LOGINNapangiti ako at marahang hinawakan ang kamay niya. "Mom, mahal ko pa rin ang pagpipinta. Hindi naman nawala 'yon." Bahagya akong natawa. "Hobby ko na siya habambuhay. Kapag gusto kong magpahinga o mag-unwind, nagpipinta pa rin ako." Mas lalo siyang ngumiti. "At saka," dagdag ko, "si Tita Cha pa
Riz Seven years. Actually, higit pitong taon na pala ang lumipas mula nang halos tuluyan akong manirahan sa South Korea. Nakakamiss din pala ang Pilipinas kapag matagal kang hindi nakakauwi. Totoo, may mga pagkakataon namang bumabalik ako rito—kapag may importanteng family occasion o espesyal na
Ngayon ay iba na ang paraan namin ng pagpapakita ng pagmamahal. Hindi na kasing-init ng dati ang bawat sandali, pero mas malalim. Mas tahimik. Mas kampante. At mas totoo. Sa edad namin ngayon, sapat na ang isang mahigpit na yakap para maramdaman naming pareho na hindi pa rin nagbabago ang pagma
Mas lalo akong natawa. Talagang wala na akong maililihim sa babaeng ito. Sa tagal naming nagsasama, kabisadong-kabisado na niya ang bawat kilos ko, bawat ekspresyon ko, at maging ang paraan ng pagtingin ko kapag may kabastusan akong naiisip. "Huli na naman ako?" natatawa kong tanong. "Hindi ka n
Natawa lang ako nang mas malakas. "Ano?" "Matanda na tayo!" Mas lalo akong natawa. "Anong matanda?" Tinaasan ko siya ng kilay. "Sa passport lang." "Pero kapag ikaw ang katabi ko..." Mahina akong ngumiti. "...pakiramdam ko hindi naman tumatanda ang nararamdaman ko." Napailing siya. "Hindi
Maximus Hindi ko mapigilang pagmasdan ang asawa kong nakaupo sa tabi ko. Tahimik lang si Sarina habang nakangiting pinagmamasdan ang aming mga anak, mga manugang, at mga apo na nagkukuwentuhan. Paminsan-minsan ay napapailing siya kapag may naririnig na kalokohan mula sa mga anak naming lalaki, pag
Chanton“Hey man, is that how much you miss your family?” biro ng isa kong comrade habang nakasandal sa higaan, pinapanood nila akong magligpit ng gamit. Tatlo sila sa barracks ngayon, all eyes on me, parang live entertainment ang pag-empake ko. “Smiles all over your face.”Napangiti lang ako habang
Four years later…ChansenEveryday with Estella is a bliss—sobrang bliss, actually. Yung tipong paggising ko pa lang sa umaga at makita ko siyang katabi ko, ramdam ko na agad yung peace na pinangarap ko lang dati. I’ve never been this happy my entire life. Hindi sa hindi ako naging masaya buong buha
At para sa akin, sobrang halaga non dahil alam ko na totoo sila sa akin.Wala akong matandaan na naagrabyadong tao. Wala akong maalalang nakaalitan, na-offend, o nasagasaan ang ego dahil lang sa content ko. Kaya hanggang ngayon, hindi ko pa rin maintindihan kung bakit biglang may tangkang kitilin an
Chansen“So, you’re telling me na plinano ni Maui ang lahat ng ito ng mag-isa?” gulat kong tanong, habang hindi pa rin makapaniwala sa mga naririnig ko. Ramdam ko pa rin ang bigat ng mga salitang lumabas sa bibig ko. Kaharap ko ngayon sina Tristan at Kuya Lualhati, at parang ayaw pa ring mag-sync ng







