Masuk“Am I not allowed to?”“Hindi kita pinagbabawalan.”“Then?”“Wala lang. Weird.”“Why?”“Because you don’t smile.”“I smile.”“Not voluntarily.”Napatingin si Jared sa kanya nang ilang segundo.Hindi alam ni Riz kung gaano katotoo ang sinabi nito.Sa lahat ng taong nakapaligid sa kanya, bihira siyang
Third Person“Dr. Riz.”Mahina lamang ang pagkakabigkas ni Jared sa pangalan niya, ngunit sapat na iyon para mapatingin agad si Riz sa lalaki. Napakunot ang noo niya habang pinag-aaralan ang mukha nito, lalo na ang paraan ng pagkakatingin nito sa kanya na para bang may mabigat itong sasabihin at hin
Jared’s jaw tightened.“You make it sound like I’m running out of time.”“Because you are.”Mabilis ang sagot ni Riz.Maging siya ay bahagyang nagulat sa sarili niyang pagiging blunt, ngunit wala siyang binawi.Hindi ito ang pagkakataon para maging polite doctor na puro everything will be fine kahit
Sa totoo lang, kung sinabi lang sana nito nang maayos ang plano, baka pinagbigyan pa niya. Pero iyong bigla na lamang siyang isinama sa kalokohan nito at hinayaan siyang magmukhang kasabwat sa harap ni Sylvie?No way. Alam niya na pwede siyang pag-initan ng babae.Jared stared at her for several sec
Third PersonNagngingitngit ang kalooban ni Riz habang nakatitig siya kay Jared na ngayon ay nakangiti sa kanya na para bang wala itong ginawang ikinagagalit niya ilang minuto lamang ang nakalipas.Sa totoo lang, hindi niya alam kung alin ang mas nakakainis, ang biglang pagbabago ng ugali ng lalaki
She simply didn’t care. At sa isang banda, iyon ang nakakapukaw ng atensyon.“Anyway,” sabi niya habang muling tumingin sa chart, “you’re stable. But you still need to rest.”“I’ll try.”“Not try. Do it.”Napangiti ako.“Yes, Doctor.”“Good.”Muli siyang tumalikod para ayusin ang chart, at sa pagkak
Tahimik kong isinara ang pinto sa likod ko. Maingat. Walang ingay. Pero kahit ‘yon, hindi niya napansin.Busy pa rin siya sa kakadaldal. Sa kung sinuman ‘yung nasa kabilang linya. Lumingon siya saglit papunta sa closet pero hindi ako nakita.Sinundan ko siya. Tahimik pa rin.Hanggang nasa pintuan
“Estella…” Mahina kong tawag. Puno ng pagsisisi ang boses ko.Pero tinabig lang niya ang kamay ko na para bang hindi na ako pwedeng lumapit, hindi na ako pwedeng humawak. At doon, sumabog ang kirot at inis na kanina ko pa pinipigil.Napakuyom ako ng kamao ko, mahigpit, parang sinusubukan kong ikulon
Napapikit siya. Kita ko ang pagkabasag ng puso niya sa ekspresyon niya.“Hindi mo kailangang maging malakas palagi,” dagdag ko. “Minsan, hayaan mo naman akong maging sandalan mo. Iparamdam mo sa akin na kailangan mo rin ako, na may kaya akong gawin para sayo."Saglit akong tumigil. Hindi dahil wala
Chancy“We have a new client, at ang gusto niya ay masiguro na maayos ang database ng accounting flow ng kanilang kumpanya.”Napatingin ako kay Chansen habang nagsasalita siya. Kita sa anyo niya ang sobrang pagka-focus, pero sa likod ng kanyang mga mata, may itinatagong alalahanin. Hindi ko alam kun







