Mag-log inAuthor's Pov.Nang gabing iyon.Dalawang itim na kotse ang dahan-dahang nagmaneho papunta sa pribadong pantalan. Ilaw ng mga poste ang nagbibigay liwanag sa daang aspalto na basa ng hamog ng gabi. Mahina ang ugong ng makina ng mga kotse, halos tahimik, parang mandaragit na nakabantay sa dilim.Nakaupo si Alexandro sa likurang upuan. Ang kanyang dark blue na coat ay pinalitan na ng itim na mahabang manggas na kamea, nakatungo hanggang siko. Walang ekspresyon ang kanyang mukha, nakatitig sa labas ng bintana ang kanyang mga mata, pero hindi talaga nakakakita ng kahit ano.Maingat na nagmaneho si Marco. Paminsan-minsan ay sumisilip ang kanyang mga mata sa rearview mirror, tinitiyak na walang sumusunod sa kanila. Sa likuran nila, dalawang itim na kotse ang nagpapanatili ng ligtas na distansya, dala ang walong sinanay na tauhan ni Alexandro."Ilan ang ipinadala ngayong gabi, Ginoo?" mahinang tanong ni Marco."Tatlong container," sagot ni Alexandro nang hindi lumingon.Tumango si Marco. "Nag
Tumayo ako sa harap ng gusaling pag-aari ni Alexandro. Matangkad ang gusaling iyon, ang mga salamin nito ay sumasalamin sa sinag ng hapon. Huminga ako nang malalim, pagkatapos ay humakbang papasok.Agad na tumayo ang receptionist sa lobby nang makita ako."Magandang hapon po, Madam De Luca. Naghihintay na po si Ginoong Alexandro sa itaas. Tuloy na po kayo."Tumango ako. "Salamat."Hindi nila ako pinipigilan kailanman. Mula noong araw ng kasal ko kay Alexandro, alam ng lahat ng empleyado dito na ako ang asawa ng kanilang boss at alam nilang hindi gusto ni Alexandro na bastusin ang kanyang asawa.Pumasok ako sa special lift. Glass lift na nagbibigay ng tanawin sa buong kwarto. Pinindot ko ang pindutan ng pinakamataas na palapag. Dahan-dahang umandar ang lift, at sa likod ng salamin, nakikita ko ang mga empleyadong abala sa kanilang trabaho.Bumukas ang pinto ng lift. Humakbang ako sa mahabang koridor na may makapal na karpet.Pero bago ako makarating doon, nakasalubong ko ang isang lala
Kinabukasan.Umalis na si Alexandro mula pa kaninang umaga. May negosyo raw na hindi maaaring ipagpaliban, pero bago siya umalis, nag-iwan siya ng mensahe, "Isama mo si Gianna saan ka man pumunta.""Pupunta tayo sa mall, Madam?" tanong ni Gianna nang pumasok kami sa itim na kotse na naghihintay na."Oo. Kailangan kong maglakad-lakad. Matagal na akong hindi lumalabas ng bahay."Tumango si Gianna. Dahan-dahang umandar ang tsuper palayo sa malaking gate ng bahay na iyon. Tumingin ako sa bintana, nakita ko ang mga puno na dahan-dahang gumagalaw.Abala ang mall. Magkatabi kaming naglakad ni Gianna. Palagi siyang kalahating hakbang sa likuran ko, mabilis na gumagalaw ang kanyang mga mata sa pag-scan sa bawat sulok at bawat taong dumadaan. Sinabi ko na sa kanya na hindi niya kailangang maging masyadong alerto, pero ang sagot lang niya, "Iyon po ang trabaho ko."Pumasok kami sa isang butik. Pinaglipat-lipat ko ang ilang mga damit, sinubukang ilipat ang aking isipan pero nang lumabas ako ng bu
"Kung ako ang nasa posisyon ng babaeng iyon, binugbog at duguan, mananatili ka bang nakatayo lang?" tanong ko."Sabihin mo kung bakit ka dapat bugbugin at duguan nang ganoon?" tanong ni Alexandro."Naranasan ko na iyon at walang nagtanggol sa akin.""Sino ang gumawa niyan?" tanong ni Alexandro, at nagsimulang kumuyom ang kanyang mga kamay.Huminga ako nang malalim. Masakit pa rin ang alaala na iyon, kahit na lumipas na ang maraming taon."Si Elena, nagalit siya dahil mababa ang marka niya sa exam at mas mataas ako sa kanya kahit na nagbanta na siya sa akin na dapat kong pababain ang marka ko. Inihagis niya ang baso sa akin at nabasag iyon mismo sa ulo ko."Walang malay na umakyat ang kamay ko sa kaliwang bahagi ng aking ulo, mismo sa itaas ng aking sentido. Matagal na ang peklat na iyon, pero kapag hinawakan ko, nararamdaman ko pa rin ang galos sa ilalim ng aking buhok."Tumulo ang dugo nang malakas mula sa aking ulo. Hindi ko alam kung duguan ba ang aking mukha o ang ulo ko lang ang
Nagulat ako. Nagbago ang mukha ni Alexandro. Nanigas ang kanyang panga, nanikip ang kanyang labi na naging manipis na linya. Binitawan niya ang kamay ko. Nahulog ang kamay ko sa aking kandungan, biglang naramdaman kong napakalamig nang wala ang kanyang hawak."Nagtanong lang ako," sabi ko."Nagtanong ka?" Tumayo si Alexandro. Naglakad siya papunta sa bintana, tumalikod sa akin. Nasa bulsa ng kanyang pantalon ang kanyang mga kamay, naninigas ang kanyang likuran.Tumayo ako. Lumapit ako. Tumayo ako sa likuran niya, hinawakan ang kanyang braso. Hindi siya kumilos."Hubby," tawag ko nang mahina.Tumahimik siya."Hubby, pasensya na."Tahimik pa rin siya.Hinimas ko ang kanyang braso. "Hindi ko sinasadya na sabihing pagpapanggap iyon. Natatakot ako na baka masyadong maganda ito para maging totoo. Natatakot ako na baka sabihin mo na biro lang ito."Hindi siya sumagot.Dahan-dahan kong pinaikot ang kanyang katawan. Matigas ang ulo niya, ayaw niyang tumingin sa akin. Hinawakan ko ang kanyang b
Narinig ko ang boses ni Roseanne mula sa likuran, matamis pakinggan pero matatalas ang mga salita. Nakalimutan ko na nandito pa pala siya sa bahay na ito.Hindi lumingon si Alexandro. Nakahawak pa rin ang kamay niya sa kamay ko, mainit, mahigpit, pagkatapos ay naglakad kami papunta sa mesa ng kainan."Umupo ka," sabi niya sa akin. Pagkatapos ay tiningnan niya si Roseanne. "Kumain ka rin."Tumawa nang mahina si Roseanne. "Kawawa ka talaga!"Hindi sumagot si Alexandro. Hinila niya ako papunta sa upuan sa mesa ng kainan, pinaupo ako sa tabi niya, pagkatapos ay umupo siya sa tabi ko. Hindi binitawan ng kanyang kamay ang kamay ko. Naramdaman ko ang kanyang hinlalaki na hinahaplos ang likod ng aking kamay.Umupo si Roseanne sa tapat namin. Ang kanyang mga mata ay salitan sa pagtingin sa akin, pagkatapos kay Alexandro, pagkatapos ay bumalik sa akin."Alam kong nagpapanggap ka lang, Alex. Lahat iyon ay pagpapanggap lang para paalisin ako."Kinuha ni Alexandro ang kutsara, nagsimulang kumain.
Tinitigan ko ang huling pangungusap na iyon nang napakatagal.Ang itim na tinta nito ay mukhang ordinaryo lamang, pero parang posas na nakakabit na sa magkabilang pulso ko.Hindi maaaring bawiin.Dahan-dahan kong isinara ang folder na iyon. Naninikip ang dibdib ko. Muntik nang abutin ng kamay ko an
Pumasok ako sa mamahaling sasakyang iyon na nanginginig ang mga kamay. Hindi ako nagdala ng maraming gamit — isang maliit na bag lamang na may mga pamalit na damit, cellphone, at ang manipis kong pitaka. Nakapulupot pa rin sa aking leeg ang kwintas ng aking ina — tumanggi akong tanggalin iyon. Iyon
Kinagabihang iyon ay umuwi kami sa bahay. Pakiramdam ko'y halos bumigay na ang aking katawan. Masakit ang aking mga paa dahil sa maghapon na pagtayo, masakit ang aking mga balikat dahil sa walang tigil na pagdadala ng mga bag at kahon. Mabigat ang aking ulo, pero ako pa rin ang huling bumaba mula s
Lucia.Kinabukasan, mas maaga akong nagising kaysa dati. Tulad ng nakasanayang routine na nakadikit na sa katawan ko, dumiretso ako sa kusina. Nagpainit ng sabaw, nagprito ng itlog, nag-ayos ng tinapay sa plato. Lahat ng iyon ay ginawa ko nang awtomatiko, para bang kumikilos ang katawan ko nang hin







