DNA+DADDY ISSUES

24 oras.

24 oras na hindi ko ipinikit ang aking mata.

Nakaupo ako sa sofa, mahigpit na yakap ang unan. Sa harap ko naman si Damien, parang balisang-balisa at pabalik-balik ang lakad. Yung doktor na kinuha niya ay tahimik lang sa kabilang kwarto, naghihintay ng resulta.

“Magiging ayos ang lahat,” sabi ni Damien. Pang-limampung beses na niya ‘yan sinasabi.

“Paano kung hindi?” sagot ko. Mahina at parang mapuputol na ang boses ko.

Nasa kamay ko ang cellphone. 3:02 AM na.

Wala akong lakas ng loob tawagan si Mama. Paano ko ba sisimulan? “Ma, totoo bang may naging relasyon ka kay Victor Harrington dati?”

Biglang kumatok sa pinto.

Lumabas yung doktor, may hawak na sobre. Ganoon din ang itsura nung ibinigay ni Celestia kagabi.

“Ms. Ratajkowski, Mr. Harrington,” bati niya. “Nandito na ang resulta.”

Sabay kaming tumayo ni Damien.

Hinawakan niya ang kamay ko nang mahigpit. Parang ito na lang ang tanging sandalan ko.

“Ibukas mo na,” bulong ko.

Binuksan niya at binasa nang tahimik.

Tumahimik ang paligid. 5 segundo. 10 segundo.

Tapos biglang tumawa si Damien. Hindi ito tawa ng saya. Tawa ito ng ginhawa, halo ng galit at gulat.

“0%,” sabi niya. Ipinakita niya sa akin ang papel.

Victor Harrington Sr. at Megan Ratajkowski – 0.0% ang pagkakatulad ng dugo. Konklusyon: Walang ugnayang kadugo.

Nanghina ang tuhod ko at napaupo ulit ako.

“Wala talaga?” bulong ko. “Hindi tayo magkapatid?”

“Wala, Megan,” sagot ni Damien. Lumuhod siya sa harap ko. “Hindi ka dugong Harrington. Hindi kita kapatid. Akin ka lang. Simula’t sapul, akin ka na.”

Niyakap niya ako nang mahigpit. Parang gusto niyang tanggalin lahat ng takot na naramdaman ko.

“Panalo tayo,” bulong niya sa buhok ko. “Nagsisinungaling lang si Celestia. Peke lahat ng ipinakita niya sa’yo.”

Pero hindi ako makangiti nang lubusan.

Kasi habang yakap niya ako, naalala ko yung sertipiko ng kapanganakan ko.

Dahan-dahan akong kumalas sa yakap niya.

“Damien,” tawag ko. Nanginginig na naman ang boses ko.

“Ano yun?”

“May isa pa akong dapat ipakita sa’yo.”

Kinuha ko ang lumang lalagyan ng mga papeles sa kabinet. Doon nandoon ang sertipiko ko mula pa 1998.

Pangalan: Megan Ratajkowski.

Ina: Lena Ratajkowski.

Ama: Wala / Hindi Kilala.

Pero sa pinakababa, may nakasulat na binago at idinagdag. May tatak ng opisina.

Binago noong 2001: Ama – Victor Harrington Sr.

Natigilan si Damien. Kinuha niya ang papel at binasa ulit nang maigi.

“Binago?” tanong niya. “Sino ang nagpalit nito?”

“Hindi ko alam,” sagot ko. Tumutulo na naman ang luha ko. “Si Mama lang ang pwedeng gumawa nito. Bakit niya ilalagay ang pangalan ni Victor kung hindi naman totoo?”

Tumayo si Damien. Galit at hindi mapakali.

“Gawa ‘yan ni Celestia,” sabi niya. “Nagbayad lang siya ng tao para baguhin ‘yan. Para guluhin ang isip mo.”

“Paano kung hindi?” tanong ko. “Paano kung… si Mama talaga ang naglagay? Paano kung anak nga ako ni Victor, pero hindi ibig sabihin ay kapatid kita?”

Natahimik siya.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Magkapatid tayo sa ama na si Victor Sr,” paliwanag ko. “Pero baka… baka iba ang nanay mo at iba ang nanay ko. Ibig sabihin, magkapatid lang tayo sa batas pero hindi sa dugo?”

Umiling si Damien. “Hindi pwede. Ang nanay ko ay si Celestia. Ang tatay ko ay si Victor. Kung anak ka niya, ibig sabihin—”

Hindi niya natapos ang sasabihin niya.

Kumatok ulit sa pinto. 3:15 AM na.

Isang taga-hatid. May dala na naman na sobre.

“Galing po kay Ms. Lena Ratajkowski,” sabi ng lalaki.

Galing kay Mama? Paano niya nalaman ang lahat ng ito?

Binuksan ko ito. Sa loob ay isang luma at naninilaw na papel. Sulat-kamay talaga ni Mama.

“Megan, anak,

Kung binabasa mo ito ngayon, ibig sabihin nalaman mo na ang totoo.

Oo, si Victor ang tatay mo. Magkasintahan kami noong nag-aaral pa. Mahal na mahal ko siya.

Pero iniwan niya ako noong nalaman niyang buntis ako. Pinili niya si Celestia at ang yaman nila.

Nangako ako sa sarili ko na hinding-hindi ako hihingi ng kahit ano sa kanya.

Kaya ‘Wala’ ang nilagay ko sa papel mo.

Pero noong 3 years old ka, nagkasakit ka nang malala. Wala akong pera pambayad sa ospital.

Lumuhod ako kay Victor. Isang beses lang.

Nagkasundo kami: Babayaran niya ang ospital mo kapalit ng paglalagay niya ng pangalan niya sa papel mo.

Ginawa ko para magkaroon ka ng seguro at kinabukasan.

Pero tandaan mo, hindi siya naging tatay mo kahit kailan. Ni minsan hindi siya nagpakita o nag-alaga.

Ako lang. Lagi lang ako.

Patawad kung tinago ko ito. Natakot ako na baka kunin ka niya sa akin.

Mahal na mahal kita. – Ma”

Nang matapos ko basahin, basang-basa na ng luha ko ang papel.

Binasa rin ito ni Damien habang nakadikit ang balikat niya sa akin.

Tumahimik kami ng halos isang minuto.

Tapos nilukot niya ang sulat. Hindi dahil galit, kundi dahil sa sobrang sakit ng nararamdaman.

“Kaya pala anak ka niya,” sabi niya. Basag ang boses. “Pero hindi tayo magkadugo. Magkapatid lang sa batas… kaya pwede tayong magpakasal. At sa totoo lang… wala akong pakialam kahit ano pa man.”

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang mukha ko.

“Megan, tignan mo ako,” sabi niya. “Ang tatay mo ay isang walang kwentang lalaki. Ang tatay ko naman ay isang halimaw. Pero tayong dalawa? Pinili natin ang isa’t isa. Hindi dugo ang nagbubuklod sa pamilya. Ang pagpili at pagmamahal ang mahalaga. At ikaw ang pinipili ko, ngayon at magpakailanman.”

Niyakap ko siya nang mahigpit at humagulgol.

“Natakot ako,” sabi ko. “Natakot ako na bawal tayo.”

“Walang bawal sa pagmamahal natin,” sagot niya. Hinalikan niya ang noo ko. “Gusto lang tayo sirain ni Celestia gamit ang mga kasinungalingan niya. Pero nabigo siya.”

6:00 AM. Tumunog ang cellphone ko. Si Mama ang tumatawag.

Mama: Anak, ayos ka lang ba? May nagpadala sa akin ng lumang sulat. Nabasa mo na ba?

Ako: Ma… bakit hindi mo sinabi sa akin noon pa?

Mama: Kasi kahihiyan ‘yun para sa akin, anak. Akala ko makakalimutan ko na siya. Hindi ko kayang sabihin na anak ka ng lalaking sumira sa buhay ko.

Narinig ‘yun ni Damien. Kinuha niya ang cellphone ko at kinausap si Mama.

“Mrs. Ratajkowski. Ako po ito, si Damien.”

Mama: Damien? Anak, ikaw ba ‘yan?

“Opo,” sagot niya. Tapos may sinabi siya na lalong nagpaiyak sa akin.

“Hindi po ako humihingi ng basbas niyo ngayon. Ang hinihingi ko lang po… ay ang tawad niyo. Dahil nasaktan ko ang anak niyo noon. Pero pangako… hinding-hindi ko na siya bibitawan ulit. Kailanman.”

Narinig ko si Mama sa kabilang linya, umiiyak na rin.

Mama: Mahal mo ba talaga ang anak ko?

“Opo,” matatag na sagot ni Damien. “Higit pa sa pangalan ko. Higit pa sa yaman ko. Higit pa sa sarili kong buhay.”

Natahimik sandali si Mama. Tapos…

Mama: Sige. Pero kapag sinaktan mo ulit siya… papatayin kita, Damien Harrington.

Pinatay na niya ang tawag.

Tumingin sa akin si Damien. Ngumiti siya, pero namumula ang mga mata niya.

“Sinang-ayon na ako ng magiging biyenan ko,” biro niya. Pero alam ko pilit lang ‘yun.

Lumapit ako at niyakap siya.

“Salamat,” bulong ko. “Dahil ngayon… hindi ka na tumakbo palayo sa akin.”

“Hinding-hindi na mauulit ‘yun,” sagot niya. “Akin ka lang habambuhay, Megan. Magkapatid man tayo sa papel o hindi. CEO ka man o hindi. Habambuhay.”

9:00 AM. May dumating na balita sa cellphone ko.

BREAKING: Si Celestia Harrington ay inaresto dahil sa pamemeke ng dokumento at pananakot.

Tumawa nang malamig si Damien.

“Pinaalala ko siya kagabi habang umaalis tayo,” sabi niya. “Akala niya matalino siya. Pero mas matalino ako.”

Niyakap ko siya.

“Totoo ngang magandang magkasama tayo,” sabi ko.

“Hindi lang maganda… hindi tayo matatalo kapag magkasama,” tama niya. Hinalikan niya ako sa labi. Malambot at puno ng paghilom.

Pero bago pa kami makapagdiwang, tumunog ang laptop niya.

Isang email mula sa hindi kilalang nagpadala. Ang pamagat: “Walangang anuman, kapatid.”

May attached na litrato. Nakapangiti doon si Marcus, may hawak na baril. Sa likuran niya… nakatali si Mama ko sa isang upuan.

May nakasulat sa ilalim:

“Pwede kayong magpakasal kahit magkapatid sa ama. Pero kaya mo ba siyang iligtas sa oras? 12 oras, Damien. O sunugin ko siya gaya ng pagsunog ko sa kasal niyo noon. – M”

Si Marcus. Buhay pa pala talaga siya.

Tumingin sa akin si Damien. Madilim ang mga mata. Puno ng galit at pagprotekta.

“12 oras,” sabi niya. Tapos hinila niya ako patayo. “Tatapusin na natin ito ngayon, Megan. Ngayon na.”

Kumuha siya ng baril mula sa kabinet.

“Sumunod ka lang sa likuran ko,” utos niya.

“Hindi,” sagot ko. Kinuha ko rin ang baril na nasa loob ng drawer. “Sabay nating tatapusin ito. Magkakampi tayo, di ba?”

Ngumiti siya. Ngiting matapang at nakakatakot.

“Akin ka lang habambuhay,” sabi niya.

“Akin ka rin habambuhay,” sagot ko.

At sabay kaming lumabas ng pinto.