All Chapters of My Boss, My Secret Enemy: Chapter 1 - Chapter 10

Isang linggo na ang nakalilipas mula nang magsimula si Elena sa Cross Enterprises, at kung meron man siyang natutunan sa mga araw na iyon, ito ay ang katotohanang si Adrian Cross ay hindi tao kundi isang makina — walang emosyon, walang paghingi ng paumanhin, walang pagkakamali.Bawat umaga, alas-siyete nang eksakto, nandoon na siya sa opisina, ang kape nito nakaayos sa mesa, ang mga papeles nakahanda. Bawat hapon, hanggang alas-otso ng gabi, nakikinig siya sa mga tawag, nag-aayos ng mga iskedyul, at nagsusulat ng mga tala para sa mga miting na hindi niya alam kung bakit importante.Ngunit ngayong gabi, mag-isa siya sa opisina, hinihintay ang kanyang amo na bumalik mula sa isang miting, nang mapansin niya ang isang folder na naiwan sa bukas na drawer ng mesa nito.Hindi niya dapat tignan iyon. Alam niya iyon.Pero may pangalan sa gilid ng folder na parang tumawag sa kanya — Project Meridian. At sa ilalim nito, isang petsa: tatlong taon na ang nakalipas, ang eksaktong buwan nang unang n

Tatlong araw matapos ang gabing iyon sa conference room, hindi na muling nabanggit ni Adrian ang nangyari sa pagitan nila. Bumalik siya sa dating pagiging malamig, pormal, halos parang wala nang naganap — ngunit napansin ni Elena ang mga maliliit na bagay na nagbago: kung paano niya iniiwasan ang direktang tingin sa kanya, kung paano lumalapit siya sa kanya nang may kaunting pag-aatubili na hindi naroroon dati.Ginamit ni Elena ang panahong ito upang magsaliksik.Sa tuwing wala si Adrian sa opisina, tahimik niyang tinitingnan ang mga lumang file, mga ulat, kahit anong maaaring may kaugnayan sa Project Meridian. Hindi siya makakita ng malinaw na sagot — mga pangalan lamang, mga petsa, mga bahagyang detalye — ngunit sapat na ito upang patuloy niyang alamin ang katotohanan.Nang Biyernes ng hapon, habang inaayos niya ang mga papeles sa opisina ni Adrian, may nahagilap siyang isang lumang litrato sa ilalim ng mga file — isang larawan ni Adrian, mas bata, nakatayo sa tabi ng isang matandan

Hindi umalis ang ngiti sa mukha ni Reyes habang inaanyayahan niya silang dalawa papasok sa isang pribadong silid-pulong sa lobby, ang bawat kilos niya'y kalmado, mahinahon — ang uri ng kalmadong nakakatakot dahil alam mong may kontrol siya sa lahat."Umupo kayo," sabi niya, hindi utos kundi imbitasyon na parang alam niyang walang mangangahas tumanggi. "Matagal na tayong dapat nag-usap, Ms. Santos."Umupo si Elena, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na magkadaop sa kanyang kandungan. Nakatayo si Adrian sa likod niya, hindi umuupo, ang kanyang mga mata'y hindi umaalis kay Reyes."Alam kong marami kang tanong," simula ni Reyes, ang boses niya'y mahinahon, halos mapagmalasakit — isang uri ng pagmamalasakit na nakakadiri sa halip na nakakaaliw. "Kaya sasabihin ko sa iyo ang totoo, dahil sa palagay ko, karapat-dapat kang malaman ito.""Kayo po ba ang gumawa nito? Kayo po ba ang sumira sa kumpanya ng aking ama?""Hindi. Ako ang nag-utos. Si Adrian ang gumawa." Ibinaling niya ang kanyang tingi

Hindi na naalala ni Elena kung gaano katagal siyang nakatayo roon, hawak ang larawan ng kanyang ama, bago siya muling nakahinga."Hindi ito totoo," bulong niya, ang kanyang mga kamay ay nanginginig. "Sinabihan ako ng aking ina na lumipat siya sa Amerika, sa kapatid niya. Iyon ang huling narinig ko. Bakit — bakit nandito pa siya sa Maynila?"Marahang kinuha ni Adrian ang larawan mula sa kanyang kamay, sinuri ito nang mabuti sa ilalim ng flashlight. "Kung pinipilit ni Reyes ang iyong ina na magsabi ng ganoong kasinungalingan, malamang ay pinipigilan niya ang iyong ama bilang garantiya — upang tiyaking hindi lalaban ang pamilya mo. Nangangahulugan ito na buhay pa siya, Elena. Iyon ang mahalaga ngayon.""Kailangan ko siyang hanapin.""Alam ko. Pero kung tama ang hinala ko, kung binabantayan siya ni Reyes, ang paghahanap sa kanya nang basta-basta ay maaaring magtakda ng senyales — at maaaring saktan ka niya, o mas masahol pa, saktan ang iyong ama bago pa natin siya marating." Hinawakan ni

Hindi umalis ang tingin ni Adrian sa babae, ang kanyang katawan ay nakahandang lumaban o tumakbo, alinman sa dalawa ang kailangan. "Sino ka?""Wala nang oras para sa mahabang paliwanag." Iginalaw ng babae ang kanyang ulo patungo sa likod ng sasakyan. "Pero kung gusto mong malaman — Camille. Dating kasamahan sa trabaho ng ama ni Elena. At kung hindi tayo aalis ngayon, ang mga tao ni Reyes ang unang makakaalam kung sino ako.""Bakit kita paniniwalaan?"Ngumiti si Camille, ngunit walang saya sa ngiti niyang iyon — puro pagod at kalungkutan na matagal nang itinatago. "Dahil kung gusto ko lang kayong ibigay kay Reyes, matagal ko na kayong ginawa iyon. Sumama na kayo. Ipapaliwanag ko sa daan."Nagpalitan ng tingin sina Adrian at Elena. Sa wakas, tumango si Elena. "Sasama tayo."Habang tumatakbo ang sasakyan palayo sa Cross Tower, hinigop ni Camille ang kanyang hininga bago nagsimulang magsalita. "Nagtrabaho ako kasama ang iyong ama, Elena, bago pa man bumagsak ang Santos Textiles. Ako ang t