LOGINHindi namalayang bahagyang bumilis ang tibok ng puso ni Xavier. Nandito siya... Dumating siya... Hindi kaya... hindi kaya dumating si Mayumi upang bisitahin siya?Marahil ay nakonsensya rin ito, marahil ay naisip nitong muntik na rin siyang mamatay. Marahil, hindi pa rin siya tuluyang nawawala sa puso nito.Sa isiping iyon, tila unti-unting gumaan ang mabigat na pakiramdam sa kanyang dibdib. Hindi niya namalayang bahagya siyang napangiti. Agad siyang napatingin sa sarili, nakasuot pa rin siya ng gusot na hospital gown, may hawak pa siyang baso ng alak.Bahagyang nangunot ang kanyang noo. Hindi siya maaaring magmukhang ganito sa harap ni Mayumi. Agad niyang isinara ang kurtina, mabilis siyang nagtungo sa dressing room at nagpalit ng isang mamahaling dark gray na suit. Maingat niyang inayos ang kuwelyo at kurbata.Nang maalala niyang walang pabango sa silid, agad siyang nag-utos sa isang tauhan. "Ipadala ninyo rito ang pabango ko."Ilang minuto lang ay dumating iyon. Nag-spray siya ng k
Samantala, mabilis na napaatras si Mayumi. Agad niyang binitawan si Christian. Namula ang kanyang mukha hanggang sa mga tainga, halos gusto na niyang maglaho sa sobrang hiya.“P-Pasensya na po,” naiilang na sabi ng nurse habang pilit na iniiwas ang tingin sa kanila. “Hindi ko po sinasadyang maabala kayo.”“Pero... kailangan ko na pong ikabit ang IV drip ni Mr. Sager.”Hindi man lang natinag si Christian. Nanatili itong kalmado na para bang walang nangyari. Bahagya pa nga itong nakangiti.Samantalang si Mayumi ay halos hindi na malaman kung saan ilalagay ang sarili. Pakiramdam niya ay nahuli siya sa paggawa ng isang napakalaking kasalanan. Pilit niya pinanatiling normal ang kanyang boses.“S-Sige po...” Bahagya siyang umubo bago naghanap ng dahilan upang makaalis. “Bibili lang muna ako ng makakain sa cafeteria.”Sandaling natahimik ang silid. Ang nurse naman, na halatang gusto ring mabawasan ang awkward na sitwasyon, ay awtomatikong nagsabi, “Sige po... thank you.”Dahil sa sobrang pag
Sa Ospital...Sa gitna ng makapal na ulap ng kanyang pagkawala sa ulirat, unti-unting bumalik ang kamalayan ni Mayumi. Ang unang bagay na kanyang naramdaman ay ang banayad na init na bumabalot sa kanyang kamay. May mahigpit ngunit maingat na nakahawak dito, parang natatakot na bitawan siya kahit isang segundo lang.Magulo pa rin ang kanyang isip. Mabigat ang kanyang mga talukap at tila umiikot pa ang kanyang paningin. Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata hanggang sa luminaw ang puting kisame ng ospital. Kasunod noon ay ang pamilyar na mukha na buong pag-aalalang nakatingin sa kanya... Si Christian Sager.Nakahiga rin ito sa sariling hospital bed, ngunit kahit halatang nanghihina ay hindi inaalis ang tingin sa kanya.Nang mapansin nitong gising na siya, agad lumambot ang ekspresyon nito. “Gising ka na?” Malumanay ang boses nito, halos pabulong.Bumaba ang tingin ni Christian sa benda sa kanyang braso. Bahagya nitong hinaplos ang likod ng kanyang kamay gamit ang hinlalaki ba
Pabalik na ang itim na luxury sedan sa malawak na mansiyon ng Pamilya Sager.Tahimik ang loob ng sasakyan. Sa likurang upuan, nakaupo si Steven Sager habang mahigpit na hawak ang isang liham. Bahagya nang nagusot ang sulok ng papel dahil sa lakas ng pagkakahawak ng kaniyang mga daliri.Hindi man lang siya kumukurap habang nakatitig sa ilang salitang nakasulat doon, na para bang nais niyang hukayin ang bawat lihim na nakatago sa bawat letra. Nanatiling walang emosyon ang kaniyang mukha, ngunit ang malamig na titig sa kaniyang mga mata ay sapat na upang magbigay ng matinding kaba.Napansin iyon ni Cole. Tahimik niyang inilabas mula sa maliit na lalagyan ang isang ultraviolet lamp at iniabot iyon kay Steven."Sir..."Walang imik na tinanggap ni Steven ang ilaw at dahan-dahang itinapat sa liham. Sa ilalim ng mapusyaw na lilang sinag, unti-unting lumitaw sa gitna ng papel ang isang malinaw na watermark.. isang malaking letrang S na may nakaukit na simbolo ng Pamilya Sager.Nanlaki ang mga
Nagdilim na ang kalangitan. Ang maitim na ulap ay tila unti-unting nilamon ang natitirang liwanag ng dapithapon, kasabay ng pagbigat ng hangin sa paligid.Kanina, may kalayuan pa siya kay Christian kaya hindi niya napansing may kakaiba sa lagay nito. Ngunit ngayong halos yakap na niya ang binata, doon lang niya tuluyang nakita ang tunay nitong kalagayan.Namumutla na ang mukha ni Christian. Halos wala na itong kulay, na para bang unti-unti nang nauubos ang dugo sa kanyang katawan. Maging ang mga labi nito ay maputlang-maputla, at ang dati nitong matatag na paghinga ay naging napakahina. Biglang kumabog ang dibdib ni Mayumi, mabilis na sinakmal ng takot ang kanyang puso."Christian?"Mahina ngunit nanginginig niyang tawag. Wala siyang natanggap na tugon."Christian... tingnan mo ako."Marahan niyang tinapik ang pisngi nito, nanatili itong walang malay. Lalong lumakas ang kabog ng kanyang dibdib."Ano'ng tinitingnan n'yo riyan?" matalim na sigaw ni Miranda. "Dalhin n'yo na siya sa ospit
"Click."Ang matalim at malamig na tunog ng gatilyo ay umalingawngaw sa buong bulwagan. Sa isang iglap, tila tumigil ang paghinga ng lahat.Ngunit... walang putok na sumunod.Nanatiling nakatayo si Kiel Blaze sa kanyang kinatatayuan. Hindi man lang ito napaatras kahit isang hakbang.Mula sa simula hanggang sa huli, nanatiling kalmado ang kanyang ekspresyon. Walang bakas ng takot, kaba, o kahit katiting na pagsisisi sa kanyang mga mata. Para bang hindi ito ang katatapos lang humarap sa kamatayan. At para bang hindi ito ang mismong humila ng gatilyo ng baril na maaaring pumatay sa kanya.Dahan-dahan niyang ibinaba ang rebolber at malamig na tumingin kay Steven Sager. "Pakawalan niyo siya."Tahimik na bumalot ang ilang segundong katahimikan, pagkatapos ay dahan-dahang pumalakpak si Steven. Ang bawat palakpak ay tila panunuya sa katatagan ni Kiel. Isang mapanganib na ngiti ang unti-unting sumilay sa kanyang mga labi."Tunay ngang nakakaantig sa puso."Bahagya nitong ikinumpas ang kanyang
“Nabalitaan mong magbabakasyon kami at sinundan mo kami rito nang sadya, hindi ba?” inis na sabi ni Stephanie sa kanya. Maaaring wala na itong maisip na dahilan kung bakit naroon rin siya sa airport.Sa loob ng maraming taong nanirahan siya sa bahay ng Valerio na parang ibong nakakulong sa hawla. W
XAVIER'S POV:Sa library… prenteng siyang nakaupo sa sofa, marahang tumatambol ang mga daliri sa ibabaw ng tabletop.Sa tapat niya ay ang kanyang amang si Lucio Valerio na tahimik at kanina pa nagbabasa ng mga dokumento ng kompanya.“Dad, hindi mo naman ako pinatawag para lang panoorin kang magtrab
"Mayumi… apo ko… andito ka na ba? Parang ang tagal mo nang hindi bumibisita sa akin, apo. Nasaan ka na ba?” masiglang boses ni Donya Corazon habang papasok ng mansion. Napatingin ang lahat sa matanda.Nakaupo lang siya sa sofa ng marinig ang boses ni Donya Corazon na tinawag ang pangalan niya. Hind
Bahagyang ipinikit ni Xavier ang kanyang mga mata at naglabas ng mahinang “hm,” tila walang interes sa kung ano man ang nangyayari sa labas ng sasakyan.Sa harap, walang nagawa si Alden kundi muling itaas ang mga bintana ng kotse. Bahagya siyang sumulyap sa rearview mirror, nag-aalinlangan kung dah







