Mag-log inHindi umalis ang tingin ni Adrian sa babae, ang kanyang katawan ay nakahandang lumaban o tumakbo, alinman sa dalawa ang kailangan. "Sino ka?""Wala nang oras para sa mahabang paliwanag." Iginalaw ng babae ang kanyang ulo patungo sa likod ng sasakyan. "Pero kung gusto mong malaman — Camille. Dating kasamahan sa trabaho ng ama ni Elena. At kung hindi tayo aalis ngayon, ang mga tao ni Reyes ang unang makakaalam kung sino ako.""Bakit kita paniniwalaan?"Ngumiti si Camille, ngunit walang saya sa ngiti niyang iyon — puro pagod at kalungkutan na matagal nang itinatago. "Dahil kung gusto ko lang kayong ibigay kay Reyes, matagal ko na kayong ginawa iyon. Sumama na kayo. Ipapaliwanag ko sa daan."Nagpalitan ng tingin sina Adrian at Elena. Sa wakas, tumango si Elena. "Sasama tayo."Habang tumatakbo ang sasakyan palayo sa Cross Tower, hinigop ni Camille ang kanyang hininga bago nagsimulang magsalita. "Nagtrabaho ako kasama ang iyong ama, Elena, bago pa man bumagsak ang Santos Textiles. Ako ang t
Hindi na naghintay si Adrian. Hinawakan niya ang kamay ni Elena at mabilis siyang inakay palayo sa bintana, patungo sa likod na hagdanan na bihira gamitin."Kailangan nating umalis dito ngayon din," bulong niya, ang kanyang boses ay mahinahon ngunit mabilis. "May sasakyan akong nakatago sa basement parking, hindi gamit ng kumpanya, hindi maaaring ma-trace.""Pero ang aking ama—""Kung mahuhuli tayo ni Reyes ngayong gabi, wala tayong magagawa para sa kanya." Binuksan niya ang pinto ng hagdanan, dinala siya pababa nang dalawa-dalawang baitang. "Kailangan muna nating makaligtas. Tapos titikman natin ulit ang plano."Nang makarating sila sa ikalimang palapag, biglang narinig nila ang mga yabag mula sa itaas — mabilis, magkakasabay, parang maraming taong bumababa sa parehong hagdanan."Nakita na nila tayo," sabi ni Adrian, hinila siya papunta sa isang emergency exit patungong isa pang bahagi ng gusali. "May ibang daan papunta sa basement. Dito."Dinaanan nila ang isang serye ng makikitid n
Hindi na naalala ni Elena kung gaano katagal siyang nakatayo roon, hawak ang larawan ng kanyang ama, bago siya muling nakahinga."Hindi ito totoo," bulong niya, ang kanyang mga kamay ay nanginginig. "Sinabihan ako ng aking ina na lumipat siya sa Amerika, sa kapatid niya. Iyon ang huling narinig ko. Bakit — bakit nandito pa siya sa Maynila?"Marahang kinuha ni Adrian ang larawan mula sa kanyang kamay, sinuri ito nang mabuti sa ilalim ng flashlight. "Kung pinipilit ni Reyes ang iyong ina na magsabi ng ganoong kasinungalingan, malamang ay pinipigilan niya ang iyong ama bilang garantiya — upang tiyaking hindi lalaban ang pamilya mo. Nangangahulugan ito na buhay pa siya, Elena. Iyon ang mahalaga ngayon.""Kailangan ko siyang hanapin.""Alam ko. Pero kung tama ang hinala ko, kung binabantayan siya ni Reyes, ang paghahanap sa kanya nang basta-basta ay maaaring magtakda ng senyales — at maaaring saktan ka niya, o mas masahol pa, saktan ang iyong ama bago pa natin siya marating." Hinawakan ni
Tatlong araw matapos ang pagbisita ni Reyes, tila normal na muli ang lahat sa Cross Enterprises — masyadong normal, sa palagay ni Elena, ang uri ng katahimikan na parang bagyong naghihintay lamang sumabog.Naramdaman niya ito sa paraan ng pagtingin ng mga tao sa kanya sa pasilyo. Sa paraan ng pag-iwas ng ilang empleyado sa kanyang tingin. Sa paraan na, isang umaga, natagpuan niya ang kanyang access card na hindi na gumagana sa ika-45 palapag — kailangan niyang tawagan ang IT department, na nagsabing "administrative error" lamang umano ito.Ngunit alam ni Elena na wala nang bagay na aksidente pagdating kay Reyes."May nakita akong kakaiba," sabi niya kay Adrian isang gabi, habang nag-iisa silang dalawa sa opisina nito. "Ang aking access card. Isang miting na hindi ko na-invite kahit dating regular akong sinasali. Parang... tinatanggal ako."Huminto si Adrian sa pagbabasa ng mga papeles, ang kanyang mukha'y biglang naging seryoso. "Ilan pa bang ganitong bagay ang napansin mo?""Bakit? M
Hindi umalis ang ngiti sa mukha ni Reyes habang inaanyayahan niya silang dalawa papasok sa isang pribadong silid-pulong sa lobby, ang bawat kilos niya'y kalmado, mahinahon — ang uri ng kalmadong nakakatakot dahil alam mong may kontrol siya sa lahat."Umupo kayo," sabi niya, hindi utos kundi imbitasyon na parang alam niyang walang mangangahas tumanggi. "Matagal na tayong dapat nag-usap, Ms. Santos."Umupo si Elena, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na magkadaop sa kanyang kandungan. Nakatayo si Adrian sa likod niya, hindi umuupo, ang kanyang mga mata'y hindi umaalis kay Reyes."Alam kong marami kang tanong," simula ni Reyes, ang boses niya'y mahinahon, halos mapagmalasakit — isang uri ng pagmamalasakit na nakakadiri sa halip na nakakaaliw. "Kaya sasabihin ko sa iyo ang totoo, dahil sa palagay ko, karapat-dapat kang malaman ito.""Kayo po ba ang gumawa nito? Kayo po ba ang sumira sa kumpanya ng aking ama?""Hindi. Ako ang nag-utos. Si Adrian ang gumawa." Ibinaling niya ang kanyang tingi
Hindi na sinagot ni Adrian ang mga tawag ni Elena buong Sabado at Linggo. Nang Lunes ng umaga, hindi rin siya dumating sa opisina sa karaniwang oras — isang bagay na hindi kailanman nangyari sa loob ng buong buwan na nagtatrabaho si Elena para sa kanya.Nang alas-onse na, nag-alala na si Elena. Kinausap niya ang sekretarya sa reception, na nagsabing nasa isang "pribadong miting" umano si Adrian, walang detalye kung saan o kanino.Nang sa wakas ay dumating siya, kalahati na ang araw, agad napansin ni Elena ang pagbabago sa kanya. May sugat sa gilid ng kanyang labi, halos hindi nakikita ngunit naroon. Ang kanyang mga mata, karaniwang matigas at kontrolado, ay puno ngayon ng isang bagay na parang... pagkatalo."Sir, ano po ang nangyari sa inyo?""Wala." Diretso siyang naglakad papunta sa opisina niya, hindi humihinto. "May kailangan akong gawin. Huwag mo akong istorbohin."Ngunit hindi siya sumunod. Sinundan niya siya papasok, isinara ang pinto sa likuran nila. "Sinabi ko na sa inyo, Adr







