliation between my father and me.At lalong walang mangyayaring reconciliation dahil lang may isang babaeng nagdesisyong siya ang mamagitan sa amin.Kung tutuusin, hindi ko nga maintindihan kung bakit niya ginagawa iyon.O baka naiintindihan ko.Mas gusto ko lang na marinig mismo m
Napangiti siya nang bahagya bago nagpatuloy.“Napaka-considerate talaga ng Daddy mo.”Kung pakikinggan, wala namang mali sa sinabi niya.In fact, kung hindi ko alam ang sitwasyon sa pagitan namin ng ama ko, baka isipin kong simpleng concern lang talaga ang dahilan kung bakit niya iyon sinabi.Pero h
Estella Nang tuluyan kaming makalapit, biglang tumayo si Mommy ni Tristan. I mean, Mommy pala namin. Ang mata niya, nangingilid sa luha. Parang may tumusok sa puso ko sa mismong sandaling iyon. Hindi ko kayang makita siya na umiiyak lalo na kung ako ang dahilan. “E-Estella…” mahinang sambit niya.
Estella“Kamusta ang pagbubuntis, little sis?” bulong ni Tristan habang magkatabi kaming nakaupo sa isang pandalawahang couch, hawak-hawak ang basong may tubig. Nasa dressing room kami at parehong naghihintay na ipatawag para sa start ng show. Si Chansen naman, lumabas muna saglit dahil may kailanga
“Congratulations,” nakangiting sabi ng aking ina habang dahan-dahan siyang tumayo. For a moment, nagtagpo ang aming mga mata. Ang daming gustong sabihin ng puso ko, pero tila ayaw magtugma ang dila ko at damdamin. “Can I give you a hug?” tanong ko, halos pabulong. Natigilan siya, parang na-off gu
Estella Nagulat na lang ako nang biglang may humila sa akin palayo. Banayad at may pag-iingat pero mabilis, at puno ng tensyon. Paglingon ko, si Chansen pala. Nakakunot ang noo niya, parang isang segundo na lang ay sasabog siya sa galit. Bago ko pa man maintindihan ang nangyayari, sumunod ang isang







