Se connecterUy, sarap buhay ah..
Napangiti ako at marahang hinawakan ang kamay niya. "Mom, mahal ko pa rin ang pagpipinta. Hindi naman nawala 'yon." Bahagya akong natawa. "Hobby ko na siya habambuhay. Kapag gusto kong magpahinga o mag-unwind, nagpipinta pa rin ako." Mas lalo siyang ngumiti. "At saka," dagdag ko, "si Tita Cha pa
Riz Seven years. Actually, higit pitong taon na pala ang lumipas mula nang halos tuluyan akong manirahan sa South Korea. Nakakamiss din pala ang Pilipinas kapag matagal kang hindi nakakauwi. Totoo, may mga pagkakataon namang bumabalik ako rito—kapag may importanteng family occasion o espesyal na
Ngayon ay iba na ang paraan namin ng pagpapakita ng pagmamahal. Hindi na kasing-init ng dati ang bawat sandali, pero mas malalim. Mas tahimik. Mas kampante. At mas totoo. Sa edad namin ngayon, sapat na ang isang mahigpit na yakap para maramdaman naming pareho na hindi pa rin nagbabago ang pagma
Mas lalo akong natawa. Talagang wala na akong maililihim sa babaeng ito. Sa tagal naming nagsasama, kabisadong-kabisado na niya ang bawat kilos ko, bawat ekspresyon ko, at maging ang paraan ng pagtingin ko kapag may kabastusan akong naiisip. "Huli na naman ako?" natatawa kong tanong. "Hindi ka n
Natawa lang ako nang mas malakas. "Ano?" "Matanda na tayo!" Mas lalo akong natawa. "Anong matanda?" Tinaasan ko siya ng kilay. "Sa passport lang." "Pero kapag ikaw ang katabi ko..." Mahina akong ngumiti. "...pakiramdam ko hindi naman tumatanda ang nararamdaman ko." Napailing siya. "Hindi
Maximus Hindi ko mapigilang pagmasdan ang asawa kong nakaupo sa tabi ko. Tahimik lang si Sarina habang nakangiting pinagmamasdan ang aming mga anak, mga manugang, at mga apo na nagkukuwentuhan. Paminsan-minsan ay napapailing siya kapag may naririnig na kalokohan mula sa mga anak naming lalaki, pag
"Hindi ko ginusto na kamuhian mo ako," patuloy niya, tinig niyang garalgal pero totoo. "Natatakot ako na baka kapag nalaman mong alam ko ang lahat pero pinili kong manahimik, masaktan ka lalo. Ayokong isipin mo na hindi kita pinanindigan. I didn’t want that, not from you. You mean too much to me."H
ChancyNapapikit ako para i-clear ang utak ko. Pwede na akong lumabas kahit ngayon pero ninais ko na bukas na lang dahil nga gusto kong makausap si Gianna.Ayaw kong tumira kasama siya dahil ayaw kong mahirapan siya sa pag-aalaga sa akin. Ayaw kong maapektuhan ang pang-araw-araw niyang gawain at tra
Tumango siya habang unti-unting pumikit, tila ba sinasabing 'Sige na, ikaw na ang bahala.'Pagbalik ko mula kusina, dahan-dahan ko ulit inilapat ang bimpo sa kanyang noo habang maingat na inaalalayan ang kanyang ulo. Umupo ako sa ulunan niya at marahang hinaplos ang buhok niya. Ilang saglit pa ay um
Chancy Masaya akong makita si Gianna sa dalawang beses na nagising ako. Sa bawat pagmulat ko ay siya agad ang una kong nasisilayan na nakaupo sa gilid ng kama, mahigpit ang pagkakahawak sa aking kamay na parang ayaw niya akong bitawan kahit saglit. Ang init ng palad niya ang nagsilbing paalala na t







