LOGINSYNOPSIS: FOREVER MINE, MRS. CEO Megan Ratajkowski built her billion-dollar empire based on one rule: never look back. Five years ago, she was the most awaited bride in the country, preparing for a wedding worth 500 million pesos—an event that would’ve made her one of the most talked-about people in high society. But before she could even walk down the altar, her whole world crashed down. She received only one text message from Damien Harrington: “Don’t wait for me.” Walang paliwanag. Walang paalam. Naiwan siyang may matinding kahihiyan sa harap ng lahat, at nasira ang puso at pangarap na binuo niya. Ngayon, si Megan na ang pinakabata at pinakamakapangyarihang female CEO sa buong bansa. Ginawa niyang sandata ang tagumpay—cool, brilliant, at sinasabing walang puso pagdating sa negosyo. Ang tagumpay ang naging kalasag niya, para makalimutan ang lalaking minsan nang winasak ang lahat ng meron siya. Pero may ibang plano ang tadhana. Isang mataas na pusta na merger deal ang magbabalik sa kanya sa nakaraan. Harap-harapin niya ulit ang taong ayaw na niyang makita: Damien Harrington. Ngayon siya na ang pinuno ng Harrington Holdings—mas mayaman, mas mapanganib, at mas matindi pa sa dati. Sa sandaling pumasok siya sa boardroom at nagtama ang kanilang mga mata, biglang bumalik ang lahat ng sakit, galit, at mga alaala na akala niya ay nakalimutan na niya. “You don’t get to walk back into my life like nothing happened,” mariin na sabi ni Megan. “I’m not asking to walk back,” sagot ni Damien, na may matinding paninindigan sa kanyang boses. “I’m here to take what’s mine.” Pero sa likod ng mga labanan sa negosyo, may katotohanang hindi nila maitatago. Limang taon siyang hinanap ni Damien saanman siya magpunta. Limang taon din na hindi siya nagmahal ng iba.
View MoreMEGAN HARRINGTON POV – 9:00 AM • GARDEN • 1ST BIRTHDAYSimple lang ang handa. Mga puting lobo, isang kahoy na mesa, at isang cake na may nakasulat na “1”. Walang daan-daang bisita. Walang media.Kaming lima lang: ako, si Damien, sina Victor, Isabelle, si Mama, at si Kuya Marco.“Maligayang unang kaarawan sa mga apo ko!” masiglang sigaw ni Mama. May dala siyang pansit at lechon manok — hindi galing sa mamahaling restawran, lutong-bahay lang.Si Victor ay isang taong gulang na at tumitimbang ng 22 lbs. Nakakatakbo na siya, hawak ang kamay ni Damien. Si Isabelle naman ay 20 lbs, at nakakalakad na rin nang maayos habang nakakapit sa daliri ko.“Anak, hipan niyo ang kandila,” anyaya ko sa kanila. Dahan-dahan kong inalalayan ang kanilang mga kamay.Isa… dalawa… tatlo…Puuuuh! Sabay nilang hiningahan, pero hindi agad namatay ang apoy. Sabay-sabay kaming napahagalpak sa tawa.“Gumawa na kayo ng wish!” sabi ni Damien habang lumuluhod sa harap namin. “Anong hiling niyo, mga anak?”“Ma… ma!” taw
DAMIEN HARRINGTON POV Ang unang sinag ng araw ay dahan-dahang tumagos sa mga dahon ng mga puno, nag-iwan ng malalambot na anino sa aming munting hardin. Ang hangin ay presko at may dalang amoy ng sariwang lupa at mga namumulaklak na halaman—mga amoy na dati ay hindi ko napapansin, ngunit ngayon ay tila bahagi na ng aking bagong buhay. Nakatayo ako sa gitna ng damuhan, hawak ang pandilig habang maingat kong binabasa ang mga halamang itinanim namin ni Megan noong nakaraang buwan. Sa isang sulok, nakaupo si Victor Jr. sa malambot na damo, nakabalot sa kanyang puting kumot at may hawak na maliliit na dahon na tila pinag-aaralan nang mabuti. Walo na siyang buwan, at sa bawat araw na lumilipas, lalo kong nakikita ang paglaki at pag-unlad ng aming mga anak. “Ma… ma…” Natigilan ako. Napatigil ang aking kamay na nakahawak sa pandilig at dahan-dahang lumingon sa kanya. Akala ko ay namamalik-mata lang ako o baka ang hangin ang gumawa ng tunog, ngunit nang tumingin ako nang maigi, itinuro ni
MEGAN HARRINGTON POV – 7 MONTHS. 8:00 AM. HOME OFFICE“Ma’am, Board Meeting in 10 minutes,” paalala ng aking personal assistant mula sa kabilang linya ng laptop.Tumingin ako sa screen at dahan-dahang sumagot, “Okay, pero naka-mute muna ako sandali. May gumagapang kasi dito sa mesa at baka maabala tayo.”Hindi ko na kailangang lumingon nang malaman ko kung sino iyon. Si Victor Jr. ay pitong buwan pa lamang, pero mabilis na natutong gumapang. Sa bawat paggalaw niya, tila may kakaibang lakas na nagtutulak sa kanya palapit sa akin. Sa isang iglap, naramdaman ko ang mahinang paghila sa gilid ng aking laptop, at nang lumingon ako, nakita ko ang kanyang maliliit na kamay na sabik na abutin ang anumang bagay na nasa harap niya.Sa kabilang panig naman, si Isabelle ay abala sa paghawak sa gilid ng aking mesa. Ang kanyang mga paa ay matatag na nakatapak sa sahig, at bigla siyang bumulong nang malinaw, “Ba ba! Ma ma!”Bago pa man ako makasagot, naramdaman kong binitawan niya ang kanyang hawak.
DAMIEN HARRINGTON POV“Anak, dahan-dahan lang… oo… kaya mo ‘yan…”I was sitting cross-legged on the soft carpet, my eyes wide and focused on the little boy crawling toward me. Victor Jr. was already six months and one week old, and today was the day—his very first crawl. From the edge of the rug, he moved one tiny hand forward, followed by his knee, wiggling his little bottom as if conquering the whole world.“C’mon, baby… come to Daddy!” I encouraged, my voice soft but excited.“Damien!” I heard Megan call out from our bedroom, her voice still sleepy but suddenly loud with excitement. “Gumagapang na si Kuya!”“Oo, mahal!” I shouted back, grinning from ear to ear. I quickly grabbed my phone, propping it up to record the moment. “First crawl ni Victor! Record mo ‘to, Mama! This is history!”But while Victor was busy figuring out how to move forward, his twin sister Isabelle was doing something even more surprising.She wasn’t crawling at all.Instead, she had pulled herself up using th
24 oras. 24 oras na hindi ko ipinikit ang aking mata. Nakaupo ako sa sofa, mahigpit na yakap ang unan. Sa harap ko naman si Damien, parang balisang-balisa at pabalik-balik ang lakad. Yung doktor na kinuha niya ay tahimik lang sa kabilang kwarto, naghihintay ng resulta. “Magiging ayos ang lahat,
7:00 PM. Harrington Mansion. Forbes Park.Hindi ito simpleng bahay. Para itong palasyo.Nakatayo ako sa tapat ng malaking gate. Naka-black cocktail dress ako. Simple lang pero mukhang mahal at maamo. Ito ang proteksyon ko. Sa tabi ko si Damien, naka-suit, at mahigpit ang hawak sa kamay ko.“Relax k
6:00 AM. Safehouse. Gising ako dahil sa init ng dibdib ni Damien. Yakap-yakap niya ako mula sa likuran, parang takot na takot siyang mawala ako kapag binitawan niya. “Good morning, Mrs. CEO,” bulong niya sa tenga ko. “Wala pa akong ‘Mrs.’,” sagot ko, pero nakangiti ako. “Wala pa,” sabi niya. Ta
Hindi pa rin ako makatulog.Nasa loob lang ng drawer ko ang singsing. Ang lumang singsing ng panunumpa. Tatlong carat, hugis parihaba o emerald cut. Ibinigay niya ito sa akin limang taon na ang nakararaan, at kinuha rin niya ito nang siya ay umalis at iwan ako.Ngayon… nasa kamay ko na naman ito.“


















Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.