LOGINShe simply didn’t care. At sa isang banda, iyon ang nakakapukaw ng atensyon.“Anyway,” sabi niya habang muling tumingin sa chart, “you’re stable. But you still need to rest.”“I’ll try.”“Not try. Do it.”Napangiti ako.“Yes, Doctor.”“Good.”Muli siyang tumalikod para ayusin ang chart, at sa pagkak
Biglang may pumasok sa isip ko.Hindi ko alam kung gaano ito ka-good idea.Actually, alam kong hindi ito magandang idea.Pero dahil wala naman akong pakialam sa pagiging reasonable sa puntong iyon, nagdesisyon akong subukan.“Dr. Riz.”Agad siyang tumingin sa akin.“I’ll think about it.”Halatang na
Natigilan siya.“Anong kinalaman nun sa’yo?”Hindi siya nakasagot agad. Tinitigan ko lang siya habang hinihintay ang sagot niya, pero mukhang wala siyang maisip na sapat na dahilan para ipaliwanag kung bakit kailangan niyang malaman kung may gusto ba akong ibang babae o wala.Hindi naman iyon dapat
Jared“Jared, alam mo ang tungkol sa usapan ng mga magulang natin.”Hindi ko agad sinagot si Sylvie. Nakatingin lang ako sa kanya habang nakasandal sa headboard ng hospital bed, tahimik na sinusukat ang bawat salita na lumalabas sa bibig niya. Ilang beses na naming napag-uusapan ang parehong bagay,
There’s no reconciliation between my father and me.At lalong walang mangyayaring reconciliation dahil lang may isang babaeng nagdesisyong siya ang mamagitan sa amin.Kung tutuusin, hindi ko nga maintindihan kung bakit niya ginagawa iyon.O baka naiintindihan ko.Mas gusto ko lang na marinig mismo m
Napangiti siya nang bahagya bago nagpatuloy.“Napaka-considerate talaga ng Daddy mo.”Kung pakikinggan, wala namang mali sa sinabi niya.In fact, kung hindi ko alam ang sitwasyon sa pagitan namin ng ama ko, baka isipin kong simpleng concern lang talaga ang dahilan kung bakit niya iyon sinabi.Pero h
Honey Wala na rin akong nagawa. Kahit pa pilitin kong magmatigas, heto at nakaupo ako ngayon sa isa sa maraming upuan sa isang malamig at seryosong silid na matatagpuan sa second floor ng isang security agency. Ang mga dingding ay kulay abo, sterile at walang kahit anong warmth, parang eksaktong re
Estella “So, napagdesisyunan niyo na every Tuesday and Thursday ka na lang muna papasok dito, ha? Dahil sa pagbubuntis mo?” Nakangiti akong tumango habang nakatingin kay June na obvious na pilit pinipigilan ang excitement sa mukha niya. Umikot agad ang mga mata nila ni Vivian bago sabay din silan
Estella“Wife?” halos pabulong pero puno ng pagkagulat na tanong ni Nayomi.“Yes, wife,” mariin na sagot ni Chansen, hindi man lang nag-alis ng tingin sa kanya. “Estella is my wife. Don’t tell me may reklamo ka pa rin…”Halata sa mukha ni Nayomi ang pagkabigla. Nanlaki ang mga mata niya, parang hind
ChansenHindi na naalis ang ngiti sa aking mga labi, na para bang hindi ko kailanman naranasan na magkaroon ng problema sa buhay. Para bang sa isang iglap, lahat ng sakit at lahat ng takot ko ay naalis dahil sa doon.Yung simpleng pag-amin niya kanina… iyon ang naging hudyat para tuluyan nang mawala







