MasukMarahil iyon din ang dahilan kung bakit pakiramdam ko ay ligtas ako kapag siya ang kasama ko. Sa kanya, hindi ko kailangang akuin mag-isa ang bigat ng mga desisyon dahil alam kong may isang taong handang gumabay sa akin nang hindi ako kinokontrol."Wala na akong masasabi," natatawa kong sabi habang
"After we get married, ipagpatuloy mo lang ang paglalaro," mahinahon niyang sagot. "Huwag mong isipin agad ang mga bagay na hindi pa nangyayari. If God finally blesses us with a child, then saka natin pag-uusapan kung ano ang pinakamagandang gawin."Hindi ko napigilang mapailing."Pero—"Hindi na ni
MitchNapansin ko ang marahan niyang paghugot ng malalim na buntong-hininga habang hindi inaalis ang tingin sa akin. Tahimik lang siyang nakaupo sa tabi ko, ngunit hindi ko kailangang hulaan ang laman ng isip niya.Kilalang-kilala ko na ang lalaking ito para malaman kung ano ang ipinapakita ng bawat
Kung may lugar mang gugustuhin kong balikan nang paulit-ulit, hindi iyon dahil sa café, sa pagkain, o sa tanawin.Kundi dahil siya ang kasama ko.Nanatili kami sa ganoong ayos hanggang sa tuluyan nang lumubog ang araw at tuluyang nagdilim ang paligid. Isa-isang nagsindi ang mga ilaw sa rooftop, dahi
ChandlerPababa na ang araw nang makarating kami sa isang café-resto. Sa kulay kahel na unti-unting humahalo sa bughaw na langit, mas lalong gumaan ang pakiramdam ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa ganda ng sunset o dahil kasama ko ang babaeng ilang buwan na ring unti-unting binabago ang routine ng
"Done."Napabuntong-hininga si Mitch."Finally.""Hindi pa tapos," natatawang sabi ni Ate Selena. "May first fitting pa tayo after magawa ang base gown."Napalaki ang mga mata ni Mitch."May next level pa pala.""Marami pa."Napahawak siya sa noo."Love..." Napatingin siya sa akin na tila humihingi
At kahit hindi niya sabihin, ramdam kong may mali.Gumagalaw siya ng hindi nasmin alam.Dapat alam ko na na pwedeng mangyari ‘yon, lalo na at pinaimbestigahan niya rin kami ni Kuya Lualhati na parang background check kumbaga. Pero kahit na gano’n, sana man lang ay nagbigay siya ng kahit simpleng hea
Tumingin siya sa akin, parang naghahanap ng kung ano sa mukha ko, inis ba, lungkot, disappointment. Pero hindi ko ibinigay.“Pabalik na tayo bukas,” dagdag ko pa, mas magaan na ang tono. “If you want, pwede tayong gumala sa bayan. Kumain, maglakad-lakad, normal lang. Kung gusto mo lang naman.”Ngumi
Chanton “Pero bakit niya ginawa ’yon? Like… anong reason talaga?” tanong ni Honey, halatang naguguluhan—hindi lang sa tono, kundi pati sa expression niya na parang nagfr-freeze sa shock. Kahit sino naman siguro ay mapapaisip. Ang relationship nila, sobrang smooth—almost perfect. At kahit ayaw kong
At ang guilt na iyon, ang katotohanang minahal ko ang isang babae bago pa siya at kahit asawa ko na siya. Iyon ang dala-dala ko araw-araw. Isang kasalanang hindi ko hinihingan ng kapatawaran, dahil alam kong iyon ang kabayaran sa lahat ng katahimikan at distansyang ibinigay ko sa kanya.Alam ko na m







