MasukUy simula na ng show.
Napangiti ako at marahang hinawakan ang kamay niya. "Mom, mahal ko pa rin ang pagpipinta. Hindi naman nawala 'yon." Bahagya akong natawa. "Hobby ko na siya habambuhay. Kapag gusto kong magpahinga o mag-unwind, nagpipinta pa rin ako." Mas lalo siyang ngumiti. "At saka," dagdag ko, "si Tita Cha pa
Riz Seven years. Actually, higit pitong taon na pala ang lumipas mula nang halos tuluyan akong manirahan sa South Korea. Nakakamiss din pala ang Pilipinas kapag matagal kang hindi nakakauwi. Totoo, may mga pagkakataon namang bumabalik ako rito—kapag may importanteng family occasion o espesyal na
Ngayon ay iba na ang paraan namin ng pagpapakita ng pagmamahal. Hindi na kasing-init ng dati ang bawat sandali, pero mas malalim. Mas tahimik. Mas kampante. At mas totoo. Sa edad namin ngayon, sapat na ang isang mahigpit na yakap para maramdaman naming pareho na hindi pa rin nagbabago ang pagma
Mas lalo akong natawa. Talagang wala na akong maililihim sa babaeng ito. Sa tagal naming nagsasama, kabisadong-kabisado na niya ang bawat kilos ko, bawat ekspresyon ko, at maging ang paraan ng pagtingin ko kapag may kabastusan akong naiisip. "Huli na naman ako?" natatawa kong tanong. "Hindi ka n
Natawa lang ako nang mas malakas. "Ano?" "Matanda na tayo!" Mas lalo akong natawa. "Anong matanda?" Tinaasan ko siya ng kilay. "Sa passport lang." "Pero kapag ikaw ang katabi ko..." Mahina akong ngumiti. "...pakiramdam ko hindi naman tumatanda ang nararamdaman ko." Napailing siya. "Hindi
Maximus Hindi ko mapigilang pagmasdan ang asawa kong nakaupo sa tabi ko. Tahimik lang si Sarina habang nakangiting pinagmamasdan ang aming mga anak, mga manugang, at mga apo na nagkukuwentuhan. Paminsan-minsan ay napapailing siya kapag may naririnig na kalokohan mula sa mga anak naming lalaki, pag
EstellaKahit sinabi ko kay Chansen na okay lang ako, hindi ko pa rin mapigilan ang kabahan. Naiwan ba naman akong mag-isa kasama ang mga in-laws ko. Kahit alam kong mababait silang lahat, iba pa rin kapag nandon ‘yung pressure na gusto mong magustuhan ka nila. ‘Yung tipong bawat kilos mo, parang ma
Estella“Kamusta ang pagbubuntis, little sis?” bulong ni Tristan habang magkatabi kaming nakaupo sa isang pandalawahang couch, hawak-hawak ang basong may tubig. Nasa dressing room kami at parehong naghihintay na ipatawag para sa start ng show. Si Chansen naman, lumabas muna saglit dahil may kailanga
Lumingon siya sa amin, at ako naman, tahimik lang na nakatingin kay Nayomi.“Sa tingin mo ba,” patuloy ni Miss Monalisa, “isasapalaran nila ang career nila para lang sa’yo?”Tahimik ang lahat.“At anong ibig n’yong sabihin d’yan?” singhal ni Mr. Salvador, pero ngayon ay may halong kaba na sa boses n
Walang ni-isang kakaibang detalye ang napansin sa CCTV footage ng restaurant. Walang suspicious movements, walang taong kitang-kitang lumapit sa mesa ko, at lalong walang nakitang naghalo ng kung ano sa pagkain ko. Everything looked painfully normal, too normal, to the point na mas lalo akong kinila







