LOGINHindi naging madali ang sumunod na mga oras.Tahimik ang buong mansion. Nawala ang ingay ng mga sigawan at nagmistulang napakalaki ng bahay dahil sa katahimikan. Isa-isang ginagamot ang mga sugatan, habang ang iba ay tahimik na nagliligpit ng mga nasira. Kahit tapos na ang kaguluhan, ramdam pa rin ang bigat ng nangyari.Nakatayo ako sa harap ng malaking bintana sa ikalawang palapag. Umaga na, pero makapal pa rin ang ulap sa langit. Hindi ko namalayang ilang minuto na pala akong nakatitig sa labas hanggang sa marinig ko ang mahinang pagbukas ng pinto.Hindi ko na kailangang lumingon.Alam kong si Vaughn iyon.Hindi siya nagsalita agad. Ganoon naman siya palagi. Mas sanay siyang manahimik kaysa ipaliwanag ang nararamdaman niya."Pwede ba kitang makausap?"Mahina ang boses niya.Tumango lang ako.Lumapit siya, pero hindi kagaya noon. Hindi niya sinubukang hawakan ang kamay ko. Hindi niya rin sinubukang pigilan akong umalis. Huminto lang siya ilang hakbang ang layo."I've been thinking al
Walang nagsalita matapos marinig ang sinabi ni Adrian.Nanatiling bukas ang bakal na vault sa harapan namin, pero hindi iyon ang tinitingnan ko. Ang tingin ko ay nasa mukha ni Vaughn.Hindi siya gumagalaw.Parang may kung anong tuluyang nabasag sa loob niya.Sa unang pagkakataon simula nang makilala ko siya, hindi siya mukhang lalaking laging may kontrol sa sitwasyon. Hindi siya mukhang taong kayang ayusin ang lahat sa isang utos lang.Mukha lang siyang anak.Isang anak na muling niloko ng sarili niyang ama.Dahan-dahan niyang isinara ang mga mata bago huminga nang malalim."He planned everything."Halos pabulong lang ang sinabi niya.Walang sumagot.Hindi na kailangan.Kitang-kita naman sa nangyari.Mula sa paglitaw ng ama nila, hanggang sa pagkawala nito sa gitna ng pagsabog, para bang bawat hakbang namin ay matagal na niyang alam.Napalingon ako kay Adrian.Tahimik lang siya, nakatingin sa bakanteng vault.Kanina lang ay handa siyang makipagpatayan kay Vaughn. Ngayon, pareho silang
Parang huminto ang mundo matapos marinig ang report.Hindi ko alam kung ano ang mas mabigat. Ang katotohanang nabutas na ang pinakaligtas na ruta ng compound, o ang katotohanang nawawala sina Elias at ang dalawang babaeng ilang taon nang pinoprotektahan ni Vaughn.Sa unang pagkakataon simula nang makilala ko siya, nakita kong nagdilim ang mga mata niya.Hindi dahil sa galit.Kundi dahil sa takot na baka huli na ang lahat."How long?"Malamig ang boses niya habang hawak ang radio na ibinigay ng isa sa mga tauhan."Three minutes, sir.""Sino ang huling nakakita sa kanila?""Team Delta.""And where is Team Delta?"Tahimik ang lalaki sa kabilang linya.Pagkatapos ay dumating ang sagot."...They're not responding."Napasara si Vaughn ng mga mata.Isang segundo lang.Pero sapat para maintindihan kong may masama nang nangyari."Tumayo kayong lahat."Mabilis siyang nagbigay ng utos."Lock every exit.""Seal every corridor.""No one leaves this compound."Agad na nagsitakbuhan ang mga tauhan n
Parang bumaba ang temperatura sa buong hall nang ibalik ng matandang lalaki ang tingin niya sa akin.Hindi ko alam ang pangalan niya.Hindi ko rin alam kung paano niya nagawang mabuhay nang matagal habang pinaniniwala ang lahat na patay na siya.Pero isang bagay ang alam ko.Mapanganib siya.Mas mapanganib pa kaysa kay Adrian.Mas mapanganib pa kaysa sa lalaking kumidnap sa akin.Dahil habang ang dalawang anak niya ay nasaktan, nagalit, at nasira sa paglipas ng mga taon, siya naman ay nanatiling kalmado.Parang wala lang.Parang eksperimento lang ang lahat.Parang ang pagkawasak ng buhay ng mga anak niya ay isa lamang nakakatuwang resulta."Let's talk about the girl."Agad humakbang si Vaughn sa harap ko.Mas lalong hinarang ng katawan niya ang paningin ng ama niya."Don't."Malamig ang boses niya.Pero naroon ang isang bagay na ngayon ko lang napapansin.Takot.Hindi para sa sarili niya.Para sa akin.Ngumiti ang matanda.Napakabagal.Parang naaaliw siya sa reaksyon ng anak niya."In
Ang mabagal na palakpak ay muling umalingawngaw sa kadiliman.Isa.Dalawa.Tatlo.Bawat tunog ay parang martilyong tumatama sa dibdib ko.Wala akong makita.Namatay na naman ang mga ilaw. Ang tanging meron ay ang mahinang pulang glow ng emergency signs sa dulo ng hall.May kung anong tumutulo sa sahig.Dugo.Kay Aiden.Wala na siyang galaw.At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gabing ito, wala nang tumitingin sa akin.Lahat ng mata ay nakatuon sa dilim.Sa boses.Sa taong hindi pa nagpapakita ng mukha."Finally... we're all together again."Tahimik.Walang gumalaw.Walang huminga nang malakas.At pagkatapos—"Impossible."Hindi ko halos narinig ang boses ni Adrian.Napakababa.Parang may nakita siyang multo.Napalingon ako sa kanya.Hindi ko siya makilala.Wala ang ngiti.Wala ang kumpiyansa.Mukha siyang namutla.Mukha siyang... natatakot.Isa pang mabagal na palakpak.Pagkatapos ay isang mahinang tawa.Matanda ang boses.Pero malakas.Matatag.At puno ng kung anong hindi
Parang huminto ang oras.Walang gumalaw.Walang nagsalita.Ang pulang emergency lights lang ang patuloy na kumikislap sa paligid, nagbibigay ng kakaibang anino sa bawat mukha sa hall.At sa unang pagkakataon simula nang dumating siya, hindi si Vaughn ang mukhang nawalan ng kontrol.Kundi si Adrian.Nawala ang ngiti sa mga labi niya.Nawala rin ang malamig na kumpiyansa sa mga mata niya.Napalitan iyon ng isang ekspresyong hindi ko agad nabasa.Pagkatapos ay naging malinaw.Galit.Hindi simpleng galit.Yung klaseng galit na matagal nang nakatago.Yung tipong pwedeng sumira ng tao."Be careful."Napakababa ng boses niya.Mapanganib."You're saying things you don't understand."Ngumiti nang mapait si Aiden."Understand?"Bahagya siyang napailing."I spent years finding out the truth."Mas humigpit ang hawak niya sa baril."Years."Tahimik.Lahat nakatingin sa kanilang dalawa.Parang nakalimutan ng lahat na nasa gitna kami ng isang pag-atake.Parang may mas mahalagang digmaan na nangyayar
Hindi ako agad nagsalita pagkatapos marinig ang pakiusap ng babae.Parang bumigat bigla ang buong paligid. Yung sterile na hangin sa room, yung malamig na ilaw sa kisame, pati yung tunog ng mahinang paghinga ng mga taong matagal nang nawalan ng normal na buhay—lahat iyon nagsimulang dumikit sa bala
Hindi ako tumakbo.Hindi ako nagmadali.At lalong hindi ako nagpakita ng kahit anong excitement sa bagong “freedom” na ibinigay niya.Kung may isang bagay na natutunan ko kay Vaughn, iyon ay ito—every reaction is information. At kung masyado akong obvious, mas lalo lang niyang mapapatunayan na tama
Nagising ako sa lamig. Hindi sa takot. Hindi sa sakit. Kundi sa sobrang lamig ng hangin sa paligid. Dahan dahan akong dumilat. Madilim. Pero hindi totally. May ilaw mula sa isang maliit na lamp sa sulok. Dim. Calculated. Sakto lang para makita ko kung nasaan ako— Pero hindi sapat para mak
Hindi ko inakala na ganito kabilis mangyayari.Akala ko may oras pa kami.Akala ko kaya pa naming kontrolin ang galaw niya.Mali ako.Pagkatapos ng board meeting, hindi nawala ang tensyon.Mas lumala pa.Lahat ng tao sa paligid namin parang naglalakad sa manipis na linya.Isang maling galaw—At bab







