Fated to My Brother in-law, The Lycan King

🐯 พระเอก: เกมส์

นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 2 (เฮดว้ากสุดโหด)

บุคลิกภายนอก: ตัวสูงโปร่ง ผิวค่อนข้างขาวแต่ดูสุขภาพดี ใบหน้าคมคายติดจะนิ่งสนิท ดวงตาดุจนคนเรียกว่า "ตาเสือ"

นิสัย: ปากร้ายใจอ่อน: คำพูดมักจะขวานผ่าซาก ดูเหมือนดุ แต่การกระทำคือการดูแลอย่างละเอียดอ่อน

ความรับผิดชอบสูง: ถูกฝึกให้โตเกินวัยเพราะต้องเลี้ยงณดามาตั้งแต่เขาอายุแค่ 2 ขวบ (ตอนณดา 1 ขวบเขาเป็นคนเดียวในโลกที่ยอมให้ณดาเกาะแกะ และเป็นคนเดียวที่รู้ว่าณดาชอบกินอะไร หรือแพ้อะไรโดยไม่ต้องบอก

จุดอ่อน: แพ้น้ำตาและลูกอ้อน "ปะป๊าขา" ของณดา ต่อให้โกรธแค่ไหน แค่เห็นณดาทำตาปริบๆ เขาก็พร้อมจะยกโทษให้ทันที

🐰 นางเอก: ณดา

น้องปี 1 คณะบริหารธุรกิจ (ดาวเด่นสายแบ๊ว)

บุคลิกภายนอก: ตัวเล็กน่าถนุถนอม ใบหน้าจิ้มลิ้ม แก้มป่องนิดๆ ดวงตากลมโตสดใส ผิวขาวอมชมพูแบบสาวสุขภาพดี มักจะมัดผมทรงหูต่ายหรือติดกิ๊บน่ารักๆ ตลอดเวลา พูดเพราะเสียงหวานกลัวความเร็วแต่ชอบกอดเอวพี่และชอบอ้อนให้พี่นั้นพาไปเที่ยวด้วยบิ๊กไบค์คันโต

นิสัย: แอ๊บแบ๊วธรรมชาติไม่ได้เสแสร้ง แต่เพราะถูกเกมส์ประคบประหงมมาอย่างดี ทำให้เธอมองโลกในแง่ดี อ่อนโยน และขี้อ้อนเป็นนิสัยใสซื่อแต่ไม่บื้อ เธอรู้ว่าตัวเองน่ารักและรู้วิธีใช้ความน่ารักนั้นกำราบพี่เกมส์ แต่กับผู้ชายคนอื่นเธอจะรักษาระยะห่างแบบงงๆ (เพราะคิดว่าไม่มีใครดีเท่าปะป๊าเกมส์)

ยึดติดกับเกมส์: สำหรับเธอ เกมส์คือโลกทั้งใบ เป็นทั้งพี่ เป็นทั้งพ่อ และเป็นทุกอย่างในชีวิต

ความสามารถพิเศษ: สามารถเปลี่ยนคนหน้านิ่งอย่างเกมส์ให้กลายเป็น "คุณพ่อไมโครเวฟ" ได้ภายใน 3 วินาที

🏘️ ปูมหลังความสัมพันธ์

สัญญาใจในวัยเยาว์หลังจากที่พ่อแม่ของณดาเสียชีวิต พ่อแม่ของเกมส์รับเธอมาดูแล แต่ด้วยภาระงานที่ต่างประเทศทำให้ภาระการ "เลี้ยงน้อง" ตกมาอยู่ที่เกมส์โดยตรง

คำเรียก "ปะป๊า": ตอนเด็กๆ ณดาเห็นเพื่อนมีพ่อเรียก แต่เธอมีแค่เกมส์ที่คอยชงนม กล่อมนอน และไปรับไปส่งที่โรงเรียน เธอจึงติดเรียกเขาว่าปะป๊ามาจนโต

บทนำ: น่ารักฉบับปะป๊ามาดนิ่ง

วันที่สดใสของของเช้าตรู่ที่ต้องไปมหลัยชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดลำลองสบายๆ เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ข้างเตียง ใบหน้าคมคายที่มักจะนิ่งสนิทอยู่เสมอฉายแววอ่อนใจเมื่อเห็นว่าเจ้าหนูของเขายังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นจากการหลับใหล

"ณดา ตื่นได้แล้ววันนี้เปิดเทอมวันแรกนะ เดี๋ยวไปไม่ทันเช็คชื่อ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยปลุกพร้อมกับมือหนาที่เขย่าก้อนผ้าห่มเบาๆเอ่ยเรียกน้องสาวขี้เซาด้วยน้ำเสียงอั่นนุ่ม

"อื้อปะป๊าข๋าขอนอนต่ออีกห้านาทีนะคะ" เสียงอู้อี้งัวเงียตอบกลับมาจากใต้ผ้าห่ม ก่อนที่ศีรษะเล็กๆจะโผล่ออกมาเพียงครึ่งเดียวทว่าดวงตากลมโตยังคงปิดสนิท ขนตายาวงอนทาบลงบนแก้มป่องสีชมพู

"ไม่ได้ห้านาทีของเธอไม่เคยมีอยู่จริง ลุกเดี๋ยวนี้เลย" เขาพยายามทำเสียงดุพลางดึงผ้าห่มออกจากร่างเล็กแต่'ณดา'ผู้เป็นน้องสาวกลับรีบคว้าหมอนข้างมากอดแน่น พลิกตัวหนีไปอีกฝั่งพร้อมกับทำเสียงครางประท้วงในลำคอ

"ปะป๊าใจร้ายณดายังง่วงอยู่เลย ปะป๊าอุ้มไปส่งในห้องน้ำหน่อยสิคะนะคะปะป๊า" เธอค่อยๆลืมตาขึ้นช้อนมองเขาด้วยแววตาอ้อนวอน แขนเรียวเล็กเอื้อมไปดึงชายเสื้อของชายหนุ่มพลางเขย่าไปมาอย่างที่ชอบทำเป็นประจำเขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แม้ปากจะอยากบ่นว่าเธอโตจนเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว แต่สุดท้ายเขาก็แพ้ลูกอ้อนแบ๊วๆนั่นเสมอ ชายหนุ่มก้มลงไปช้อนตัวร่างเล็กขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าหญิง ณดาซุกหน้าเข้ากับแผงอกกว้างอย่างแสนซน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยจนเผลอคลอเคลียจมูกลงบนอกเสื้อเขาเบาๆ โดยไม่รู้เลยว่าคนอุ้มกำลังลอบเม้มปากและพยายามข่มอารมณ์บางอย่างเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

"ตัวก็แค่นี้ทำไมถึงขี้เซาขนาดนี้นะ" เขาบ่นขณะวางเธอลงด้านหน้าของอ่างล้างหน้าเบาๆพรางส่สยหน้าไปมาแต่ยัยตัวเล็กกลับยิ้มหวานแบ๊วใส่เขาอย่างมีความสุข

"ก็ปะป๊าดูแลณดาดีเกินไปนี่นา ณดาก็เลยอยากอ้อนแบบนี้ไปตลอดเลย และจะอ้วนเป็นลูกหมูให้ปะป๊าขยี้แก้มาด้วย" เธอฉีกยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มเล็กๆแล้วเริ่มบีบยาสีฟันและร้องเพลงอย่างอารมณ์ดี

คนตัวโตยืนส่ายหน้าอยู่หน้าประตูห้องน้ำด้วยรอยยิ้มจางๆที่หาดูได้ยากหลังจากผ่านสมรภูมิการแต่งตัวที่ยาวนาน ณดาก็เดินลงมาที่โต๊ะอาหารในชุดนักศึกษาใหม่เอี่ยมที่ดูสะอาดตา แต่ใบหน้าจิ้มลิ้มกลับมุ่ยลงทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่วางอยู่ข้างจานข้าวต้มกุ้งของโปรด

"ดื่มให้หมด" เกมส์สั่งสั้นๆและเลื่อนแก้วนมจืดขนาดใหญ่ไปตรงหน้าเธอ สายตาเกมส์จ้องมองทั้งยังใช้สายตาดุเพราะเขารู้ดีว่าเธอนั้นไม่ชอบดื่มนมจืด

"ณดาไม่ชอบนมจืด มันไม่มีรสชาติเลยปะป๊าให้กินทุกวันไม่เบื่อบ้างเหรอคะ"

"ไม่เบื่อเพราะถ้าเธอไม่กิน เธอก็จะเตี้ยเป็นกระเป๋ารถเมล์แบบนี้ไปตลอดไป ดูสิสูงไม่ถึงไหล่ฉันด้วยซ้ำ ถ้าไม่หมดแก้วนี้ ปะป๊าจะไม่ไปส่ง และจะยึดบัตรเครดิตด้วย เลือกเอา" เขาใช้สายตากดดันพลางกอดอกมองร่างเล็กที่นั่งหน้าบึ้ง คำขู่นั้นเป็นเผด็จการที่สุดณดาจำใจยกแก้วนมขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด คราบนมสีขาวเลอะขอบปากบนจนดูเหมือนหนวดแมว เกมส์เห็นแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้ เขาใช้ปลายนิ้วโป้งปาดคราบนมออกให้อย่างแผ่วเบาสัมผัสจากนิ้วอุ่นๆ และระยะห่างที่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ทำให้หัวใจของณดากระตุกวูบไปชั่วขณะ เธอรีบก้มหน้าหลบสายตาคมคู่ก่อนจะพึมพำขอบคุณเสียงแผ่ว 

ณ...มหาวิทยาลัยชื่อดัง 

เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัยเกมส์จอดรถคันหรูที่หน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ เขาหันไปกำชับร่างเล็กด้วยท่าทางจริงจังกว่าปกติ

 "วันนี้วันแรกณดาดูแลตัวเองให้ดี มีปัญหาอะไรโทรหาปะป๊าทันทีห้ามไปไหนมาไหนกับคนแปลกหน้าเด็ดขาดเข้าใจไหม?"

"เข้าใจแล้วค่ะปะป๊า ก็บ่นเป็นคนแก่ไปได้" ณดาทำท่าทีทะเล้นใส่ก่อนจะก้าวลงจากรถด้วยรอยยิ้มและท่าทีแอ๊บแบ๊วเหมือนเดิม ทำให้เกมส์ที่หัวเราะได้ยิ้มไปด้วยส่ายหน้าไปมา ทันทีที่ร่างเล็กเดินเข้าสู่เขตคณะความน่ารักโดดเด่นของเธอก็กลายเป็นจุดสนใจในพริบตา ณดาเจอกับเพื่อนใหม่ที่ดูท่าทางใจดี ทั้งคู่ช่วยกันหาห้องเรียนจนเสร็จสรรพ แต่ในระหว่างที่กำลังนั่งพักที่ซุ้มม้านั่ง ความสดใสของณดาก็ไปสะกิดใจกลุ่มนักศึกษาหญิงรุ่นพี่เข้า เพื่อนใหม่ของเธอชื่อว่ามะปราง 

"ดูนั่นสิพวกมึงเด็กใหม่ปีหนึ่งเหรอ? ทำตัวแบ๊วชิบหาย นึกว่าหลุดมาจากโรงเรียนอนุบาลหมีน้อยหรือไง" เสียงเหน็บแนมดังมาจากกลุ่มหญิงสาวที่นั่งอยู่ไม่ไกล ณดาพยายามไม่สนใจ แต่ดูเหมือนความน่ารักของเธอจะเป็นแม่เหล็กดึงดูดหนุ่มๆ มากเกินไป เมื่อมีนักศึกษาชายกลุ่มใหญ่เริ่มเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง

"น้องชื่ออะไรครับพี่ขอไอจีหน่อยได้ไหม พี่ว่าน้องน่ารักมากเลยนะ" เสียงเซ็งแซ่รอบตัวทำให้ณดาเริ่มทำตัวไม่ถูก เธอได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆและพยายามเบียดตัวออกไปจากวงล้อมนั้นสายตาของบางคนก็ดูเหมือนชอบแต่สายตาของบางคนก็เหมือนด่าในใจ ช่วงบ่ายแสงแดดเริ่มแรงขึ้น กิจกรรมรับน้องรวมของมหาวิทยาลัยถูกจัดขึ้นที่ลานเอนกประสงค์กลาง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความกดดัน พี่ว้ากจากคณะวิศวะในชุดเสื้อช็อปสีเข้มยืนเรียงแถวหน้ากระดานด้วยใบหน้าเคร่งขรึมดูน่าเกรงขามโดยมีเกมส์ยืนอยู่ตรงกลางในฐานะเฮดว้าก ความหล่อมาดนิ่งและรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้เหล่านักศึกษาปีหนึ่งกว่าร้อยชีวิตนั่งเงียบกริบไม่กล้าแม้แต่จะกระซิบกระซาบ ณดานั่งอยู่ในกลุ่มแถวหน้าของคณะบริหารฯ เธอพยายามมองหาใครบางคนที่คุ้นเคย จนกระทั่งสายตาไปปะทะกับร่างสูงสง่าบนเวทีความดีใจที่เห็นปะป๊าของเธอที่โดดเด่นอยู่ตรงนั้นทำให้เธอหลงลืมทุกคำเตือนที่เขาเคยบอกไว้เสียสนิท

"ปะป๊า ปะป๊าเกมส์ขา  ทางนี้ค่ะปะป๊า" เสียงเล็กๆ ที่ติดจะแบ๊วและสดใสพุ่งแหวกความเงียบงันของลานกิจกรรมไปอย่างรวดเร็ว ทุกสายตาในบริเวณนั้นทั้งรุ่นพี่ รุ่นน้องและคณาจารย์ต่างหันขวับไปที่ต้นเสียงด้วยความสงสัย ก่อนจะมองสลับกลับมาที่เฮดว้ากสุดโหดที่เพิ่งจะสั่งทำโทษนักศึกษาไปเมื่อครู่ ส่วนเกมส์ชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าคมคายเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความอายสุดขีด เขาแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเมื่อเห็นณดาโบกมือหยอยๆ มาให้ด้วยรอยยิ้มซื่อๆมือหนายกขึ้นมาปิดหน้าตัวเองทันที ขณะที่เพื่อนร่วมทีมว้ากเริ่มหลุดขำและสะกิดแซวเขาไม่หยุด

"เฮ้ยไอ้เกมส์... น้องเขาเรียกใครนะ หรือเรียกมึงปะป๊าเหรอวะ?"

"มึงแอบไปมีเมียมีลูกตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย ลูกโตจนเข้ามหาลัยพร้อมมึงเลยเหรอฮ่าๆ" เสียงแซวจากเพื่อนสนิททำให้เสียงหัวเราะเริ่มดังไปทั่วบริเวณ ทำเอาหน้าเกมส์นั้นชาไปหมดด้วยที่ทั้งเขินทั้งอายทำอะไรไม่ได้แล้วเพราะยัยตัวเล็กตะโกนดังลั่นขนาดนั้น

"ไม่ใช่ลูกเว้ย" เกมส์กัดฟันตอบเบาๆส่งเสียงลอดไรฟันสายตาดุดันพยายามมองปรามร่างเล็กที่ยังคงยิ้มเริงร่าอยู่กลางกลุ่มเพื่อน 

 "เห็นหน้าโหดๆแบบนี้ ที่แท้ก็คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวเหรอเนี่ยลูกสาวน่ารักจัง" ณดาที่ยังไม่รู้ตัวว่าสร้างเรื่องใหญ่โต ได้แต่เอียงคอสงสัยว่าทำไมปะป๊าของเธอถึงต้องทำหน้าเหมือนอยากจะกินหัวคนขนาดนั้น ส่วนเกมส์ก็ได้แต่หมายมั่นในใจว่าคืนนี้กลับบ้านไป เขาจะต้องสั่งสอนเด็กแบ๊วคนนี้ให้รู้ซึ้งถึงความหมายของคำว่าปะป๊าจริงๆ 

 

📌 เพื่อที่จะได้ไม่พลาดนิยายเปิดก่อนอ่านฟรีก่อนใคร ! อย่าลืม! อย่าลืม ! กดติดตามช่องไรท์นะคะ หม่ำมี๊ข๋าาอ้อนวอน กดลิงค์ด้านล่างนี้ค่า 👇🏻🙏