LOGINPa-like, comment ang gem votes po. Maraming salamat!
Hindi ko napigilang mapangiti.Hindi dahil natuwa ako.Kundi dahil iyon mismo ang inaasahan kong maririnig mula sa kanya.Business.Profit.Expansion.Alliance.Sa paningin niya, halos lahat ng bagay ay puwedeng i-compute gamit ang numero.Maging ang kasal.“Hindi ko gusto ang marriage for convenien
"Wala ka ba talagang balak na magpagamot?" diretsahan niyang tanong. Hindi niya itinago ang pagkainis sa boses niya.Bahagya akong ngumiti."I'm enjoying my rest here, Grandpa."Agad na tumaas ang isa niyang kilay."Enjoying?" ulit niya na tila ba hindi makapaniwala sa narinig. "Paano ang kumpanya?"
JaredPagkaalis nina Dr. Nazario at Dr. Riz, tuluyan nang naging seryoso ang usapan namin ng assistant kong si Jacob. Ang mga medical chart at laboratory results na kanina ay nasa kandungan ko pa ay napalitan ng mga financial reports, acquisition proposals, at quarterly performance ng iba't ibang ku
Anim na buwan.Anim na buwan na akong nakatira sa ospital na ito na para bang ginawa ko na itong five-star hotel. Pare-pareho ang nakikita ko araw-araw—puting kisame, puting dingding, amoy ng antiseptic, tunog ng medical equipment, at mga nurse na salitan sa pagpasok at paglabas ng private suite ko.
JaredSa tuwing wala si Dr. Nazario, si Dr. Riz ang naaatasang tumingin sa akin. Halos naging parte na iyon ng araw-araw kong routine sa ospital. Hindi ko man gustuhin, nasanay na rin akong siya ang nakikita sa tuwing bubukas ang p***o ng private suite ko.Isang linggo ng ganon, magmula ng mag-umpis
Riz“Oh my gosh!”Halos mapaigtad ako sa lakas ng boses ni Jeanette matapos kong ikuwento sa kanya ang naging pag-uusap namin nina Mommy at Daddy kagabi.“Seriously?!”Napapikit ako nang mariin at agad siyang inikutan ng mga mata. Dahil sa halos pasigaw niyang reaksyon, napatingin sa amin ang ilang
Gianna“Drew!” gulat kong sambit nang biglang bumungad ang pamilyar na mukha niya matapos kong buksan ang pintuan. Napaatras ako ng bahagya sa pagkabigla. “Akala ko mamaya ka pa darating?”Isang maluwag na ngiti ang binigay niya sa akin na nakasanayan ko na ulit na makita simula ng umalis si Chancy.
Chancy“You’re finally good to go, Mr. Lardizabal.”Parang may sumabog na liwanag sa dibdib ko sa narinig kong iyon mula kay Dr. Liem. Sa wakas, matapos ang ilang buwan na pagdurusa, therapy, pag-aalinlangan, at tahimik na dasal, heto na ang kumpirmasyon na hinihintay ko.“Thank you, Doc,” masaya ko
At higit sa lahat, na mahalaga siya. Na hindi siya kailanman naging kulang sa mga mata ko.Habang umiikot kami sa mga aisle, hindi maiwasang mapatingin ang ilang tao. Yung iba, simpleng tingin. Yung iba, may konting pagtataka. Pero ‘di ko pinansin. Wala silang alam. Wala silang karapatan.Tumigil ka
Ang swerte ko, hindi lang dahil sa naging parte ako ng buhay ni Chancy, kundi dahil may pagkakataon akong mapabilang sa ganitong klaseng pamilya. Isang pamilyang hindi lang may yaman, kundi may puso at halaga.Bigla kong naisip, pamilya. Anak. Mga anak.Napatigil ako sa pag-iisip. Kailan ba ako huli







