MasukNapalingon ako sa isang nurse na nasa gilid ng silid.Tahimik nitong pinupulot ang mga bubog ng nabasag na flower vase at inaayos ang mga papel na nagkalat sa sahig. Nakayuko siya habang naglilinis, ngunit kapansin-pansin ang bahagyang panginginig ng mga balikat niya.Napakunot ang noo ko.Hindi ko
Kaya bago pa man ako tuluyang maging doktor, inihanda ko na ang sarili ko sa iba't ibang klase ng ugali ng mga pasyenteng makakaharap ko.Minsan hindi gamot ang unang kailangan nila.Kundi pang-unawa.“At isa pa,” dagdag ko habang nakangiti, “kung may pagkakataong magalit siya sa akin, hahayaan ko l
RizPagkatapos ng halos tatlumpung minutong briefing tungkol sa hospital protocols, residency schedule, patient management, at iba't ibang guidelines na kailangan naming sundin, tuluyan na kaming lumabas sa opisina ni Dr. Teologio.“This is it,” bulong ko sa sarili habang papunta kami sa elevator.I
“Mabuti at nandito na kayo.”Napatingin sa akin si Dr. Teologio.“Dr. Riz, have a seat.”“Thank you, sir.”Magalang akong ngumiti bago umupo sa bakanteng upuan katabi ni Jeanette.Doon ko napansin ang isa pang lalaking naroon sa loob ng opisina.Nakasuot din ito ng puting doctor's coat. Matangkad, m
RizNakatitig lang ako kay Jeanette habang hinihintay ang sasabihin niya.Katatapos lang niyang ibaba ang cellphone matapos ang tawag ng ama niya, pero imbes na magsalita agad, nanatili lang siyang nakatitig sa akin. Para bang pinag-iisipan niya kung paano niya ihahayag ang balitang narinig.Napataa
Riz“Welcome, friend!”Malawak ang ngiti ni Jeanette nang salubungin niya ako pagpasok ko sa residents' lounge ng Teologio Medical Center. Nakasuot na siya ng puting doctor’s coat at nakasabit sa leeg ang stethoscope niya. Kahit maaga pa lang ay mukhang puno na agad siya ng enerhiya, samantalang ako
Estella“I don't think so,” malamig kong tugon. Walang halong lambing, walang bakas ng dati. Ayaw ko nang makipag-usap sa kanya at wala na talagang dahilan. Tapos na sa amin ang lahat, at kung tutuusin, mas magaan ang buhay ko nang wala siya.“Para sa akin… mukhang nag-iba ka na,” tugon niya. Mahina
EstellaParang inabot kami ng isang taon sa pagkain. Walang kahit sino sa aming dalawa ang umimik na para bang may sasabog na nuclear bomb kapag may naglakas-loob na magbuka ng bibig. Ramdam ko ang bigat ng bawat minutong lumilipas, parang lahat ng tunog mula sa kutsara at tinidor ay nagiging kalabo
ChansenHabang nagmamaneho papunta sa bahay nila Dad, bigla kong naalala ‘yung naging pag-uusap namin ni Estella ng tawagan ko siya kanina bago ako umalis ng opisina. Through landline pa kasi. Swerte at nakuha din ni Ate Cha kay Yohan ‘yung number ng office nila. Hindi rin kasi sinasagot ni Estella
Estella“Look, Estella… wala akong ibang ibig sabihin sa pagpapapwesto ko sa’yo sa harapan.” Bumuntong-hininga siya, halatang hirap magpaliwanag. “Naisip ko lang… madali kitang malalapitan, at… mapapakilala sa pamilya ko kung sakali.”Napakagat ako sa labi, pilit pinipigilan ang pagsabog. “Ipakilala







