My Boss, My Secret Enemy

Hindi ito ang uri ng trabahong pinangarap ni Elena Santos noong bata pa siya.

Anim na buwan na siyang nagsusumikap na makahanap ng disenteng trabaho matapos bumagsak ang Santos Textiles — ang kumpanyang itinayo ng kanyang ama sa loob ng dalawampung taon, bago ito nawasak sa loob lamang ng ilang buwan dahil sa isang hostile takeover na hindi nila kailanman naunawaan kung sino talaga ang gumawa. Ngayon, nakatayo siya sa harap ng salaming p***o ng Cross Enterprises Tower, hawak ang isang folder na halos mabasa na sa pawis ng kanyang palad.

"Ms. Santos?" tanong ng receptionist. "Ang Presidential Suite, ika-45 palapag. Hinihintay ka na ni Sir Cross."

Sinundan ni Elena ang direksyon papunta sa elevator, hinihinga nang malalim habang tumataas ang numero sa itaas ng p***o. Kailangan niya ng trabahong ito. Kailangan niya ito nang higit pa sa kung ano ang alam ng sinuman.

Nang bumukas ang p***o ng opisina, hindi niya inasahan ang unang makikita niya — isang lalaking nakatayo sa harap ng malaking bintana, ang likod niya sa kanya, tila tinitigan ang buong lungsod na parang pag-aari niya ito.

"Naghihintay ako ng labinlimang minuto na, Ms. Santos."

Ang boses niya ay malamig, kontrolado, walang bahid ng pasensya.

"Pasensya na po, Sir. May traffic—"

"Hindi ako interesado sa mga dahilan." Sa wakas, humarap siya. Si Adrian Cross — mas bata kaysa sa inaasahan niya, na may mukhang tila inukit mula sa marmol, mga mata na kasintigas ng bakal. "Interesado lang ako sa resulta."

Hindi siya sumagot agad. Naramdaman niyang parang sinusuri siya ng mga mata nito, hindi lamang basta tinitingnan, kundi tila binabasa ang bawat sulok ng kanyang pagkatao.

"Alam mo ba kung bakit kita kinuha, Ms. Santos? Sa libu-libong aplikante?"

Napalunok siya. "Dahil karapat-dapat po ako sa posisyon."

Isang mahinang ngiti — hindi ito ngiti ng pagkakaibigan — ang lumitaw sa labi nito. "May mas mahusay pa sa'yo. Mas maraming karanasan. Mas mababa ang hihingin na sweldo."

"Kung ganoon po, bakit ako?"

Hindi siya sumagot agad. Sa halip, lumapit ito nang isang hakbang, ang mga mata nito'y hindi kumukurap. "Dahil gusto kong panatilihin kang malapit sa akin, Ms. Santos. Iyon lang ang kailangan mong malaman sa ngayon."

May kakaibang kaba na dumaloy sa katawan ni Elena — hindi takot, kundi isang bagay na mas mapanganib pa roon. Pakiramdam niya, may hindi siya nakikita rito, isang laro na kasalukuyan nang tinatakbo nang hindi niya alam ang mga alituntunin.

"Simulan mo bukas. Alas-siyete ng umaga, hindi alas-siyete't isa." Bumaling siya pabalik sa bintana, tanda na tapos na ang usapan. "At Ms. Santos — huwag mo akong pahintuin ulit."

Lumabas siya ng opisina na hindi na muling lumingon.

Nang gabing iyon, habang nakaupo si Elena sa kanyang maliit na apartment, binuksan niya ang laptop upang saliksikin ang kasaysayan ng Cross Enterprises. Mga larawan ni Adrian Cross sa iba't ibang business magazine. Mga artikulo tungkol sa kanyang mabilis na pag-akyat sa larangan ng negosyo, tatlong taon lamang matapos maging CEO.

Tatlong taon.

Nanlamig ang mga kamay niya.

Tatlong taon na ang nakalipas ay ang eksaktong panahon nang unti-unting bumagsak ang Santos Textiles.

Ibinaba niya ang laptop, ang puso niya'y tumitibok nang mabilis. Malamang lang na coincidence iyon. Malamang.

Pero habang tumitingin siya sa larawan ni Adrian Cross sa screen — sa mga matang tila alam ang lahat na hindi niya alam — hindi niya maalis ang pakiramdam na hindi siya nagkataon lamang ang bagong trabahong ito.

At kung tama siya, kung gayon ay hindi lang isang amo ang kaharap niya kinabukasan.

Kaharap niya ang tao na maaaring nakaalam — o may kinalaman — sa lahat ng kanyang nawala.